Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Sunday, February 27, 2011

၅. ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ပန္းလက္ေဆာင္ ( အပိုင္း ၁ )

ေမေမ့ေမြးေန႔ ေရာက္ေတာ့မွာပဲ၊ ေနာက္လထဲမွာ၊ ဖိုးပလံ ေမေမ့အတြက္ ထူးျခားတဲ့လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ပါတယ္၊ အဆန္းတကာ့အဆန္းဆံုးလက္ေဆာင္မ်ဳိးေပးခ်င္တာ၊ ေမေမ က ေမွာ္ပညာဆန္းေတြလည္း အယံုအၾကည္ရွိသူမဟုတ္ေတာ့ ေမေမ့ ယံုၾကည္သြားႏိုင္ေလာက္တဲ့ အံ့ၾသစရာလက္ေဆာင္မ်ဳိးဆို သိပ္ေကာင္းမွာပဲ၊ ခခ နဲ႔ ေမာ္စီတို႔နဲ႔ တိုင္ပင္ရရင္ေကာင္းမလားပဲ အဘိုးေရမြန္ဆိုရင္ေကာ၊ ပထမဆံုးေတာ့ ခခ တို႔ကို တိုင္ပင္ရရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္၊ ခခ က သိပ္စပ္စပ္စုစုရွိေတာ့ အဆန္းတၾကယ္ျဖစ္မယ့္အရာေလးေတြ သိႏိုင္မွာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးေတြ ဘာႀကိဳက္မလည္း ခခ ကူညီစဥ္းစားေပးတာပဲ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ထင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျခစြဲေတာ္ ၿပိဳင္ဘီးအျပာေရာင္ေလးကို ဖိုးပလံ အားကုန္နင္းလို႔ ခခ အိမ္ဘက္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္၊ ခခတို႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကေနေအာ္ေတာ့တယ္၊
“ခခေရ .. ငါလာၿပီေဟ့၊ ရွိသမွ် မုန္႔ပဲသြားေရစာအကုန္ထုတ္ထား၊ မရွိရင္ အခုေျပး၀ယ္ အခ်ိန္ရေသးတယ္”

“အုတ္ .. ၀ုတ္ .. ၀ုတ္”  လဲ့ရာက အေျပးႀကိဳပါတယ္၊

ခခက ေခ်ာကလက္ေ၀ဖာမုန္႔ထုတ္ႀကီးေဖာက္ကာ ေ၀ဖာေခ်ာင္းကို တဂြ်တ္ဂြ်တ္ အျမန္၀ါးရင္း ရယ္ေနတယ္၊
“အမေလး လာၿပီ ဖလံပိုး”

၃. မုန္တိုင္းေလေပြ ေမႊ႔ေလေသာ္

ခခ တို႔ ဦးေလး ဦးမိုးႀကီးက ေရႊေရာင္နီလြင္ျပင္မွာေနၾကတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးက လယ္သမားႀကီးပါ၊ ဦးမိုးႀကီးရဲ႕မိန္းမအန္တီႏုႏု ကေတာ့ လယ္သမားႀကီးေတြရဲ႕ဇနီးမယားေတြရဲ႕အလုပ္ကိုပဲလုပ္ၾကရတာပဲ၊ ဦးမိုးႀကီးကို ကူညီတယ္၊ ကြ်ဲေတြႏြားေတြအတြက္ အစားအစာ ျပင္ဆင္ေပးမယ္၊ အစားအစာေကြ်းတယ္၊ ႏွစ္ဦးသား တက္ညီလက္ညီအလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးက ခခ ေမေမ မသီတာရဲ႔ အကိုႀကီး၊ ဒီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ခခ က တျခားေနရာေတြကို ေပ်ာ္ပြဲစားမသြားခ်င္ပါဘူးလို႔ဆိုတယ္၊ ဦးမိုးႀကီးဆီ ခဏေလာက္သြားေနခ်င္တယ္တဲ့၊ ဦးမိုးႀကီးက ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္သိပ္မရွိၾကဘူး၊ ဦးမိုးႀကီးတို႔ကလည္း ခခ ကိုေတြ႔ခ်င္ျမင္ခ်င္လွတယ္၊ ခခ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖက ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမရွိလို႔ ခခကိုမလႊတ္ခ်င္ၾကဘူးဆိုတာမ်ဳိး မထင္ေစခ်င္ၾကဘူး၊ ခခကလည္း သိပ္ကိုသြားခ်င္ေနေလေတာ့ ေနာက္ဆံုး ခခ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဦးမိုးႀကီးတို႔ဆီအလည္သြားေနဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကပါတယ္။

ခခ က အင္မတန္စပ္စပ္စုစုရွိသူေလးဆိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ အေတြ႕အၾကံဳအသစ္မွာ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူးေနတာပါပဲ၊ ခခ ေရာက္သြားေတာ့ ဦးမိုးႀကီးတို႔ အိမ္ေလးရယ္ လယ္ကြက္ေတြရယ္ ေတြ႔ရပါၿပီ၊ ဦးမိုးႀကီးက ေျပာျပရွာတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕သစ္လံုးအိမ္ေလးအတြက္ သစ္ေတြကို မိုင္းေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့ေနရာကေန လွည္းႀကီးနဲ႔ တိုက္ၿပီးသယ္ယူခဲ့တယ္တဲ့၊ အိမ္ေလးက နံရံေလးဘက္ရွိတယ္၊ ၾကမ္းျပင္ရွိမယ္၊ အိမ္ေခါင္မိုးရွိမယ္၊ အခန္းက အားလံုးေပါင္းမွ အဲဒီတစ္ခန္းထဲပဲရွိေနပါတယ္၊

♫ ဘာေတြမ်ားလိုအပ္လို႔လည္း ♫ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္ရတာ ♫

facebook က ခ်စ္ရတဲ့ညီမ “လင္း” တင္ထားတဲ့ သီခ်င္းေလးနဲ႔ “လင္း” စုထားတဲ့ စစ္ပြဲေတြရဲ႕ခုႏွစ္စာသားေတြပါ ႀကိဳက္လို႔ ျပန္ၿပီး share လုိက္ပါတယ္၊
ဒီသီခ်င္း နားေထာင္ၿပီး ဒီသီခ်င္းထဲက စာသားေတြ ခဏခဏညည္းမိတယ္၊
♫ ဘာေတြမ်ားလိုအပ္လို႔လည္း ♫ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္ရတာ ♫



Monday, February 21, 2011

၄. ကဲ ... ယံုၿပီလား


“ဖိုးပလံ၊ ဖိုးပလံ သားဘယ္မွာလဲေဟ့”
“--------------------”
“ဖိုးပလံ ေမေမေခၚတာၾကားလား”
“-----”  “-----”

ဖိုးပလံ အခန္းထဲ အသာေလးပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေမေမက အခန္းထဲ၀င္လာေတာ့တယ္၊
“ေအာ၊ သားက ဒီမွာကိုး၊ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ သားေလးဖိုးပလံ”

ေမေမက ေမးလည္းေမးရင္း ဖိုးပလံရဲ႕ေရွ႕ကိုေရာက္လာပါတယ္။
ဖိုးပလံက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဖိုးပလံေဖေဖရဲ႕ ပုဆိုးတစ္ထည္ျဖန္႔ခင္းၿပီး၊ သူ ငယ္ငယ္ကနားေထာင္ခဲ့တဲ့ ကက္ဆက္ေလးကို တစ္စစီဖြင့္ေနတယ္၊ လက္ထဲမွာ ၀က္အူလွည့္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္လွ်က္သား၊ ကက္ဆက္ရဲ႕အဖံုးႏွစ္ခုက ေဘးမွာ၊ အထဲက တိုလီမိုလီပစၥည္းေလးေတြက ျပန္႔က်ဲလို႔ေနတယ္၊ ေမေမအနားေရာက္လာေတာ့ ဖိုးပလံက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔
“ေအာ္ပေရးရွင္း၀င္ေနတာေမေမ” လို႔ ေျဖပါတယ္။
“ဟယ္”
ေမေမ ဘာမွ ဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီပစၥည္းအစုအပံုေတြကို ေဖေဖ့ပုဆိုးနဲ႔ပဲ ထုပ္ပိုးၿပီး ကက္ဆက္ျပင္တဲ့ဆိုင္ကို ေဖေဖ ယူသြားရေတာ့တယ္။

ဖိုးပလံ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ မွာ စိတ္ထင္တိုင္းၾကဲခြင့္ရေနပါတယ္။ ေက်ာင္းမသြားရဘူး၊ စာမက်က္ရဘူး၊ တစ္လေလာက္ေတာ့ အားပါးတရ အနားယူရမယ့္အခ်ိန္ေတြေပါ့၊ မိုးလင္းတာနဲ႔ ေဆာ့နည္းမ်ဳိးစံုေဆာ့ပါတယ္။ တစ္ေန႔တစ္မ်ုိးမရိုးရေအာင္ေဆာ့တယ္။ ေလထီးေလးေတြပါတဲ့ စစ္သားရုပ္ကို သူက ဗိုလ္ႀကီးရုပ္ လို႔ နာမည္ေပးတားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီ ေလထီးစစ္သားရုပ္က တျခား စစ္သားရုပ္ေလးေတြထက္ အရြယ္ပိုၿပီးႀကီးတယ္။ တျခားစစ္သားရုပ္ေလးေတြက ခပ္ေသးေသးေလးေတြ၊ အဲဒီေတာ့ နည္းနည္းႀကီးတဲ့ ေလထီးစစ္သားရုပ္ကို ဗိုလ္ႀကီးရုပ္ တဲ့၊ အဲဒီ ဗိုလ္ႀကီးရုပ္ေလးေတြကို အိမ္ေပၚထပ္က ပစ္ခ်ၿပီးေဆာ့တယ္။ တခါတခါပစ္ခ်လိုက္ရင္ ေလး ငါး ဆယ္ရုပ္ေလာက္ရွိမွာပဲ။ လူႀကီးေတြ ေအာက္ထပ္တံခါး၀က ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ဆို အဲဒီေလထီးရုပ္ေလးေတြက လူႀကီးေတြေခါင္းေပၚကို တိန္ကနဲ တိန္ကနဲ က်တတ္ေသးတယ္။ အဲဒီအခါ ဖိုးပလံကေတာ့ “ကန္ေတာ့ ကန္ေတာ့၊ မေတာ္လို႔ ေမေမ၊ မေတာ္လို႔ ေဖေဖ” လို႔ ေျပာၿပီး ေခါင္းေလးပု၀င္ကာ သနားကမားဟန္ေလးလုပ္ျပဦးမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီးေဆာ့တာပါပဲ။

Thursday, February 17, 2011

Bertie Higgins - "Casablanca" Tour Promo



သီခ်င္းေတြပဲ နားေထာင္ေနမိေတာ့တာပဲ၊
မနဲ႔ေမာင္ မူရင္းသီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္လို႔ ရွာတာ၊ အစ္မေတြငယ္ငယ္ကဆိုၾကတာ စာသားတစ္ပိုင္းတစ္စေတြပဲ မွတ္မိေတာ့ ရွာလို႔ မရဘူး၊ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာျပသြားေပးရင္ သိပ္ေက်းဇူးတင္မိမွာ၊ တကယ္ႀကီး

Sade Live - Smooth Operator



♫ A license to love, insurance to hold
Melts all your memories and change into gold
His eyes are like angels, his heart is cold ♫

Monday, February 14, 2011

ေရွးေဟာင္းအီဂ်စ္ကမၻာထဲမွာ

အီဂ်စ္ ...  အာရပ္ကမၻာရဲ႕ အေက်ာ္ၾကားဆံုးတိုင္းျပည္ႀကီးမွာ ႀကီးမားတဲ့ လူထုအံုၾကြမႈႀကီးျဖစ္ေပၚခဲ့ပါၿပီ။ ၂၀၁၁ဇန္န၀ါရီလမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တူးနီးရွားႏိုင္ငံရဲ႔ေတာ္လွန္ေရးဟာ သမၼတဟိုစနီမူဘာရက္ရဲ႕ အာဏာဆုပ္ကိုင္လမ္းစဥ္ႀကီးေၾကာင့္ တေငြ႔ေငြ႕ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့တဲ့ျပည္သူေတြရဲ႕ နစ္နာဆံုးရႈံးမႈေတြကို ေဖါက္ခြဲပစ္လိုက္ဖို႔ စတင္လိုက္တဲ့မီးစလိုပဲ၊ ၁၈ရက္ၾကာ ေဒါသတၾကီး ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီးတဲ့အခါ သမၼတမူဘာရက္ဟာ အာဏာေတြအားလံုးကို အီဂ်စ္စစ္တပ္ကို လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ႏွစ္၃၀ၾကာေမြးျမဴခဲ့တဲ့ ေအာ္တိုကရက္တစ္ သက္ဦးဆံပိုင္လမ္းစဥ္ႀကီးကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ သမိုင္း၀င္သြားေတာ့မယ့္ လူထုအံုၾကြမႈႀကီးကို သူဦးညႊတ္လိုက္ရပါၿပီ။
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ ေတာ္လွန္ေရးတစ္ခုျဖစ္လိုက္တိုင္း အဲဒီေတာ္လွန္ေရးကို သေဘာတူသူ၊ ဆန္႔က်င္သူေတြဆိုတာေပၚလာတတ္စျမဲပါပဲ။ မူဘာရက္ကိုဆန္႔က်င္သူေတြ လမ္းမေတြေပၚမွာ ေထာင္ေသာင္းမက ျပည့္ႏွက္ေနၾကပါေစ၊ မူဘာရက္အတြက္ မ်က္ရည္က်လိုသူေတြ ရွိၾကျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒ႑ာရီသမိုင္းေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံႀကီးမွာ မွီတင္းၿပီး ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြကို ဆြဲေဆာင္ အလုပ္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြက ဘာအေျပာင္းအလဲကိုမွ သူတို႔စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး၊ လတ္တေလာျဖစ္လာတဲ့ ဆူပူအံုၾကြမႈေတြဟာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြေလ်ာ့က်ကုန္မယ္၊ ဒါကိုပဲ သူတို႔ပူပင္ၾကတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ
အီဂ်စ္ႏိုင္ငံစီးပြားေရးကို အဓိကအေထာက္အပံ့ေပးေနတဲ့လုပ္ငန္းတစ္ခုလည္းျဖစ္ေနပါတယ္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္မွာဆိုရင္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ ၁၂.၈သန္းေက်ာ္ လာေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဒၚလာ၁၁ဘီလီယံေလာက္အထိ တိုင္းျပည္ဘ႑ာ ရွာေဖြေပးႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္၊ မူဘာရက္ကလည္း သူ ဘာကိုမွ ခ်ဳပ္ကိုင္မထားဘူး။ သူဦးတည္တာ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံရဲ႕စီးပြားေရးအတြက္ပဲ၊ ဆန္႔က်င္သူေတြက သူတို႔လုပ္သင့္တာထက္ေက်ာ္လြန္ၿပီး လုပ္ေနၾကတာပဲ။ သူတို႔အားလံုးလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔မွာ သတင္းစာေတြရွိတယ္၊ အဲဒီသတင္းစာေတြကေန အစိုးရမေကာင္းေၾကာင္းကို ေန႔တိုင္းအျပစ္တင္ေနၾကတာပဲ လို႔ ဆိုတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းကေန အီဂ်စ္ႏိုင္ငံရဲ႕ လုပ္အား ၁၂ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔တာ၀န္ယူထားႏိုင္ပါတယ္။
အီဂ်စ္ႏိုင္ငံဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသ၊ အာဖရိကနဲ႔ ဥေရာပေဒသက လူေတြအတြက္ အေရးပါတဲ့ေဒသတစ္ခုပါ။ ၁၉ရာစုအေစာပိုင္းကာလ ျပင္သစ္အင္ပါယာစစ္သူႀကီးနပိုလီယံက အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကိုက်ဴးေက်ာ္မႈနဲ႔အတူ ေရွးေဟာင္းအီဂ်စ္သမိုင္း၊ ဘာသာစကား၊ စာေပ၊ ဘာသာတရားနဲ႔ အႏုပညာေတြကို စိတ္၀င္စားလာခဲ့ၾကတယ္၊ အဲဒီေခတ္မွာေတာင္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေအာင္ အထူးဆြဲေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္အထိလည္း ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ အီဂ်စ္စီးပြားေရးရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ပင္မတိုင္လံုးႀကီးအျဖစ္ ရပ္တည္ေနပါတယ္။ မူဘာရက္အစိုးရရဲ႕ေထာက္ပံ့အားေပးမႈေတြလည္းရရွိခဲ့ၾကတယ္။

အီဂ်စ္ႏိုင္ငံဆိုလိုက္တာနဲ႔ မံမီရုပ္အေလာင္းႀကီးေတြ၊ ထူးျခားဆန္းျပားလွတဲ့ ပိရမစ္ေတြနဲ႔ စဖင့္ရုပ္တုႀကီးေတြဟာ လူတိုင္းရဲ႕မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္မိၾကတာပါပဲ။ ေရွးေဟာင္းအီဂ်စ္ႏိုင္ငံႀကီးနဲ႔ အီဂ်စ္နတ္ဘုရားေတြရဲ႕ ဒ႑ာရီသမိုင္းေတြက ဒီေန႔အထိ ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးမသြားတဲ့ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ေတြပါ။

အဲဒီအိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ေတြကို ျပန္ၿပီး အစေဖၚၾကည့္ရရင္လည္း ဘယ္အခ်ိန္မဆို စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနဆဲပါပဲ၊ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ အီဂ်စ္ဒ႑ာရီထဲကို ျပန္သြားၾကည့္တဲ့အခါ ...
  • ေရွးအီဂ်စ္လူမ်ဳိးတစ္ဦးရဲ႕ ဘ၀
ေရွးေဟာင္းအီဂ်စ္ကမၻာထဲကသူတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀ဟာ ႏိုင္းျမစ္ႀကီးနဲ႔ ေျမဆီေျမႏွစ္ၾကြယ္၀လွတဲ့ ႏိုင္းျမစ္ကမ္း၀န္းက်င္မွာပဲ လူးလားေခါက္ျပန္လႈပ္ရွားရုန္းကန္ၾကပါတယ္။
ႏွစ္စဥ္ျမစ္ေရလွ်ံျခင္းေၾကာင့္ ေျမဆီေျမသားေကာင္းမြန္လွၿပီး သီးႏွံကုန္ပစၥည္းရိတ္သိမ္းႏိုင္တယ္။ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ျခင္းကိုယူေဆာင္လာတယ္လို႔ဆိုတယ္။
ေရွးေဟာင္းအီဂ်စ္တိုင္းျပည္မွာ ၿမိဳ႕၊ ရြာေတြက အိမ္ေတြမွာ ရႊံ႔ခဲေတြနဲ႔ပဲ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔အတြက္ အစားအစာကို ကိုယ္တိုင္ပဲစိုက္ပ်ဳိးၾကတယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္မထုတ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုသာ ကုန္သြယ္ၾကပါတယ္။ ေရွးအီဂ်စ္လူမ်ဳိးတို႔ဟာ လက္လုပ္လက္စား၊ လယ္သမား၊ လက္မႈပညာသည္နဲ႔ အီဂ်စ္ေက်ာက္စာေရး/ဖတ္သူေတြအျဖစ္ အသက္ေမြးၾကတယ္။ရွးအီဂ်စ္စာကူးစာေရး(Scribe) ေတြအျဖစ္အသက္ေမြးၾကသူေတြရဲ႕တာ၀န္ဟာ နတ္ကြန္းေတြနဲ႔ သခ်ဳိင္းဂူေတြမွာရွိေနၾကတဲ့ ရုပ္ပံုေတြနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ေရးသားတဲ့ အီဂ်စ္ေရွးေဟာင္း လက္ေရးစာလံုး (ဟိုင္ရိုအိုဂလပ္ဖစ္ခ္-hieroglyphicစာလံုး)ေတြကို ေရးႏိုင္၊ ဖတ္ႏိုင္ၾကရတယ္။ အစိုးရမွတ္တမ္းေတြအတြက္ထိမ္းသိမ္းရတယ္၊ ဖဲရိုးဘုရင္အတြက္စာလႊာေတြေရးေပးရပါတယ္။ လူနည္းစုကသာ ျမင့္ျမတ္တဲ့သူၾကြယ္ေတြျဖစ္ၾကတယ္။

အီဂ်စ္သူၾကြယ္မိသားစု၀င္တစ္ဦး နဲ႔ လယ္သမားမိသားစု၀င္တစ္ဦးရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ ...
  • အီဂ်စ္သူၾကြယ္တစ္ဦးဟာ ေတာက္ပတဲ့ မနက္ခင္းမွာ အင္မတန္ႏူးညံ့ေကာင္းမြန္တဲ့ လီနင္ေလွ်ာ္ခ်ည္သားအိပ္ရာခင္းစကိုလွပ္ၿပီး ႏိုးထတယ္။
  • လယ္သမားတစ္ဦးဟာ ဇနီးသည္ကိုယ္တိုင္ယက္လုပ္ထားတဲ့ ၾကမ္းရွတဲ့ေလွ်ာ္သားေစာင္ကို လွပ္ၿပီး ႏိုးထပါတယ္။
  • သူၾကြယ္က သူ႔အ၀တ္ေတြထည့္ထားတဲ့ ဗီရိုကိုေတြ႔မယ္။ ဇနီးသည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေျခေပါင္ဒါအလွျပင္ပစၥည္းေသတၱာနဲ႔ ညေနခင္းေတြမွာ အသံုးျပဳႏိုင္တဲ့ မီးအိမ္ကို သူေတြ႕ရပါမယ္။
  • လယ္သမားက မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ အခန္းပတ္လည္ကိုၾကည့္မယ္၊ သူရဲ႕အ၀တ္ေတြထားတဲ့စင္ရယ္ ျခင္းတစ္ျခင္းရယ္ပဲေတြ႕မယ္။
  • သူၾကြယ္ရဲ႕ အိပ္ရာထအေတြးေတြကို အခန္းထဲ၀င္လာတဲ့ အေစခံေတြက ေႏွာင့္ယွက္ၾကမယ္။အေစခံေတြက သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သင္ဖို႔ ကူညီၾကတယ္။ ႏူးႏူးညံ့ညံ့လီနင္သား ဒူးဖံုးသကၠလပ္ခါးစည္းကုတ္ႀကီးကို ၀တ္မယ္။ သားေရဖိနပ္ပါးကို စီးမယ္။
  • လယ္သမားက အိပ္ရာထဲကလူးလဲထ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး မုတ္ဆိတ္ရိတ္တယ္။ လီနင္စၾကမ္းၾကမ္းခါးစည္းကုတ္ကို၀တ္မယ္။ က်ဴရိုးနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ဖိနပ္ပါးကိုစီးပါတယ္။
  • သူၾကြယ္ဇနီးသည္အိပ္ရာထလာတဲ့အခါ တျခားအေစခံေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ကိုယ္လန္႔သန္႔စင္ေဆးေၾကာတယ္။ အ၀တ္အစား၀တ္ပါတယ္။ လီနင္သားေကာင္းေကာင္း ၀တ္စံုကို၀တ္တယ္၊ ဖန္လက္၀တ္လက္စားေတြ၀တ္ပါတယ္။ မ်က္ခြံေတြကို ခုိးလ္ကာျခယ္အမဲေရာင္ေတြ လိမ္းျခယ္ပါတယ္။
  • လယ္သမားဇနီးသည္ႏိုးႏွင့္ေနပါၿပီ။ မနက္ေစာေစာအလင္းေရာင္ မႈန္ပ်ပ်နဲ႔အတူ မ်က္ႏွာသစ္ေဆးေၾကာသန္႔စင္ၿပီးလို႔ အ၀တ္အစားလဲ ၿပီးႏွင့္ၿပီ။ ကေလးေတြအခန္းကို သြားၿပီး ႏႈိးပါမယ္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔တာအိမ္မႈကိစၥေတြစေတာ့တာပဲ၊ အ၀တ္အစားက လီနင္သား ၾကမ္းၾကမ္းႀကီးပဲေပါ့၊ လက္၀တ္ရတနာက ကေလးသူငယ္ေမြးဖြားျခင္း၊ မ်ဳိးေအာင္ျခင္းကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ တာ၀ါရက္ထ္နတ္သမီး အေဆာင္ကို ပါပိုင္းရက္စ္ပင္ (အီဂ်စ္ရိုးရာေရစပ္စပ္မွာေပါက္တဲ့အပင္) အပိုင္းတစ္ပိုင္းႀကိဳးလိုက်စ္ၿပီးလည္ပင္းမွာဆြဲထားပါတယ္။
  • သူၾကြယ္နဲ႔ သူ႔ဇနီးတို႔ဟာ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ သစ္သီးနည္းနည္းပဲ စားသံုးၾကတယ္။ ကူရွင္ေပၚမွာထိုင္မယ္၊။ၿပီးေတာ့ စားပြဲနိမ့္နိမ့္ေလးနဲ႔စားၾကပါတယ္။
  • လယ္သမား၊ ဇနီးနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြကခံုတန္းေပၚမွာထိုင္ၿပီး က်ဴရိုးနဲ႔ယက္ထားတဲ့ေအာက္ခံျပားေပၚမွာ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ အသီးအႏွံနည္းနည္းေလးပဲ စားၾကတယ္။
  • ၿပီးေတာ့ သူၾကြယ္ႀကီးက သူ႔လယ္ေျမေတြက ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုဖို႔ သြားပါတယ္။
  • သူၾကြယ္ဇနီးက ခမ္းနားတဲ့ညေနစာတည္ခင္းဖို႔အတြက္ ႀကီးၾကပ္ျပင္ဆင္ပါတယ္။ ကေလးငယ္ေတြ အ၀တ္အစား၀တ္ဆင္၊ စားေသာက္၊ ၿပီးေတာ့ မိခင္ဆီကိုေခၚသြားေပးဖို႔ အေစခံေတြက လုပ္ေဆာင္ေပးတယ္။
  • လယ္သမားက အိမ္အနီးမွာရွိတဲ့ လယ္ထဲကို အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားတယ္။ ဇနီးသည္က ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ မီးေမႊးမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေပါင္မုန္႔လုပ္ဖို႔ ဂ်ံဳၾကိတ္ပါတယ္။
  • သူၾကြယ္ရဲ႕ လယ္ယာကိုႀကီးၾကပ္သူေတြက ဒီႏွစ္အတြက္လယ္ယာက ရိတ္သိမ္းထားမႈ အေျခအေနကိုေျပာျပတယ္၊ သူၾကြယ္အားရ၀မ္းသာျဖစ္မယ္။ ေန႔လည္စာအတြက္ အသား၊ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ဘီယာေတြေ၀ငွ စားေသာက္ၾကမယ္။
  • လယ္သမားအတြက္ကေတာ့ သိပ္ေကာင္းတဲ့ႏွစ္တႏွစ္ပါပဲ။ သူအမ်ားႀကီးပဲ ရိတ္သိမ္းႏိုင္ခဲ့မယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လယ္ေျမကရတဲ့အသီးအႏွံ၊ ဂ်ံဳ၊ စသည္ နတ္ကြန္းမွာအသံုးျပဳဖို႔၊ ေပးဖို႔ ယူသြားပါဦးမယ္။ ျခင္းေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အျပည့္ သီးႏွံ၊ ဂ်ဳံ၊ ယာထြက္ပစၥည္းေတြ ထည့္မယ္။ ျမည္းႏွစ္ေကာင္အျပည့္တင္ၿပီး သူ႔ရဲ႕လယ္ကအလုပ္သမားႏွစ္ဦးနဲ႔အတူ နတ္ကြန္းကို သြားပါတယ္။ ျပန္လာေတာ့ ေန႔လည္စာကို အသား၊ ေပါင္မုန္႔ နဲ႔ ဘီယာေ၀မွ်စားၾကပါမယ္။
  • ေန႔လည္ခင္းပိုင္းမွာ သူၾကြယ္ဇနီးဟာေနေရာင္ျခည္ခံယူဖို႔အတြက္ ပန္ုးျခံထဲကိုသြားမယ္။ ကေလးေတြ ကစားစရာအရုပ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတာကိုၾကည့္ရင္း အပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္ေတြကိုေငးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနမယ္။
  • လယ္သမားဇနီးကေတာ့ တစ္ေနလံုးလိုလို ဂ်ဳံၾကိတ္၊ ဂ်ဳံႏွဲၿပီးေတာ့ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္တယ္။ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ျမစ္ေဘးမွာကေလးေတြနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရသယ္ၾကပါတယ္။
  • သူၾကြယ္ႀကီးအိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဒီေန႔ညေနခင္းတည္ခင္းတဲ့ စားပြဲေသာက္ပြဲႀကီးက အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူၾကြယ္နဲ႔ဇနီးသည္တို႔က ဖိတ္ထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုပါတယ္။ ဧည့္သည္ေတြရဲ႕ အေမႊးနံ႔သာ ဖေယာင္းဆီေမႊးေတြနဲ႔ ၾကာပန္းျခင္းေတြကို အေစခံမိန္းကေလးေတြက ယူလာေပးပါတယ္။ သူတို႔အားလံုး အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုး အသားေတြ၊ ေပါင္မုန္႔ေတြ၊ ကိတ္မုန္႔ေတြ၊ ၀ိုင္၊ သဖန္းသီးေတြနဲ႔ စြံပလြံသီးေတြ စားၾကေသာက္ၾကပါတယ္၊ ဂီတပညာရွင္ေတြနဲ႔ ကေခ်သည္ေလးေတြ သီဆို ကျပေဖ်ာ္ေျဖၾကတယ္။ အစီအစဥ္ၿပီးေတာ့ ဧည့္သည္ေတြကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိပ္ရာ၀င္ၾကပါတယ္။
  • လယ္သမားဇနီးကေတာ့ ညေနစာအတြက္ ေပါင္မုန္႔၊ အသား နဲ႔ ဘီယာနည္းနည္းျပင္ဆင္ၿပီး ညစာနည္းနည္းပါးပါးပဲ မိသားစုေတြအတူတကြစားေသာက္ၾကပါတယ္။ အျပင္မွာေမွာင္လာတဲ့အခါ လယ္သမားက မီးအိမ္ေလးကိုဆီထည့္ မီးညိွပါမယ္။ ကေလးေတြကို အိပ္ရာ၀င္ေစၿပီး၊ မီးအိမ္ေလးကို ျငွိမ္းၿပီး အိပ္ရာ၀င္ၾကပါတယ္။
ဒီပံုျပင္ေလးက ေရွးအီဂ်စ္လူမ်ဳိးေတြရဲ႔ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာဘ၀ေတြရဲ႔ေနထိုင္မႈပံုစံကို ေဖၚျပေနပါတယ္။

*********

Friday, February 11, 2011

သူညံ့လို႔ေပါ့

ခရစ္တစ္ဆိုက္ဇင္းသဂါးဗားမန္႔ အဲ .. ဘရီးေဒး တဲ့
ေျပာပံုကိုက :D

Wednesday, February 09, 2011

ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ကပ္တဲ့ MALWARE - Red Alert


ကိုေအာင္ရဲ႕ ဘေလာဂ့္မွာေရးထားတဲ့  “ဘေလာ့အမ်ားအျပား မဲ၀ဲလ္ ကူးစက္ျဖစ္ပြားမွဳ” ပိုစ့္ကိုေတြ႕တာနဲ႔ ကိုေအာင္ေပးထားတဲ့ လင့္အတိုင္းသြားစစ္ၾကည့္ေတာ့ ပိုစ့္ ၄၊ ၅ ခုေလာက္ malware ကိုက္ေနတယ္တဲ့၊ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီပိုစ့္ေတြျဖဳတ္ထားလိုက္တယ္၊ comment လဲ ပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္၊ ဘေလာဂ့္သူငယ္ခ်င္းေတြမွာလည္း malware ရွိေနတာေတြ႕တယ္၊
အခုေလာေလာဆယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လင့္ကို ခဏျဖဳတ္ထားပါတယ္၊ ၿပီးရင္ တစ္ခုခ်င္းျပန္ထည့္ပါ့မယ္၊
သူငယ္ခ်င္းမ်ား စိတ္မကြက္ေစလိုပါ၊ ကိုေအာင့္ပိုစ့္မွာ သြားဖတ္ၿပီး ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ေလးေတြ ျပန္စစ္ဖို႔လည္း အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ့္ရဲ႕ဘေလာဂ့္ကို စစ္ရမယ့္ေနရာက ဒီမွာပါ http://sitecheck.sucuri.net/scanner/
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး (malware ကင္းစင္) ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ။

ကိုလင္းထက္ရဲ႕ပိုစ့္ေတြမွာ ဒီလိုေရးထားပါတယ္။
Reported Attack Page အျဖစ္ မိမိဆိုဒ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရလွ်င္ ေျဖရွင္းနည္း
http://www.linhtet.net/2011/02/reported-attack-page.html

Blogspot နွင့္ ဘေလာ့ဂင္းေနသူမ်ား သို႕ အထူးသတိေပးခ်က္
http://www.linhtet.net/2011/02/blogspot.html

Monday, February 07, 2011

အီဂ်စ္ရဲ႔ ယေန ့ စဖင့္ရုပ္ႀကီးမ်ား

အာဖရိက တိုက္ရဲ ့ နာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္းလ္ျမစ္ႀကီး စီးဆင္းရာ   အီဂ်စ္ႏိုုင္ငံဟာ ကမၻာ့ အ့ံခ်ည္းဖြယ္ အေဆာက္အဦးႀကီးမ်ားျဖစ္တဲ ့ ပီးရမစ္ သခ်ိဳင္းဂူမ်ားနဲ ့ စဖင့္ရုပ္ႀကီးမ်ား ေ၀ေ၀ဆာဆာတည္ရွိရာ အရပ္ေဒသ ျဖစ္ပါတယ္။
အီဂ်စ္လူမိိ်ဳးစစ္စစ္မ်ားဟာ ဘီစီ ၁၄၀၀ေလာက့္မွာ ကတည္းက   အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကိုတည္တန္ ့ေအာင္  ထိမ္းသိမ္းမထားႏိုင္ခဲ ့ၾကပါဘူး။ အီဂ်စ္ဘုရင္ မာယာရွင္လို ့ ကမၻာမွာ ေက်ာ္ၾကားခဲ ့သူ ကလီယိုပါထရာ ဘုရင္မဟာလဲ တကယ္ေတာ့ အီဂ်စ္လူမိ်ဳးမဟုတ္ဘဲ ေခါမ ၊ သို ့မဟုတ္ ဂရိ ( မက္ဆီဒိုးနီးယဲန္ )လူမိ်ဳးလို ့သမိုင္းက ဆိုပါတယ္။

Sunday, February 06, 2011

လြတ္လပ္ဘိုဟီးမီးရန္းနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းစကာဒါးလီရာ

(သို႔မဟုတ္)
ဒီေနရာမွာေလ .. ၁၉ရာစုကေပါ့

စကားဒါးလီရာလမ္းထဲကို ဒီတစ္ေခါက္ေရာက္ေတာ့ လမ္းထဲကသစ္ပင္ေတြမွာ သစ္ရြက္ေတြက ရွိမေနၾကေတာ့ပါ။ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း အရိုင္းဆန္ဆန္ဟိုသည္ တစ္ပင္စီ၊ ေဆာင္းတြင္းႏွင္းစက္ေတြ ခဏနားေနတဲ့အခ်ိန္ ခပ္ဖြဲဖြဲရြာခ်ထားတဲ့မိုးေၾကာင့္
စကားဒါးလီရာလမ္းက်ဥ္းေလးက ေက်ာက္ခဲလုံးေတြ ေခ်ာေျပာင္ေနၾကတယ္။ မီးေရာင္ေတြက မလင္းလြန္း၊ မေမွာင္လြန္း၊ ၁၉ရာစုက အႏုပညာရွင္ေတြလမ္းသလားခဲ့ၾကတဲ့ လမ္းက်ဥ္းေလးမွာေတာ့ အခု လူမ်ဳိးစံု ျဖတ္သန္းသြားေနၾကၿပီ။ ဒီလူေတြထဲမွာ ၁၉ရာစုကလို ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ကေခ်သည္ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ားပါေနမလဲ။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ဒီလူေတြထဲ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ေတြ၊ ဘဏ္ေတြထဲက ေျပးေျပးလႊားလႊား လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေငြစကၠဴရြက္ေတြ .. ထိမ္းေက်ာင္းကိုင္တြယ္ေနၾကတဲ့သူေတြသာ ပိုၿပီးမ်ားေနႏိုင္တာပါပဲ။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ဒီလမ္းေလးရဲ႕သမိုင္းဟာ သူတို႔အတြက္ဘာမွမထူးျခားသလိုပဲ၊ စိတ္၀င္တစားရွိမေနၾကေတာ့ဘူး၊
လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ ပထမဆံုး စားေသာက္ဆိုင္ေရွ႕ခံုတမ္းေလးမွာ ေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဆိတ္ၿငိမ္စြာထိုင္ရင္း ေငးေမာေနတယ္။ က်ဳပ္ေမးၾကည့္တယ္။ “က်ဳပ္ကိုသိရဲ႕လား၊ သိတယ္မဟုတ္လား၊ ဂ်ဴရာေလ၊ ဂ်ဴရာရာ့ခ္ရွစ္ခ်္” လူငယ္ေလးက ေငးေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနတယ္။ စိတ္ကုန္လိုက္တာ .. က်ဳပ္ ေျပးထြက္လာလိုက္တယ္။

Saturday, February 05, 2011

၂. စုန္းျဖဴ စုန္းမဲ တစ္ေကာင္ထဲ

ေမာ္စီတို႔ ကားနီေလးအေဂးေျပးလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေမာင္းလာၾကပါတယ္၊ ေမာ္စီ့ေမေမ အန္တီေၾကြကေမာင္းတယ္၊ ေမာ္စ့ီေဖေဖက ေဘးက၊ ေမာ္စီရယ္ ဖိုးပလံရယ္က ေနာက္မွာထိုင္ၾကတယ္၊ ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ကီးႏိုကို ဂြမ္းေစာင္ထူပြပြႀကီးနဲ႔ က်စ္ေနေအာင္ ထုပ္ပိုးထားပါတယ္၊ ခ်ာခ်ာကိုေတာ့ ကတ္ဘူးေသးေသးနဲ႔ပဲ ထုတ္ထားတယ္၊ ခ်ာခ်ာေသသြားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ ေမာ္စီတို႔ ရြာမွာရွိတဲ့ ျခံထဲမွာျမွပ္ၾကမယ္တဲ့၊ ခ်ာခ်ာ ေသေသခ်င္းသူတို႔ မအားလို႔ မသြားႏိုင္ၾကေသးဘူး၊ ဒါနဲ႔ ပလစ္စတစ္ဗူးနဲ႔ လုံေအာင္ထုပ္ၿပီး freezer ထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့ၾကတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ကီးႏိုေလးပါ ေသျပန္တယ္၊ ေခြးမေလးကီးႏိုကို ေဆးခန္းက ျပန္ေခၚလာၿပီး လမ္းမွာပဲ ကားေပၚမွာ ေသသြားတယ္လို႔ ေမာ္စီကေျပာျပတယ္၊ ရြာကအိမ္ကိုခ်က္ျခင္းပဲသြားၾကဖို႔ ျပင္ေနတုန္း ဖိုးပလံ ေမာ္စီတို႔အိမ္ ေရာက္သြားပါတယ္၊ ေမာ္စီဆို မ်က္ႏွာက မျပံဳးႏိုင္ဘူး၊ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုပဲ၊ ဖိုးပလံလည္းလိုက္ခ်င္တာနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို စိတ္မပူဖို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္၊ အျမဲ စိတ္ေအးလက္ေအးရွိတတ္တဲ့ ေမေမက ေမာ္စီတို႔နဲ႔ သြားမယ္ဆိုတာနဲ႔ စိတ္ခ်တယ္၊ “ေအး ေအး ဘုရားကန္ေတာ့၊ ဂရုစိုက္သြားပါ” လို႔ပဲမွာတယ္၊ ေဖေဖကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေမးေနတာပဲ၊ ညအိပ္သြားမယ္ဆိုေတာ့ မလႊတ္ခ်င္ဘူး၊ ေမေမ က ေဘးကေနေျပာပါလိမ့္မယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ေဖေဖက “ၿပီးေရာကြာ .. သိပ္မေဆာ့နဲ႔” လို႔ေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခြင့္ျပဳလိုက္တာပါပဲ။

ေမာ္စီတို႔ျခံကို ေရာက္ေတာ့ေမွာင္ေနၿပီ၊ ျမဴေတြက ပိန္းပိတ္ေအာင္ထူထပ္ေနတယ္၊ ညေမွာင္ႀကီးထဲ ကားမီးအလင္းေလးနဲ႔ ျခံႀကီးကိုေမာင္းခဲ့ၾကတယ္၊ ဖိုးပလံကေတာ့ ေတြးမိေသးရဲ႕ လူေလးေယာက္နဲ႔ အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းဆိုၿပီး၊ ေက်ာထဲစိမ့္ကနဲေအးၿပီး ေၾကာက္လိုက္ေသးတယ္၊ အခုေန ခ်ာခ်ာနဲ႔ ကီးႏိုတို႔ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ဘယ္မွာရွိေနမလဲလို႔လည္း ေတြးမိၿပီး ဟုိဟုိဒီဒီလိုက္ၾကည့္မိတယ္၊ ေမာ္စီတို႔ျခံႀကီးက ျခံ၀င္းတံခါးမကေန အိမ္ဆီကို ေရာက္ဖို႔ မီတာ၁၀၀ေလာက္ေမာင္းရတယ္၊ လူအျမဲမေနႏိုင္ေတာ့ ျမက္ပင္ေတြလည္းမရိတ္ႏိုင္ဘူး၊ ျမက္ပင္ရွည္ေတြၾကားထဲကေန ကားေလးက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ အိမ္ဆီကိုသြားေနတယ္၊ ေဘးမွာ အိမ္ေတြကလည္း တအိမ္နဲ႔တအိမ္အေ၀းႀကီးပဲ၊ ေ၀းတဲ့အျပင္ အိမ္ေတြမွာ လူရွိပံုလည္း မရဘူး၊ ျမဴေတြၾကားကေန ဘယ္ဘက္ ညာဘက္ကအိမ္ေတြဆီၾကည့္မိေသးတယ္၊ ဘယ္ဘက္ေရာ ညာဘက္ေရာ ျမဴေတြၾကားမွာ ၀ိုးတ၀ါး၊ အိမ္မဲမဲႀကီးေတြပဲေတြ႔တယ္၊ ခပ္ေ၀းေ၀းက အိမ္ေတြမွာေတာ့ မီးေရာင္ေလးေတြ လင္းတဲ့အိမ္က လင္းပါတယ္၊ ေခြးေဟာင္သံ၊ စကားေျပာသံေတြလည္း ခပ္သဲ့သဲ့ေတာ့ၾကားရသားပဲ။

လူႀကီးေတြအိမ္တံခါးဖြင့္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေမာ္စီက ဖိုးပလံအနားကပ္လာတယ္၊ ကားမီး ပိတ္လိုက္ေတာ့ ညနက္နက္အေမွာင္ႀကီးက ရုတ္ကနဲ ဖံုးထားလိုက္ၿပီ၊ ျမဴေငြ႔ေတြက ေရြ႕လ်ားေနၾကတယ္၊ ညရဲ႕အေမွာင္နဲ႔ ျမဴခိုးေတြရဲ႕အလင္းက ကြက္တိကြက္က်ား ဟိုမွာသည္မွာ အရိပ္ႀကီးေတြလို။

“အသံေလးဘာေလးထြက္ပါဦးဟ၊ ဖိုးပလံရဲ႕၊ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ၊ ၿငိမ္ကုပ္ေနတာပဲ၊ ေၾကာက္ပါတယ္ဆိုမွ”
ေမာ္စီက ရုတ္တရက္ထေျပာေတာ့ မေၾကာက္တတ္တဲ့ဖိုးပလံ ကိုယ္ေလးေတာင္ ဆတ္ကနဲတုန္သြားပါတယ္၊ အန္တီေၾကြက တံခါးဖြင့္ၿပီးလို႔ အိမ္မီးေတြလိုက္ဖြင့္တယ္၊ ဦးယြန္းကေတာ့ တံခါးေတြလိုက္စစ္ေနၿပီ။

“ေမာ္စီ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ေကာင္၊ ဘာေၾကာက္စရာရွိလဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုလာတာပဲ သူကေၾကာက္ေနေသးတယ္”

“ငါ ဟုိ အျဖဴႏွစ္ေကာင္ကို ေၾကာက္တာဟ၊ ဟီးဟီး ခ်ာခ်ာကလည္း အျဖဴ၊ ကီးႏိုကလည္း အျဖဴ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာလို႔ မထင္ဘူးလား”
ေမာ္စီက ေၾကာက္ေနတာေတာင္ တဟီးဟီးနဲ႔ ေနာက္လိုက္ေသးတယ္။

“ဟာ ...
အမေလး .. ဟိုမွာ ေနာက္ထပ္အျဖဴတစ္ေကာင္ေဟ့” 
ဖိုးပလံ ဘာရယ္မဟုတ္ ညဘက္က ႏွစ္ထပ္အိမ္မဲႀကီးဆီ လက္ညဳိးထိုးျပရင္း ဖိုးပလံကို ေအာ္ၿပီး ေျခာက္လိုက္တယ္၊ ေမာ္စီက တခါတည္း ေက်ာကိုေကာ့ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္ေျပးေတာ့တာပဲ၊ ဖိုးပလံလည္း တဟားဟားေအာ္ရယ္ရင္း အိမ္ထဲအ၀င္ ..
အဲဒီညာဘက္က အိမ္ႀကီးဆီ မ်က္လံုးေရာက္သြားတဲ့အခါ ...
ဖိုးပလံတသက္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး၊ ၾကက္သိန္းေတြျဖန္းကနဲထၿပီး ဖိုးပလံရဲ႕ေခါင္းကႏွစ္ဆေလာက္ႀကီးသြားသလို ထူပူသြားတာပဲ၊ အိမ္ႀကီးရဲ႕ အေပၚထပ္က ျပတင္းေပါက္မွာအရိပ္ျဖဴျဖဴႀကီးတစ္ခုက ဖိုးပလံဘက္ကိုၾကည့္ေနသလိုလို၊
ျမဴေငြ႕ေတြရဲ႕ အရိပ္ေတြျဖစ္မွာပါလို႔ စိတ္ကိုတင္းၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ..
အရိပ္ျဖဴႀကီးတစ္ခုဆိုတာပိုၿပီးေသခ်ာသြားၿပီ၊ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ဟန္ပန္မ်ဳိး အျဖဴေရာင္ပု၀ါက ဦးေခါင္းေဘးမွာ တလြင့္လြင့္နဲ႔၊ ဖိုးပလံ ထပ္ၿပီး မၾကည့္ရဲေတာ့တာနဲ႔ အိမ္ထဲေျပး၀င္ၿပီး တံခါးကို ၀ုန္းကနဲေဆာင့္ပိတ္လိုက္ေတာ့တယ္။
------------------------------ ။ ------------------------------
“ဖိုးပလံ နင္ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္ သိပ္ျငိမ္တာပဲ ငါ့ဆီေတာင္ ေရာက္မလာဘူး” ခခ က အသံစူးစူးနဲ႔ေအာ္တယ္၊

ေမာ္စီကလည္း “အင္းေလ၊ ငါ့ဆီလည္းမလာပါဘူး” ၀င္ေအာ္တယ္၊

“နင္တို႔ ငါေျပာရင္လည္း ယံုမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မေျပာေတာ့ပါဘူးေလ၊ ဟဲဟဲ၊ သိလား ငါေရႊေသာ့ရခဲ့တယ္၊ ေရႊေသာ့နဲ႔ဖြင့္တဲ့ေနရာလည္းေရာက္ခဲ့တာပဲ”

“ဟင္ မေျပာေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ဆက္ေျပာတယ္၊ မနားတမ္းေျပာမယ့္ သေဘာရွိတယ္၊ ေမာ္စီေရ ငါတို႔ ကစားကြင္း၊ ပင္ေပါင္သြားရိုက္ရေအာင္၊ လာ လာ၊ အခုပဲ သြားစို႔၊ ျမန္ေလေကာင္းေလပဲ” ခခ က မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ေျပာပါတယ္၊
ခခ ကေတာ့ ညစ္ၿပီ၊

“ေအးပါ၊ ခခရယ္၊ နင္ကလည္း၊ ဘယ္လိုျဖစ္တာလည္းခ်က္ခ်င္းႀကီးပဲ၊ ပင္ေပါင္ရိုက္တာလည္းရိုက္တာေပါ့၊ ငါ ေျပာတာေလးလည္း နားေထာင္ရင္းသြားေပါ့ဟ”

“ဟီး ဟီး၊ ရယ္ရတယ္၊ ဖိုးပလံေရာ ခခေရာ ငေပါႀကီးေတြ” ေမာ္စီက အသားလြတ္ႀကီး ၀င္ႏွိပ္ပါတယ္၊

“အမ္ ..” သူကလည္း တမ်ဳိး၊ ခခ က တခြီးခြီး ရယ္ပါေတာ့တယ္။

“ေျပာပါရေစဟာ၊ ငါ့ရဲ႕ ေရႊေသာ့စြန္႔စားခန္းအေၾကာင္း၊ ငါသိပ္လိုခ်င္တဲ့ ေရႊေသာ့ရလာတဲ့အခါ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘာမွေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ငါေက်နပ္သြားတယ္ဟ၊ ငါ လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ေတြမ်ား၊ ေလာဘေနာက္ဇြဲသန္သန္နဲ႔လိုက္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီလမ္းကိုပဲသြားရတာဆိုတာ ငါ့ကို စိတ္နယ္လြန္တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးကျပလိုက္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္၊ အဘုိးေရမြန္မ်ားလားပဲ”

ေမာ္စီက မ်က္ေမွာင္အစြမ္းကုန္က်ဳံရင္း “အမေလး အဘိုးေရမြန္ဆိုတာ ဟုိ ေမွာ္ဆရာျဖဴႀကီးကို ေျပာတာလား” လို႔ ျပန္ေမးပါတယ္၊

“မင္းကလဲ ေမွာ္ဆရာလို႔ပဲ၊ တီထြင္ပါရဂူလုပ္ပါဟ”

“လူတိုင္းဒီလိုပဲ ေခၚ ေခၚေနၾကတာကိုး”

“ဖိုးပလံ နင္ေျပာမယ္ဆိုလည္းေျပာေတာ့၊ ငါသိခ်င္လာၿပီ၊ ဘယ္မွာလည္း ေရႊေသာ့၊ ျပေလ”

“ဒါက ဒီလိုရွိတယ္၊ ေရႊေသာ့ရေတာ့ ရတယ္၊ မရေတာ့မရဘူး၊ ငါ ေတြ႕တာက အိမ္မက္ထဲမွာလို တကယ္လိုလို၊ ငါ ေသာၾကာေန႔ညကေန အိပ္လိုက္တာ၊ ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းေက်ာ္တဲ့အထိ မထလို႔၊ ေမေမကေတာင္ဆူတယ္၊ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြလည္း ေဘးမွာေတြ႔ေတာ့ တညလံုးမအိပ္ပဲ ကာတြန္းေတြဖတ္တယ္ထင္ေနတာ၊ တကယ္က ငါ ကာတြန္းဖတ္တာအစေလးပဲရွိဦးမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကာတြန္းထဲငါေရာက္သြားတယ္၊ တီထြင္ပါရဂူဖိုးဆိတ္ျဖဴကာတြန္းေလ၊ ဖိုးဆိတ္ျဖဴက အဘိုးေရမြန္ျဖစ္သြားေရာ၊ ၿပီးေတာ့ ေလ .. x....X....x... X..*...x * X ... x ..အရိပ္ေတြက ေဟာဒီလို ... X ...x ... ငါးအက်င့္ပုတ္က ဒီလိုပံု .. x ...X ”  အမူအရာမ်ဳိးစံုလုပ္ၿပီး သူတို႔ကိုေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

ဖိုးပလံေျပာျပေနရင္း ေမာ္စီနဲ႔ ခခ ကို ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ဖိုးပလံအရိပ္ေတြပံုစံလုပ္ျပရင္ သူတို႔ ကိုယ္ေတြကလည္း လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ဖိုးပလံလုပ္ျပသလို ငါးေတြလို ပါးစပ္ဂငယ္ပံုေတြျဖစ္ သိပ္ရယ္ရတာပဲ၊ ေျပာတဲ့သူ အားပါးတရရွိေအာင္ ဟယ္ ........  ဟာ ........          ဟင္ ......... ဆိုၿပီး အသံမ်ုိးစံုထြက္ၿပီးလည္းနားေထာင္ၾကပါတယ္။

ေခ်ာေမာလွပတဲ့အဘြားအေၾကာင္း အဘိုး၃ေယာက္မွာ အသက္အႀကီးဆံုးအဘိုးက ကေလးပိစိေလးလို႔ဆိုေတာ့ ေမာ္စီက အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔ေအာ္ရယ္ပါေတာ့တယ္၊ “ဖိုးပလံရာ .. မင္းညီရာ .. မင္းက စကားအလြန္ၾကြယ္တယ္၊ ေလေပါလိုက္တာ၊ ေသာၾကာသားျဖစ္ရမွာ ၾကာသပေတးသားျဖစ္ေနရတယ္လို႔၊ .. ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သားပဲ ၾကာသပေတးက ေသာၾကာနဲ႔ နီးတာကိုး ဟား ဟား ဟား”

ခခ က မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး .. “ေနာက္ဆံုး ဘာျဖစ္သြားလဲ၊ ေျပာပါဟယ္၊ ေမာ္စီရာ .. နင္ကလည္း မေနာက္ပါနဲ႔”

“ဟီး ေနာက္ဆံုးလား ငါက ေသာ့လိုက္ရွာလိုက္တာ အသက္ႀကီး ႀကီးသြားေရာ ခခကလည္း အေဒၚႀကီးအရြယ္ျဖစ္ေရာတဲ့၊ အေဒၚႀကီးခခက လွေတာ့အလွသား၊ ခခ သိလား .. နင္က အခုပုံနဲ႔မ်ား တျခားစီပဲ”

“ဟိဟိ”  ခခ က ပါးစပ္ကို လက္၀ါနဲ႔ပိတ္ၿပီးရယ္တယ္၊

“ၿပီးေတာ့ ေရႊေသာ့နဲ႔ ဖြင့္လို႔ရတဲ့ေနရာေတြ႔လို႔ တခါတည္းဖြင့္လိုက္တာ သက္တံႀကီးဆီတက္တဲ့ေနရာေရာက္ေရာတဲ့ .. ေရာက္မွေတာ့ ငါလဲ မထူးဘူးဆိုၿပီး သက္တံႀကီးေပၚတက္လိုက္တာပဲတဲ့ .. ဟဲဟဲ၊ ခခ နင္ကလည္း စပ္ကို စပ္စုတယ္ သက္တံေပၚထိ လိုက္လာေသးတယ္၊ အိပ္မက္လိုႀကီးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အခုျပန္ေျပာျပရင္ အခုထိေၾကာက္တယ္၊ ငါ သက္တံေပၚကေလေအးေအးနဲ႔ စိမ့္ကနဲ ခ်မ္းၿပီး လန္႔ႏိုးလာေတာ့ .. အင္း ငါ ႏိုးတာအေသအခ်ာပါ၊ ဒါေပမဲ့ ငါ့ လက္ေတြကို အျမန္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္၊ ငါ့ ညာဘက္လက္မွာ အေၾကာေတြကေထာင္လို႔ အေမႊးအမွ်င္သန္သန္ႀကီး လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ႀကီးလိုပဲ၊ ငါ ၾကည့္ေနတုန္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာင္းသြားတာ၊ နတ္သမီးတိုင္းျပည္ကို ငါ တကယ္ေရာက္သြားခဲ့တယ္ထင္တယ္“

ေမာ္စီက ၾသဘာေပးတယ္၊ “ဖိုးပလံ ငေပါ” တဲ့၊

ခခ က .. မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ၿပီး ဘာေတြစဥ္းစားေနမွန္းမသိ ျငိမ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းတက္ အိမ္စာေတြလုပ္နဲ႔ မအားၾကပါဘူး၊ ဖိုးပလံကေတာ့ ႀကိတ္ၿပီး စဥ္းစားေနတယ္၊ သူ အဘိုးေရမြန္ဆီကို သြားေတြ႕ခ်င္တယ္၊ ခခနဲ႔ ေမာ္စီတို႔ကိုေတာ့ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။

တစ္ေန႔ ...
ေက်ာင္းပိတ္ရက္မနက္ေစာေစာပဲ အဘိုးေရမြန္ရဲ႔ျခံႀကီးဆီကို စက္ဘီးေလးနဲ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္၊ အဘိုးေရမြန္ႀကိဳက္ပါ့မလား၊ အဘိုးေရမြန္သူ႔ကို ေတြ႕ခ်င္ပါ့မလားပဲ၊ သူ႔အိမ္မွာေရာ ရွိမွ ရွိပါ့မလားပဲ၊ ဖိုးပလံေတြးမိရင္း စိတ္ေတာ့ပူမိတယ္၊ အဘိုးရဲ႔ျခံႀကီးက ဖိုးပလံတို႔ ေရႊလိေမၼာ္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အေရွ႕ဘက္၊ ေရႊလိေမၼာ္သၾကားစက္အလြန္မွာရွိတာ၊ နည္းနည္းေတာ့ေ၀းတယ္၊ ဖိုးပလံအတြက္ကေတာ့ သၾကားစက္မေရာက္ခင္ တ၀က္ေညာင္ပင္အထိ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းေတာင္ ခဏခဏေရာက္ေနၾကမို႔ စက္ဘီးနဲ႔ဆို အသာေလးပဲ၊ ဖိုးပလံစက္ဘီးကို ျမန္ျမန္နင္းပါတယ္၊ ေဘးမွာ ၾကံပင္ေတြရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ က်န္ခဲ့တာသိပ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထင္တိုင္း နင္းလို႔ေတာ့မရဘူး၊ ဒီၿမိဳ႕ျပင္ဘက္ထြက္တဲ့လမ္းႀကီးဟာ ၾကံကားႀကီးေတြျဖတ္ျဖတ္ၿပီးသြားၾကလြန္းေတာ့ စက္ဘီးနင္းရတာ မေကာင္းပါဘူး၊ ဒီေရႊလိေမၼာ္ၿမိဳ႔သၾကားစက္ဆီကိုသြားတဲ့ ၾကံကားႀကီးေတြလမ္းမမွာ တခ်ိန္လံုးျဖတ္ေနၾကတယ္၊ စက္ဘီးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ လမ္းသပ္သပ္ေပးမထားဘူး၊ အဲဒီေတာ့ မေတာ္တဆထိခုိက္မိတာေတြျဖစ္ၾကေရာ၊ ေရႊလိေမၼာ္ အမွတ္ ၁ အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေလးေတြေက်ာင္းကအထြက္ လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္တာနဲ႔ ၾကံကားႀကီးေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ပဲ လမ္းမႀကီးကိုလုၿပီး အသံုးျပဳၾကရတာကိုး။

တ၀က္ေညာင္ပင္ေက်ာ္လာေတာ့ မ်က္ႏွာကိုေျပးရိုက္တဲ့ ေလကပိုေအးလာတယ္၊ နားထဲမွာ ၀ွီး၀ွီးဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားလာရတယ္၊ ေရွ႕ေနာက္ထပ္ မိုင္၀က္ေလာက္ဆို အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ျခံႀကီးကိုေရာက္ၿပီ၊ အဘိုးေရမြန္အရင္က ဖိုးပလံတို႔ ေရႊမ်က္ႏွာတိုင္းျပည္ရဲ႕ အထက္ပိုင္း၊ ေရႊလိပ္ျပာၿမိဳ႕က ေတာင္ၾကားေတြဘက္မွာ သူ႔ရဲ႕ စမ္းသပ္မႈေတြလုပ္ဖို႔ စခန္းႀကီး ေဆာက္ခဲ့ေသးတယ္တဲ့၊ အဲဒီမွာ ေဖာက္ခြဲစမ္းသပ္မႈတစ္ခုလုပ္ခဲ့တဲ့အခါ ေရႊမ်က္ႏွာတိုင္းျပည္က ၿမိဳ႔ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေန က်ယ္ေလာင္တဲ့အသံႀကီးကို ၾကားခဲ့ရတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့ တြင္းနက္နက္ႀကီးတစ္ခုေပၚလာၿပီး တြင္းပတ္လည္အနီးအနားမွာရွိေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြဟာ တြင္းနက္ႀကီးအတြင္းဘက္ကို အကုန္လံုး ယိမ္းယိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္၊ အားလံုးတြင္းႀကီးထဲကို ယိုင္ေနၾကတဲ့ဓါတ္ပံုေတြကို သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေဖေဖတို႔ေျပာျပဖူးတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ လူေတြအထိတ္တလန္႔ျဖစ္ရတာေၾကာင့္ အဘိုးေရမြန္ စမ္းသပ္မႈႀကီးေတြလုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ သူ႔ရဲ႕အခုေရႊလိေမၼာ္ၿမိဳ႕ျခံႀကီးမွာပဲ သူ႔ဘာသာ တီထြင္မႈ ေသးေသးမႊားမႊားပဲ လုပ္လို႔ရေတာ့တယ္တဲ့။

အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ျခံႀကီးနားကိုေရာက္လာၿပီ၊ အဘိုးေရမႊန္ရဲ႕ ျခံေရွ႕က ေၾကးနီပုန္းပုရုပ္ႀကီးကလည္း သိပ္ထူးျခားတာပဲ၊ ေျမႀကီးေပၚမွာ ဦးေခါင္းႀကီးက ခပ္ေစာင္းေစာင္းအေနအထားအေပၚကို ေမာ့ေနၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္က ၄၅ဒီကရီေလာက္ေစာင္းလွ်က္ပဲ ကမၻာလံုးႀကီးကို ဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ပံု၊ ကမၻာလံုးႀကီးရဲ႕ အေပၚဘက္ ေစာင္းေစာင္းလြတ္ေနတဲ့ဘက္မွာ အလင္းေတြျဖာထြက္လာတဲ့ပံုစံ လုပ္ထားတယ္၊ အေပၚဘက္လက္မွာမွ ေရမြန္လို႔ ေရးထားၿပီး ေအာက္ဘက္လက္မွာ လွ်ပ္စစ္မိုးႀကိဳးသြားပံုစံပါတယ္၊ ျခံစည္းရိုးက သစ္သားျခံစည္းရိုး ခပ္နိမ့္နိမ့္ေလးပဲ၊ တံခါးမႀကီးကလည္း သစ္သားတံခါးအိုႀကီးပါပဲ၊ ေသာ့ခတ္မထားဘူး၊ ဒါနဲ႔ ဖိုးပလံ တံခါးႀကီးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ၀င္လိုက္တယ္၊ အဘိုးေရမြန္ရဲ႕အိမ္ႀကီးကလည္း crook house လို႔ေခၚရမယ့္ တြန္လိမ္ေကာက္ေကြးေနတဲ့အိမ္ပံုစံမ်ဳိး ေဆာက္ထားေသးတာ၊ အဓိက အေဆာင္သံုးခုေလာက္ရွိတယ္ အလယ္ကအေဆာင္ကေတာ့ သိပ္ၿပီးေကာက္ေကြးမေနဘူး၊ ေဘးႏွစ္ေဆာင္က တံခါးေပါက္ေလးေတြက တြန္႔တြန္႔ေကြးေကြးေလးေတြရယ္၊ ျခံထဲ၀င္လာေတာ့ ပုန္းညက္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ သစ္သားခံုေလးခ်လို႔ အဘိုးေရမြန္က ၀က္မလြတ္ဌက္ေပ်ာသီးေတြကိုအခြံခြာၿပီး ေသးေသးအေျမွာင္းေလးေတြလွီးကာ ဗန္းထဲထည့္ေနတယ္၊ ဌက္ေပ်ာသီဗန္းေလးေတြကို ေနေရာင္ရတဲ့ေနရာေတြမွာလိုက္ခ်ေနပါတယ္၊ အဘိုးေရမြန္က ဖိုးပလံကို ျမင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ မွတ္မိရွာတယ္၊ “ေဟး ဖိုးပလံလားကြဲ႕၊ လာကြယ္ လာ .. လာ”  အဘိုးေရမြန္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲေခၚပါတယ္၊ ျခံထဲမွာ မာကလာပင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဖိုးပလံက မာကလားသီးသိပ္ႀကိဳက္ေတာ့ သေဘာေတြက်ၿပီးေမးလိုက္တယ္၊

“အဘိုးေရမြန္ျခံထဲ မာကလာပင္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ အသီးေတြကလည္းအမ်ားႀကီးပဲ အဘိုးခူးမစားဘူးလား”

“ဒီအပင္က အူနီသီး၊ ဟိုဘက္က အပင္ေတြက အူနီသီးပင္ေတြ၊ အူနီသီးပင္ေတြက ပိုမ်ားတယ္၊ အဘိုးခူးေတာ့ ခူးစားတာေပါ့ကြယ္၊ ဒီေလာက္မ်ားတာ အဘိုးတစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုကုန္ေအာင္ ခူးစားႏိုင္မွာလည္း ဖိုးပလံေလးႀကိဳက္ရင္ ခူးေလကြယ္ ႀကိဳက္သေလာက္ခူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေခၚလာလို႔ ရေသးတာပဲ” 
အဘိုးေရမြန္က တကယ္တမ္းသိပ္သေဘာေကာင္းတာပဲ သာမန္လူတစ္ေယာက္ပါပဲ၊ ဒါနဲ႔မ်ား လူေတြက ..

“အိုး ေကာင္းလိုက္တာ” ဖိုးပလံေတာ့ အဘိုးေရမြန္စကားလည္း ဆံုးေရာ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး၊ မာကလာပင္ေတြရွိရာ ေျပးေတာ့တာပဲ၊ “အဘိုးေရမြန္ေရ ကၽြန္ေတာ္ အပင္ေပၚကို တက္လို႔ရမလားပဲ”
“သိပ္ရတာေပါ့၊ တက္ကြာ .. အဘိုးက ေမ်ာက္ေလးေတြခ်စ္တယ္ေဟ့” လို႔ စေနာက္ပါတယ္။
မာကလာသီးေတြ သိပ္ခ်ဳိတာပဲ၊ အဘိုးေရမြန္ကိုလည္း ေကြ်းတယ္ ဖိုးပလံလဲ စားတာပါပဲ၊ မာကလာသီးသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ခခကိုေတာင္သတိရမိတယ္၊ ေမာ္စီ့ၾကက္တူေရြးေလး ခ်ာခ်ာလည္း မာကလာသီးသိပ္စားတယ္၊ ေမာ္စီ့အိမ္ေရာက္တိုင္း ခ်ာခ်ာမာကလာသီးစားေနတဲ့ပံုစံ ၾကည့္ရတာ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပဲ၊

“အဘိုးက ..ေမွာ္အတတ္ေတြတတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္လား” 

“ေမွာ္အတတ္ဆိုတာ လွည့္စားတာေတြ ျပဳစားတာေတြလူေလးရဲ႕၊ အဘုိးက လူေတြအတြက္၊ ကမၻာႀကီးအတြက္လိုအပ္မယ့္ အထူးအဆန္းေတြတီထြင္တာကြဲ႕၊ လူေတြကိုျပဳစားဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ လူေတြကအသံုးျပဳဖို႔အတြက္ .. ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ အဘိုးမတတ္ႏိုင္တာေတြအမ်ားသားပဲ၊ ဖိုးပလံေလး စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ အဘိုးရဲ႕ ေမွာ္အစြမ္းေတြျပခ်င္ေသးရဲ႕ကြယ္ ဟား ဟား ဟား”
အဘိုးေရမြန္က ရယ္ပါတယ္၊ ရယ္ေမာသံက ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီး။

အျပန္ အဘိုးေရမြန္က မာကလာသီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ေပးလိုက္ပါတယ္၊ ခခ အိမ္၀င္ၿပီး ခခအတြက္ မာကလာသီးေတြေပးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေမာ္စီ့အိမ္ကိုထြက္ခဲ့ပါတယ္၊ ၾကက္တူေရြးေလးခ်ာခ်ာကို မာကလာသီးအူနီသီးႀကီးေတြေကၽြးရမယ္။

ေမာ္စီအိမ္ေရာက္ေတာ့ ၾကက္တူေရြးေလးခ်ာခ်ာက ေနသိပ္မေကာင္းဘူး၊ တေနကုန္ ၿငိမ္ေနတယ္တဲ့၊ ခါတိုင္းဆို သူ႔အသံေလးကို စာေနေရာပဲ၊ ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီ .. ခ်ာခ်ာ့အိမ္ေလးထဲ မာကလာသီးတစ္လံုးခ်ိတ္ေပးၾကတယ္၊ ခ်ာခ်ာက တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ႏႈတ္သီးေလးနဲ႔ ထိုးၿပီး ကိုက္လိုက္ေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး၊ ျပန္ၿငိမ္သြားျပန္ေရာ၊ ေမာ္စီကေတာ့ စိတ္ပူေနတာပဲ၊ ဆရာ၀န္ သြားျပမယ္တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ေမာ္စီ့အေဖ သူငယ္ခ်င္းမိသားစုက ခရီးေ၀းသြားၾကမွာမို႔ ေခြးျဖဴေလးတစ္ေကာင္လာပို႔ထားတယ္၊ ကီးႏိုလို႔ေခၚၾကတယ္၊ ကီးႏိုေၾကာင့္စိတ္ပ်က္ၿပီးၿငိမ္ကုပ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။
------------------------------ ။ ------------------------------
အန္တီေၾကြနဲ႔ ဦးယြန္းတို႔ ကီးႏိုအတြက္ အေခါင္းေလးအတြက္ သစ္သားျဖတ္စက္နဲ႔ သစ္သားေတြကိုျဖတ္ေနၾကတယ္၊ ျမဴေတြမႈိုင္းေနတဲ့ ညအေမွာင္ထဲက အိမ္ေလးဆီမွာ သစ္သားျဖတ္စက္ကထြက္လာတဲ့အသံေတြ တဂ်ီးဂ်ီး ဆူညံေနတယ္၊ ေမာ္စီက ေျမတိုက္ခန္းေလးထဲ ဆင္းသြားတယ္၊

“ေမာ္စီ ဘယ္လဲ” ဖိုးပလံက ေအာ္ေမးေတာ့

“ေဂၚျပားသြားယူမလို႔ ကီးႏိုတို႔ကို ျမွဳပ္ဖို႔ တြင္းတူးရမယ္” လို႔ေျဖတယ္၊

ဖိုးပလံလည္း ေအာက္ထပ္ခန္းထဲ ဆင္းလိုက္သြားတယ္၊ ေမာ္စီလိုပဲ ေဂၚျပားတစ္ခုဆြဲယူလာၿပီး အိမ္အျပင္ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ေမာ္စီက အိမ္ရဲ႕ေနာက္ဘက္ ညာဘက္ေထာင့္မွာျမွပ္မယ္တဲ့၊ အိမ္ရဲ႕ေနာက္မွာ ျမစ္ႀကီးရွိတယ္၊ ျမဴေတြၾကားမွာ ျမစ္ႀကီးက မဲေမွာင္ၿငိမ္ကုပ္၊ မလႈပ္မယွက္ႀကီးပဲ၊ ဖိုးပလံ ညာဘက္က အိမ္ႀကီးဆီ မ်က္လံုးမေရာက္မိေအာင္လႊဲထားလိုက္တယ္၊

“ေမာ္စီ၊ ဒီအိမ္ႀကီးမွာ လူမေနဘူးလား”

“ဟင္ ဘယ္အိမ္ကိုေျပာတာလည္း”

“ေအာ .. ဒီအိမ္မွာလား၊ ခုေတာ့ ငါလည္းမသိဘူး၊ အရင္ ငါ့ဦးေလးရွိတုန္းက သူတို႔နဲ႔ ငါ့ဦးေလးသိတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ အဖိုးႀကီးက ေထာင္က်သြားတယ္ဆိုလား၊ အဖိုးႀကီးမိန္းမကေတာ့ သိေတာ့ဘူး၊ သူတို႔ သားသမီးေတြ တျခားၿမိဳ႕မွာ ေနၾကတယ္တဲ့၊ အေဖတို႔ေျပာတာပဲ၊ ဒီမွာ ဘယ္သူမွေနတာမေတြ႕ဘူး”

ေမာ္စီ့ကိုေတာ့ အျဖဴရိပ္ႀကီးအေၾကာင္းေျပာမေနေတာ့ပါဘူး၊ သူက ေၾကာက္ေနဦးမယ္၊ ေမာ္စီက အားေကာင္းေကာင္းဆလိုက္မီးတစ္ခု ယူလာတယ္၊ အနားမွာရွိတဲ့ သရက္ပင္ႀကီးရဲ႕ကိုင္းမွာ ခ်ိတ္တယ္၊ အိမ္ထဲကေန သြယ္ထားတဲ့ မီးႀကိဳးေခြမွာ ပလပ္တပ္လိုက္တယ္၊ မဲမဲေမွာင္ေမွာင္ေနရာက်ယ္ႀကီးမွာ ဖိုးပလံတို႕ေနရာေလးမွာပဲ မီးအလင္းက စူးေတာက္ေနတာပဲ၊ ဖိုးပလံလႈပ္ရွားသမွ် ေနရာ ေ၀းေ၀းကေတာင္ျမင္ရမွာပဲ၊ ဖိုးပလံ ေဂၚျပားႀကီးနဲ႔ ေျမႀကီးကို တဂ်စ္ဂ်စ္ျခစ္ယူ တူးလိုက္၊ အျပင္ဘက္ေမွာင္ထဲကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔၊ ဂနာမၿငိမ္ဘူး၊ ခ်ာခ်ာတို႔ ကီးႏိုတို႔လည္းၾကည့္ေနၾကမွာပဲလို႔လည္း ေတြးတာပဲ၊ ျမဴေတြရဲ႕ အရိပ္နဲ႔ အပင္ေတြၾကားထဲမွာ ကီးႏိုပံုအျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးျဖတ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္တဲ့အခါလည္းရွိတယ္၊

“ေမာ္စီေရ”
“ဘာတုန္း”
မီးအလင္းစူးစူးႀကီးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေခါင္းထြက္ၿပီး ျခံထဲကို ၾကည့္ရင္း “ေဟာ ဟုိမွာ ကီးႏိုေဟ့၊ ငါတို႔ကိုၾကည့္ေနတယ္၊ ေတြ႕လား၊ ၾကည့္လိုက္၊ ၾကည့္လိုက္”

ေမာ္စီကလည္း မီးစူးစူးအလင္းနဲ႔မို႕ မ်က္စိအေပၚဘက္ကို လက္၀ါးနဲ႔အုပ္ကာၿပီး ဖိုးပလံျပတဲ့ေနရာၾကည့္ပါတယ္၊
“ဟာ .. အဲဒါ အုန္းပင္ဟ၊ ငါ ထံုးေတြအျဖဴေရာင္ပတ္လည္သုတ္ထားတယ္၊ ဟီးဟီး၊ ဖိုးပလံ ငေၾကာက္ႀကီး”

ဖိုးပလံလည္း တဟဲဟဲရယ္ေနလိုက္ပါတယ္၊ အိမ္ေလးထဲမွာ သစ္သားျဖတ္စက္သံ တဂ်ီးဂ်ီး အသံေတြဆူညံေနတုန္းပဲ၊ ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီတို႔လည္း တြင္းကို အားစုိက္ၿပီး တူးပါတယ္၊ ဖိုးပလံတို႔ ဒူးေခါင္းအထက္နားထိေရာက္လာၿပီ၊ ေမာ္စီက နက္နက္ေလးတူးတာ ပိုေကာင္းမယ္ဟ၊ တူးၾကပါေဟ့ တူးၾကပါ .. လို႔ ညာသံေပးတယ္၊ သူလည္း ျမန္ျမန္တူးတယ္၊ ျမဴေတြျပည့္ေနတဲ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ညမွာ ႏွစ္ေယာက္သားေခြ်းဒီးဒီက်ေနၾကပါၿပီ၊ ေမာ္စီက ေပါက္ျပားႀကီးကို အားနဲ႔လႊဲၿပီး တြင္းထဲကိုေပါက္လိုက္တယ္၊ ဒုတ္ကနဲ အသံႀကီးၾကားရၿပီး သစ္ပင္ႀကီးရဲ႔ အျမစ္ႀကီးတစ္ခုလိုပဲ၊ ကန္႔လန္႔ႀကီးခံေနတယ္၊ အျမစ္ႀကီးကို ေပါက္ျပားနဲ႔ ထိုးၿပီးျဖတ္ဖို႔ ပိုပိုၿပီး အားစိုက္ၿပီးေပါက္လိုက္တယ္။ အျမစ္ႀကီးျပတ္ထြက္းသြားၿပီးတဲ့အခါ ..... အား......................................................

ဖိုးပလံတို႔ႏွစ္ဦးသား တြင္းနက္ႀကီးတစ္ခုထဲကိုကြ်ံက်သြားၾကၿပီ၊ ႏွစ္ဦးလံုးတြင္းရဲ႕ေအာက္ဘက္ထဲကို ေလွ်ာၿပီး တလိမ့္ေခါက္ေကြး က်ေနလိုက္တာ မရပ္မနား၊ ေမာ္စီနဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ၾကတယ္၊ အား .............. အား ........................ အား ......
တစ္ခုခုျဖစ္ၿပီလို႔ ဖိုးပလံသိလိုက္ပါၿပီ၊
“ဘုတ္ .. အင့္ .. ေအာင္မေလးဗ်”  သူတို႔ ေလွ်ာက်လာတာရပ္သြားတာနဲ႔အတူ ေျမႀကီးေအးစက္စက္ႀကီးနဲ႔ ၀င္ေဆာင့္ပါေတာ့တယ္၊ ေဘးမွာ ျမဴေတြရဲ႕ အျဖဴေရာင္ေတြက ပိုၿပီးထင္ရွားေနတယ္၊ လင္းလက္ေနတာပဲ၊ အျဖဴေရာင္ စိန္သားေတြရဲ႕အေရာင္မ်ဳိးလည္း တခ်က္တခ်က္ လက္ေနၾကေသးတယ္၊ “ဖိုးပလံ ငါတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ၊ ဖိုးပလံ ဖိုးပလံ ဖိုးပလံ” ေမာ္စီက ဖိုးပလံရွိရာ လိုက္စမ္းၿပီး ေအာ္ေနပါတယ္၊ “ရိွတယ္ဟ၊ ငါလဲ မသိလို႔ၾကည့္ေနတာေလ၊ လာပါ၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ၾကည့္ရေအာင္၊ ၾကည့္ရင္သိမွာပဲ” 

ေဘးမွာ ေရကန္က်ယ္ႀကီးေတြ႔တယ္၊ ေရေတြက အျပာေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျဖဴလဲ့လဲ့ေလး၊ ကန္ထဲမွာ ဘဲျဖဴျဖဴေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ ကန္ရဲ႕အလယ္မွာ သစ္ပင္တန္းေလးရွိတယ္ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ပင္စည္ေတြက  အနက္ေရာင္ေတြ၊ သစ္ကုိင္းေတြရယ္၊ သစ္ရြက္ေလးေတြ အားလံုးက အျဖဴေရာင္ အမႈံအမႊားေလးေတြ ကပ္ညိၿပီး လင္းေနတာပဲ၊ အျဖဴေရာင္ပင္စည္နဲ႔ သစ္ကိုင္းျဖဴအပင္ေတြ သစ္ရြက္ျဖဴအပင္ေတြ သိပ္လွတာပဲ၊ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ကသစ္ပင္ေတြမွာ အျဖဴေရာင္၀ါဂြမ္းစေလးေတြ အဖတ္လိုက္တြယ္ကပ္ေနသလို၊ ဖိုးပလံ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ၀ါဂြမ္းလိပ္ေတြ တိမ္အခိုးအေငြ႔ေတြက ဦးေခါင္းကို ထိလုထိခင္၊ သစ္ကိုင္းေတြေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ ဌက္ေလးေတြ၊ ခ်ာခ်ာ့လို ၾကက္တူေရြးေလးေတြလည္းပါတယ္၊ အားလံုး ျဖဴလြေနလိုက္တာ၊ ေလွ်ာက္ေနရင္း ျဗဳန္းဆို မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ အျဖဴေရာင္အလင္းေတြေပၚလာၿပီး အိမ္တစ္လံုးထဲသူတို႔ေရာက္ေနၾကၿံပီ၊ အိမ္ထဲမွာ တိရစၧာန္အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြ အစံုပဲ၊ ေခြးျဖဴေလးတစ္ေကာင္ေျပးလာၿပီး ေမာ္စီ့ကိုတြယ္ဖက္တက္တယ္၊ “ကီးႏို” ေမာ္စီအက်ယ္ႀကီးပဲ ထေအာ္ပါတယ္၊ တျခား ေခြးျဖဴေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ အေကာင္ေလးေတြအားလံုးအျဖဴေရာင္ေလးေတြ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြလည္း ေတြ႔တယ္၊ အားလံုးအျဖဴေရာင္ေလးေတြခ်ည္းပဲ “ခ်ာခ်ာေရာပဲ၊ ခ်ာခ်ာ .. ခ်ာခ်ာ” ေမာ္စီ ဟိုသည္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီး ခ်ာခ်ာ့ကိုရွာပါတယ္၊ ဖိုးပလံေရွ႕က ျမဴေင႔ြေတြ ပို ပိုၿပီးသိပ္သည္းလာၿပီ၊ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ပံုစံ ေပၚလာပါတယ္၊ ဟုိဘက္အိမ္က အျဖဴရိပ္ႀကီးမ်ားလာပဲ၊ ဦးေခါင္းမွာ ပု၀ါျဖဴကလြင့္ေနတယ္၊ အျဖဴေရာင္ဂါ၀န္က တလြင့္လြင့္နဲ႔၊
အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ပံုစံထင္ထင္ရွားရွားႀကီးပဲ ျမင္ရၿပီ၊

“လာၾကကြဲ႕၊ ဘယ့္နဲ႔လည္း၊ ကိုယ္လက္ေတြနာကုန္ၾကလားပဲ၊ ဒီလိုဖိတ္ေခၚလိုက္ရတာစိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ အဘြားတို႔ အကူအညီေတာင္းစရာရွိလို႔ပါ”  အျဖဴေရာင္အမ်ဳိးသမီးကေျပာပါတယ္၊

“နာတယ္ဗ်၊ ေက်ာကုန္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကူညီႏိုင္တာ ဘာမ်ားရွိလို႔လည္း”
ဖိုးပလံကဒီလို၊ “ကၽြန္ေတာ္က မီးေညွာင့္ရိုးေအာင့္သြားၿပီ၊ ကီးႏိုကိုေတြ႔တယ္၊ အဘြားက ဘယ္သူလည္း၊ ကီးႏိုဒီကို ဘယ္လိုေရာက္ေနတာပါလိမ့္”
ေမာ္စီက အခုလို အသီးသီး ေမးခြန္းေတြထုတ္ၾကေရာ၊

“အဘြားက အျဖဴေရာင္စုန္းမ ေပါ့၊ ကီးႏိုမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အျပစ္ဆို ျမဴတစ္မႈန္မွ်မသိ၊ မလုပ္ဖူးတဲ့ အျဖဴေရာင္ ကေလးတိုင္း အဘြားဆီလာၾကတာပဲ၊ အဘြားက ေစာင့္ေရွာက္ထားတာပဲေလ၊ သူတို႔မွာ ေဘးရန္မရွိေအာင္ အစစအရာရာ အဘြားတာ၀န္ယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္ကြယ္၊ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့”

အျဖဴေရာင္စုန္းမလို႔ ကိုယ့္ဘာသာနာမည္ေပးထားတဲံ အျဖဴေရာင္အမ်ဳိးသမီးႀကီး မ်က္ႏွာက ငိုခ်လိုက္ေတာ့မယ့္မ်က္ႏွာလို အသင့္အေနအထားပဲ၊ မ်က္ရည္ေလးေတြေတာင္ က်လာရွာတယ္၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လြန္းတဲ့ ဒီအမ်ုိးသမီးက စုန္းမတဲ့၊ ဖုိးပလံ သိခ်င္တာေတြပိုမ်ားလာၿပီ။

“အဘြားက စုန္းမလည္းေျပာေသးတယ္၊ လွလိုက္တာ၊ အျဖဴေရာင္ၾကည္လင္ေနတာပဲ၊ ကီးႏိုနဲ႔ အေကာင္ေလးေတြလည္း ေစာင့္ေရွာက္တယ္၊ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ အဘြားက ကိုယ့္ဘာသာ စုန္းမလို႔ ေျပာေသးရဲ႔၊ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ စုန္းမမွန္သမွ် အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ သူတို႔က အျမဲမေကာင္းတာလုပ္တတ္ၾကတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား”

“စုန္းမဆိုတာနဲ႔ မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ပဲ စိတ္၀င္စားေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး၊ အျမဲအနက္ေရာင္ခ်ည္းပဲမဟုတ္ပါဘူးေလ”

“အဘြားတို႔ အျဖဴေရာင္အိမ္ ကမၻာေလးမွာ ဒီလို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလး ေနလာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေက်ာ္ေနခဲ့ၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ အမဲေရာင္မိစၦာစုန္းမ က အဘြားတို႔အိမ္ေလးကို သိသြားတယ္၊ သူ ညတိုင္းလိုလာၿပီး ေႏွာင့္ယွက္တယ္၊ ေႏွာင့္ယွက္တာမဟုတ္ဘူး၊ အဘြားကေလးေတြကို ၀ါးမ်ဳိစားေသာက္တာ၊ အခုဆိုအဘြားရဲ႕ကေလးေတြ သိပ္ကိုထိတ္လန္႔ေနၾကၿပီ၊ ဒီလိုသာဆို သိပ္မၾကာဘူး အဘြားတို႔ရဲ႕အျဖဴေရာင္ကေလးေတြ အကုန္လံုးပဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကေတာ့မွာ၊ အကုန္လံုး အမဲေရာင္စုန္းမရဲ႕ ဘက္ေတာ္သားေတြျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့မယ္၊ ဖိုးပလံတို႔ကူညီမွ ျဖစ္မယ္၊ အဘြားကိုကယ္ႏိုင္မယ္လို႔ အဘြားသိတယ္” အျဖဴေရာင္အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ေျပာေနရင္းအသံေတြ တိုးတိမ္၀င္သြားၿပီး ငိုရႈိက္ေနပါတယ္၊ အနားမွာ ရွိေနၾကတဲ့ အျဖဴေရာင္ကေလးငယ္ေလးေတြေရာ၊ အျဖဴေရာင္ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြ အားလံုးပဲ တအိအိငိုရႈိက္ေနၾကတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေလးေတြ ဆတ္ဆတ္ခါတုန္လႈပ္ေနၾကတယ္၊
“ေဟာ .. ညေနေစာင္းေတာ့မယ္” ကေလးျဖဴျဖဴေလးက ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား အသံေလးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္လိုက္ပါတယ္။

ဟုတ္သားပဲ အျပင္မွာ ေနေတာင္ကြယ္ေတာ့မယ္၊ သိပ္မၾကာဘူးအလင္းေရာင္ေပ်ာက္သြားေတာ့မယ္၊ ဖိုးပလံ နဲ႔ ေမာ္စီတို႔ လည္း သူတို႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတယ္၊ သူတို႔ ဘယ္လိုမ်ားကူညီႏိုင္မလည္းေတြးေနၾကပါတယ္၊ ေမာ္စီက အက်ီလက္ေမာင္းကို ပင့္တင္လိုက္ေသးတယ္။

အဘြားအျဖဴေရာင္စုန္းမ က “ကေလးတို႔ေရ ျမန္ျမန္ကြဲ႕လာၾက၊ လာၾက၊ ညစာျမန္ျမန္စားၾကစိုးရဲ႕ ၿပီးရင္ ပုလဲအိမ္ထဲ၀င္ေနၾကရမယ္”  လို႔ ခပ္သြက္သြက္သတိေပးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ စားပြဲႀကီးေတြမွာ စားစရာေတြျပင္ဆင္တယ္၊ အျဖဴေရာင္ အလင္းေငြ႔ေတြနဲ႔ အတူသစ္သီးေတြ ႏြားႏို႔ခြက္ေတြနဲ႔ ကိတ္မုန္႔ႀကီးေတြ ေပၚလာၾကတယ္၊ ကေလးေလးေတြ စားပြဲမွာ ေျပးထိုင္ၾကတယ္၊ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြေရာပဲ သူတို႔ေနရာေလးေတြမွာ ေနရာယူၾကၿပီ၊ အားလံုး အထိတ္ထိတ္အလန္႔လန္႔နဲ႔၊ အစားစားဖို႔ စိတ္မ၀င္စားၾကပါဘူး၊ ျမန္ျမန္ၿပီးသြားဖို႔ပဲ ႀကိဳးစားၿပီး စားေနၾကတယ္။

ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီကေတာ့ အျပင္ဘက္ကို ခဏခဏၾကည့္မိၾကတယ္၊ စုန္းမဲႀကီးက ညတိုင္းလာေႏွာက္ယွက္တယ္၊ ၀ါးမ်ုိးစားေသာက္တယ္တဲ့ အဘြားစုန္းျဖဴရဲ႕ စကားေတြထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ၾကားေနမိၾကတယ္၊
“ေဟာ ေဟာ ကေလးတို႔ ျမန္ျမန္ .. အသံနက္ႀကီး .. အရိပ္နက္ႀကီး .. မ်က္လံုးနက္ႀကီး .. စုန္းမဲႀကီးလာေနၿပီ”  ကေလးေတြ ၀ရုန္းသုန္းကား ..
စုန္းျဖဴေျပာတဲ့ ပုလဲအိမ္ဆိုတဲ့ အခန္းေလးထဲ ၀င္ေျပးၾကတယ္၊ ငွက္ေလးေတြေရာ၊ ေခြးေလးေတြေရာ၊ ဘဲေလးေတြေရာ.. အကုန္လံုးပါပဲ၊ ၾကြက္ၾကြက္ညံေနတာပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ က သူ႔လက္ဖ၀ါးကို ၾကည့္တယ္၊ အဘြား သူလာၿပီ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ .. ဒီမွာ ဒီမွာ .. ကယ္ပါဦး လို႔ ေအာ္ပါတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးကို ျပတယ္၊ လက္ဖ၀ါးျဖဴျဖဴေလးမွာ အမဲေရာင္အစက္အေပ်ာက္ႀကီးေပၚလာတယ္၊ အစက္အေပ်ာက္ၾကီးကေန အမဲေရာင္အကြက္ႀကီး လက္ဖ၀ါးတစ္ခုလံုးျပည့္လာၿပီ၊ ေနာက္ လက္ဖ၀ါးတစ္ဖက္၊ အဘြားေရ ကေလးငယ္က စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္ပါတယ္၊ သူအလြန္အမင္းနာက်င္ေနပံုပဲ၊ လည္ပင္းမွာအမဲေရာင္ အစင္းႀကီး ထင္းကနဲေပၚလာတယ္၊ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးလံုး အမဲေရာင္ေတြျပည့္ကုန္တယ္၊ လက္ေမာင္းေတြလည္း အနက္ေရာင္ေတြေျပာင္းကုန္တယ္၊ ကေလးငယ္ေလးရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ အမဲေရာင္ အစင္းေတြတစ္ခုၿပီး တစ္ခုေပၚလာတယ္၊ စုန္းျဖဴက ကေလးငယ္ကို ေပြ႕ထားပါတယ္၊ ေပၚလာတဲ့ အမဲေရာင္ေတြေနရာကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔အုပ္ၿပီး ပါးစပ္က ဘာေတြလည္းမသိရြတ္ပါတယ္၊ ေနာက္ စုန္းျဖဴရဲ႕ႏွင္တံေလးနဲ႔ အမဲေရာင္ လိုင္းေတြကို လိုက္တို႔တယ္၊ အမဲေရာင္ေတြက အေရာင္ေဖ်ာ့သြားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဟုိက ဒီက အမ်ားႀကီးေပၚလာေတာ့ စုန္းျဖဴ မႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အဲဒီအခ်ိန္တျခားေခြးငယ္ေလးေတြ ဘဲေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာလည္း အမဲေရာင္အစင္းေတြ ျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ကနဲ ေပၚလာၾကတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြလည္း အမဲေရာင္ေတြျပည့္သြားၿပီ၊ စုန္းျဖဴလည္း ႏွင္တံေလးနဲ႔ လိုက္တို႔ရင္း ငိုေၾကြးပါတယ္၊ အမဲေရာင္ေလေပြတစ္ခုကလည္း ေျပးလႊားေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြၾကားမွာ ဖိုးပလံတို႔ေတြ႕ေနရပါတယ္၊ မ်က္ႏွာပံုသ႑ာန္ႀကီးကို ဖိုးပလံတို႔ ျမင္လိုက္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ စုန္းမဲႀကီးထင္းထင္းႀကီးပဲ ေပၚလာပါတယ္၊ ေကြးေကာက္ေကာက္လက္ႀကီးႏွစ္ဘက္က ငွက္ေလးေတြ တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္၊ ဘဲေလးေတြေရာ ကေလးေတြကိုပါ လိုက္လံဖမ္းဆီးေနပါတယ္၊ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြမွာ အမဲေရာင္ေတြ ျပည့္လာၾကတယ္၊ တစ္နာရီၾကာၾကာ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ေျပးလႊားေနၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ အမဲေရာင္အေငြ႕ေတြျဖတ္ကနဲ ေပ်ာက္သြားတယ္၊ ဌက္ေလးေတြ ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားၿပီ၊ စုန္းျဖဴ အခန္းအလယ္မွာ ပံုလွ်က္သားလဲက်ေနတယ္၊ ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေကၽြးေနပါတယ္။

ဖိုးပလံ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဘိုးေရမြန္ကို သတိရမိလိုက္တယ္၊ အဘိုးေရမြန္ဆိုတတ္ႏိုင္မလားပဲ၊ “အဘြားစုန္းျဖဴ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းၾကည့္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ရမလဲ၊ အဘြားတတ္ႏိုင္ရင္ ေရႊလိေမၼာ္ၿမိဳ႕က အဘိုးေရမြန္ဆီကို ပို႔ေပးပါ၊ ျမန္ျမန္ေလး..”

စုန္းျဖဴက အခုမွ ျပန္အသက္၀င္လာတဲ့ပံုနဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္လာပါတယ္၊ ေမာ္စီက မ်က္လံုးကို၀ိုင္းေနတာပဲ၊ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရွာတယ္၊ “အဘိုးေရမြန္ဆီ ဘာလုပ္သြားမွာလဲ၊ ငါလည္း လိုက္မယ္ေနာ္၊ မထားခဲ့နဲ႔ဦး”  တဲ့ ဖိုးပလံကိုလွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

စုန္းျဖဴက စားပြဲတစ္ခုေပၚက လက္ေနတဲ့ ဖန္လံုးႀကီးတစ္ခုဆီကိုသြားပါတယ္၊ ဖန္လံုးႀကီးေပၚလက္ဖ၀ါးႏွစ္ဘက္အုပ္မိုးထားၿပီး အသံတိုးတိုးေလးနဲ႔ စကားေျပာတယ္၊ ဖန္လံုးပတ္လည္မွာ အျဖဴေရာင္အေငြ႕ေတြေပၚလာၿပီး ဖန္လံုးႀကီးက ပိုၿပီးၾကည္လင္လာတယ္၊ ဖန္လံုးထဲမွာ အရိပ္ေတြေပၚလာတယ္၊ အရိပ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းခ်င္ၾကည္လင္လာတဲ့အခါ၊ အဘိုးေရမြန္ကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္၊ အဘိုးေရမြန္က သူ႔ရဲ႕စမ္းသပ္ခန္းထဲမွာ လွ်ပ္စစ္အလင္းေတြ မီးပြင့္ေတြျဖာေနတာကို ခံုေလးတစ္ခုမွာထိုင္ရင္းၾကည့္ေနပါတယ္၊ မီးပြင့္ေတြျဖာထြက္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ နီးနီးေလးပဲ၊ အဘိုးေရမြန္က မီးပြင့္ေတြကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနရင္းက ဖိုးပလံတို႔ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္လာတယ္၊ စုန္းျဖဴကေျပာတယ္၊
“ဖိုးပလံေလး၊ အခုက အခ်ိန္ေကာင္းပဲ၊ အဲဒီကိုသြားေတာ့၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့ပါကြယ္”

စုန္းျဖဴလက္ထဲမွာ အျဖဴေရာင္ ပု၀ါစေလးႏွစ္ခုပါလာတယ္၊ ဖိုးပလံရဲ႕ အက်ီအိပ္ကပ္ထဲကို တစ္ခု၊ ေမာ္စီရဲ႕အိတ္ကပ္ထဲကို တစ္ခုထည့္ေပးတယ္၊ “အဘြားဆီကို ျပန္လာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဒီပု၀ါစေလးေတြ လက္ေကာက္၀တ္မွာ ခ်ည္လိုက္ေနာ္၊ အဘြားရဲ႕အျဖဴေရာင္အိမ္ေလးကို ျပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္”  အဘြားကမွာတယ္၊
ၿပီးေတာ့ စုန္းျဖဴရဲ႕ တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတဲ့ ႏွင္တံေလးနဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ရဲ႕ ဦးေခါင္းေလးေတြကို တို႔လိုက္တယ္။

ဖိုးပလံ အဘိုးေရမြန္ေရွ႕ကိုေရာက္လာခဲ့ၾကပါၿပီ၊ “ေဟာ ဖိုးပလံတို႔” အဘိုးေရမြန္က ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊ ဖိုးပလံလည္း အျဖဴေရာင္အိမ္ နဲ႔ စုန္းျဖဴတို႔အေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္တယ္၊ စုန္းမဲႀကီးကို သတ္ပစ္မွျဖစ္မယ္၊ သူဘယ္ေလာက္ရက္စက္တယ္ဆိုတာကိုလည္းေျပာပါတယ္၊ ေမာ္စီကေတာ့ နားပဲ နားေထာင္ေနတာပါပဲ၊ အဘိုးေရမြန္က ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ေသခ်ာနားေထာင္ပါတယ္။

“လာကြဲ႕ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း အဘိုးရဲ႕ လက္နက္က အသံုးခ်လို႔ ရေတာ့မွာေပါ့”
အဘိုးေရမြန္က အခန္းတစ္ခုထဲ၀င္သြားတယ္၊ ဖန္လံုးေလး ႏွစ္ခုယူလာပါတယ္၊ စားပြဲႀကီးေပၚမွာ ဖန္လံုးျဖဴေလးႏွစ္လံုးကိုခ်တယ္၊ အနားကပ္ၾကည့္ေတာ့မွ ဖန္လံုးျဖဴျဖဴေလးမွာ အေပါက္ေသးေသးေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲပါတယ္၊ အဘိုးေရမြန္က ဌက္ေမႊးလိုလို ဖန္ေခ်ာင္းေျပာင္လက္လက္ေလးေတြကို ဖန္လံုးေလးရဲ႕အေပါက္ေလးေတြထဲမွာ တစ္ခုစီတပ္ပါတယ္၊ အားလံုးပဲတပ္ၿပီးသြားတဲ့အခါ ဖိုးပလံကိုဖန္လံုးေလးတစ္လံုး၊ ေမာ္စီ့ကိုဖန္လံုးေလးတစ္လံုးေပးပါတယ္၊ ေရခဲလွ်ပ္စစ္ဖန္လံုးေလးေတြလို႔ အဘိုးေရမြန္ကေျပာတယ္၊ ဖန္လံုးေလးေတြမွာ စိုက္ထာတဲ့ ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ စုန္းမဲရဲ႕ကိုယ္ထဲကို စိုက္၀င္သြားေအာင္ပစ္ရမယ္တဲ့၊ ဖန္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲထုတ္လိုက္တာနဲ႔ ဖန္လံုးေလးအတြင္းမွာ အလင္းေရာင္ေတြထြက္လာမယ္၊ အဲဒီအလင္းရွိေနတဲ့အခ်ိန္ ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြကိုတစ္ခုၿပီး တစ္ခုဆြဲႏုတ္ၿပီး ေမာ္စီနဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ၿပိဳင္တူ စုန္းမဲကို တိုက္ခိုက္ရမယ္၊ အခ်ိန္ၾကာသြားရင္ ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြရဲ႕ ေရခဲလွ်ပ္စစ္ အလင္းစြမ္းအင္ ေလ်ာ့သြားတတ္လို႔ အဆက္မျပတ္တိုက္မွ စုန္းမဲရဲ႕ခုခံႏိုင္စြမ္းအရွိန္မရေအာင္ တားႏိုင္မယ္တဲ့ အဘိုးေရမြန္က ရွင္းျပတယ္၊ “ေအာင္ျမင္ပါေစကြယ္၊ ကဲ ကဲ ျမန္ျမန္ပဲ စုန္းမဲတစ္ေကာင္ကိုတိုက္ခိုက္ေတာ့”
ဖိုးပလံတို႔ လက္ေကာက္၀တ္မွာ ပု၀ါျဖဴေလးေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ၾကပါတယ္။

ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီတို႔ စုန္းမဲလာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကပါၿပီ၊ အဘြားစုန္းျဖဴက ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲထိုင္ေနတယ္၊ အျဖဴေရာင္အိမ္ ကမၻာေလးမွာ ရွိသမွ် အားလံုးပဲ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္၊ သစ္ပင္ေလးေတြေလမတိုးဘူး၊ အေကာင္ေလးေတြ အသက္ျပင္းျပင္းမရႈၾကဘူး၊ ကေလးျဖဴျဖဴေလးေတြ လႈပ္ရွားမႈမရွိၾကဘူး၊ အားလံုးပဲ ေန၀င္မယ့္အခ်ိန္ကို ေၾကာက္ေနၾကတယ္၊ ေန၀င္မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ေနမင္းကတေရြ႕ေရြ႕ေလွ်ာဆင္းသြားတာပါပဲ၊ ေနအလင္းေရာင္ေတြလည္းေပ်ာက္ကုန္ၾကၿပီ၊ အေမွာင္ထုလာၿပီ၊ အနက္ေရာင္လာေတာ့မည္၊ စုန္းမဲလာေတာ့မည္၊

.... ၀ုန္း .... ဂ်စ္ ဂ်စ္ ဂ်စ္ .. ေဟာ .. စုန္းျဖဴကေခါင္းေထာင္ၾကည့္ၿပီး ကေလးေတြကို သိမ္းႀကံဳးဖက္ထားပါတယ္၊
ႏွင္တံေလးကို အဆက္မျပတ္ရမ္းရင္း ဂါထာမႏၱန္ျဖစ္ဟန္တူရဲ႕ တတြတ္တြတ္ရြတ္တယ္၊
အျဖဴေရာင္ အိမ္ေလးရုတ္တရက္ ခါယမ္းသြားပါတယ္၊ ေခါင္မိုးေတြေပၚမွာ တဂ်စ္ဂ်စ္ ကုတ္ဖဲ့သံႀကီးေတြေပၚလာတယ္၊ နံရံေတြဘက္ကို ကုတ္ျခစ္သံႀကီးေတြေရြ႕သြားတယ္၊ ညီးညဴသံေတြလိုလို၊ ႀကိမ္းေမာင္းသံႀကီးေတြလိုလို မေက်မခ်မ္းအသံႀကီးေတြ အိမ္ျဖဴေလးပတ္လည္မွာ ေျပးလႊားေနၾကတယ္၊ တခ်က္တခ်က္ၿငိမ္က်သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေလးခါယမ္းသြားျပန္တာပဲ၊ ေခါင္မိုးေပၚမွာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္တြန္းထိုးေရြ႕လ်ားသလို အသံႀကီးကေပၚလာျပန္တယ္၊ ေခါင္မိုးျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ အမဲကြက္ႀကီးသံုးကြက္ေပၚလာတယ္ အမဲကြက္ႀကီးႏွစ္ကြက္က မ်က္လံုးႀကီးေတြလို ဟိုသည္ၾကည့္ေရြ႕လ်ားလာၿပီး ေနာက္ထပ္အမဲကြက္ႀကီးက ပါးစပ္ႀကီးလို ျဖဲၿပီးဟတယ္၊ မ်က္ႏွာႀကီးပါ ေခါင္မိုးျဖဴေလးထဲက ထြက္က်လာတယ္၊ ပါးစပ္ႀကီးထဲက လွ်ာအမဲႀကီးက်လာၿပီး ငွက္ေလးေတြဆီ လွ်ာႀကီးက ေလွ်ာစင္းလာတယ္၊ ဖိုးပလံ၊ ေမာ္စီကို အခ်က္ေပးတယ္၊ “ေမာ္စီ ငါတို႔စၾကစို႕”
ေမာ္စီကလည္း လွ်င္ပါတယ္၊ ျဖတ္ကနဲ ခုန္ထလိုက္တယ္၊ ဘယ္လက္ထဲမွာ ဖန္လံုးေလးကိုင္ထားၿပီး ညာလက္နဲ႔ ဖန္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္းကို အျမန္ဆံုးဆြဲႏႈတ္ၿပီး လွ်ာမဲႀကီးဆီ လွမ္းပစ္လိုက္တယ္၊ လွ်ာမဲႀကီးမွာ ေရခဲလွ်ပ္စစ္ဖန္ေခ်ာင္းေလးစိုက္သြားတယ္၊ ေမာ္စီ့လက္ထဲက ဖန္လံုးေလးမွာ အလင္းေတြထြက္လာတယ္၊ လွ်ာမဲႀကီးမွာ စိုက္ေနတဲ့ ဖန္ေခ်ာင္းတစ္၀ိုက္မွာ အလင္းေတြေပၚလာၿပီး ေရခဲတုံးလိုေျပာင္းလာတယ္၊ အမဲေရာင္လွ်ာႀကီးမွာ အျဖဴပိတ္ပိတ္ေရခဲသားတစ္ခ်ဳိ႕ဖုံးသြားတယ္၊ “ဖိုးပလံေရ ေနာက္တစ္ခ်က္” ေမာ္စီက အက်ယ္ႀကီးေအာ္ပါတယ္၊ လွ်ာမဲႀကီးကတြန္႔လိမ္ေနတာပဲ၊ မ်က္လံုးမဲႀကီးက ဖိုးပလံတို႔ဘက္ကို အၾကည့္ေရြ႕လာတယ္၊ ႀကိမ္းေမာင္းသံႀကီးက ေျပးလႊားေနတယ္၊ အေ၀းႀကီးကလာတဲ့အသံမ်ဳိးပဲ၊ လာခဲ့စမ္း စုန္းမဲႀကီး၊ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္း၊ ဖိုးပလံ လွ်ာႀကီးဆီပဲ တည့္တည့္ခ်ိန္ၿပီး ပစ္ထည့္လိုက္တယ္၊ လွ်ာမဲႀကီးမွာ ေရခဲျဖဴေတြဖံုးလာပါၿပီ၊ အဘိုးေရမြန္ကေျပာတယ္၊ မရပ္ရဘူး ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္၊ ေမာ္စီ .... ေမာ္စီ့ဘက္ကို လွ်ာမဲႀကီးက ေျပးရိုက္တယ္၊ ေမာ္စီ သတိထား .. ေမာ္စီ အခန္းေထာင့္နားမွာ ေခြကနဲပဲ၊ ေမာ္စီ မထႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒါနဲ႔ ဖိုးပလံ ဆက္တိုက္ ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ပစ္တယ္၊ လွ်ာမဲႀကီးရဲ႕ အရင္းနား၊ လွ်ာမဲႀကီး အလယ္သား၊ ေရခဲတစ္၀က္ အမဲသားႀကီးတစ္၀က္လွ်ာႀကီးက ဖိုးပလံရွိရာကို တြန္႔တြန္႔ၿပီးလာတယ္၊ သိပ္ျမန္တာပဲ ေ၀ွ႕ၿပီးရမ္းတယ္၊ ဖိုးပလံေနာက္တစ္ခ်က္ပစ္စိုက္လိုက္တယ္၊ လွ်ာႀကီးမွာ ေရခဲသားေတြလက္ကနဲပဲ၊ လွ်ာမဲႀကီး ခါရမ္းေနတာပဲ၊ ရႊီ စူးစူးရွရွအသံႀကီးနဲ႔ေအာ္ၿပီး လွ်ာမဲႀကီးအမႈံအမႊားေတြျဖစ္ၿပီးေပ်ာက္သြားတယ္၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးႀကီးန႔ဲ မ်က္ႏွာျပင္ႀကီးကေတာ့ ေခါင္မိုးေပၚကေနယီးေလးခိုၿပီး ၾကည့္ေနတုန္းပဲ၊ ဖိုးပလံမ်က္လံုးမဲမဲႀကီးရဲ႕ အလယ္တည့္တည့္ကို အားနဲ႔ပစ္လိုက္တယ္၊ ဖန္ေခ်ာင္းေလးက လက္ကနဲ မ်က္လံုးအလယ္မွာ စိုက္သြားတယ္၊ မ်က္လံုးထဲမွာ အလင္းေရာင္တစ္ခ်ဳိ႕ေပၚေနပါတယ္၊ ေမာ္စီ .. ေမာ္စီ .. ထပါ .. စုန္းမဲႀကီးကို ရွင္းရမယ္၊ ေမာ္စီ့ဘက္ကို ဖိုးပလံလွည့္အၾကည့္ ေမာ္စီ့နားမွာ အဘြားစုန္းျဖဴရွိေနတယ္၊ “ေမာ္စီ ဘယ္လိုလဲ ဘာျဖစ္သြားလဲ”  “ငါ ေက်ာကုန္းနဲ႔ ပစ္က်တာကြ .. နာေနတယ္ ဒါေပမဲ့ ရတယ္၊ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူး” ေမာ္စီက ေျဖပါတယ္၊ ဖိုးပလံ ဒီဘက္ကိုျပန္အလွည့္ ... မ်က္ႏွာႀကီးက မရွိေတာ့ဘူး၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ျဖဴေလးရဲ႔ နံရံေတြပါ အမဲေရာင္ေတြသမ္းသာတယ္၊ ဖိုးပလံ .. ေမာ္စီက အလန္႔တၾကားထေအာ္တယ္၊ ေမာ္စီ့ရဲ႕လက္ဖ၀ါးျဖဴျဖဴေလးမွာ ခ်က္ခ်င္းအေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္၊ အမဲေရာင္ႀကီး လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဘက္လံုး အမဲေရာင္ႀကီး၊ အား ..... ေမာ္စီ ေၾကာက္လန္႔တၾကားေအာ္တယ္၊ စုန္းျဖဴက ေမာ္စီလက္ဖ၀ါးႏွစ္ဘက္လံုးကို ႏွင္တံေလးနဲ႔ တို႔ၿပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္တယ္၊ စုန္းမဲႀကီးက ဘယ္ေနရာမွာပုန္းေနတာလဲ၊ ထြက္လာခဲ့စမ္းပါ ဖိုးပလံရဲ႕ ဖန္လံုးေလးက အလင္းေရာင္ေလ်ာ့လာၿပီ၊ ေမာ္စီ့ရဲ႕ဖန္လံုးေလးဆို အလင္းေရာင္မရွိေတာ့ဘူး။

အိမ္ေလးရဲ႕အေရာင္အျဖဴေရာင္ မရွိသေလာက္ပဲ၊ ကေလးေတြ အေကာင္ေလးေတြ ေၾကာက္လြန္းလို႔ တုန္ရီေနၾကၿပီ၊ တခ်ဳိ႕ငွက္ေလးေတြဆို အေပၚကို ဆတ္ကနဲေျမာက္သြားၿပီး လည္ပင္းမွာ အမဲေရာင္အစင္းေၾကာင္းေပၚလာၿပီး ဇက္ေလးေတြ က်ဳိးက်ကုန္ၾကတယ္၊ လာခဲ့စမ္းပါ၊ ထြက္လာခဲ့စမ္းပါ၊ ပုန္းမေနစမ္းပါနဲ႔၊ ကေလးေတြကိုမထိနဲ႔ .. စုန္းျဖဴက တုန္ရီေခ်ာက္ခ်ားစြာေအာ္ဟစ္တယ္၊ အိမ္ေလးထဲမွာ ရွိတဲ့ ပရိေဘာဂေတြ ပစၥည္းေတြပါ အမဲေရာင္ေတြ ေျပာင္းလာၿပီ၊ အဲဒီအခ်ိန္ အမဲအမႈံအမႊားေလေပြတစ္ခု အင္မတန္ျမန္တဲ အရွိန္နဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ အားလံုးကို ၀င္ေဆာင့္ပါတယ္၊ အုန္း .... ၀ုန္း .. အား .... ဖိုးပလံ၊ ေမာ္စီ၊ စုန္းျဖဴ၊ ကေလးေတြနဲ႔ အေကာင္ေလးေတြ အားလံုး နံရံဆီကိုေျပးေဆာင့္မိကုန္တယ္၊ အစုလိုက္အပံုလိုက္ပဲ၊ အမဲေလေပြႀကီးကေန စုန္းမဲ ပံုသ႑ာန္ေပၚလာတယ္၊ လက္ႏွစ္ဘက္ကို အေပၚမွာ ေကြးေကြးႀကီးေျမွာက္ၿပီး ၀ူး .... ဟူး အသံနက္ႀကီးနဲ႔ေအာ္တယ္၊ သူ႔ပံုသ႑ာန္ထင္ရွားလာၿပီ၊ သူ႔ရဲ႕လွ်ာႀကီးနာက်င္လို႔ မခ်ိမဆန္ေအာ္တဲ့ဟန္ႀကီး၊ ပိုၿပီး ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းျဖစ္ေနၿပီ၊ ဖိုးပလံ ေမာ္စီ ႏွစ္ဦးသားအခ်က္ျပၿပီး စုန္းမဲတကိုယ္လံုးစီ ဖန္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ပစ္စိုက္ၾကတယ္၊ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ပစ္တယ္၊ စုန္းမဲႀကီးရဲ႕ကိုယ္ဟာ ခါယမ္းေနတာပဲ၊ ေရခဲသားေတြဖံုးလာၿပီ၊ အျဖဴေရာင္လွ်ပ္စစ္လိုင္းေတြလဲ တျဖတ္ျဖတ္ထြက္လာတယ္၊ ဦးေခါင္းႀကီးက လည္ေနတယ္၊ စုန္းျဖဴရဲ႕ ဦးေခါင္းႀကီးကို ဆက္တိုက္ပစ္ၾကျပန္တယ္၊ ဦးေခါင္းႀကီးမွာ ေရခဲေတြဖံုးလာတယ္၊ လွ်ပ္စစ္လႈိုင္းေတြ ပိုထြက္လာတယ္၊ အျဖဴေရာင္အလင္းေတြေရာ .. ဖိုးပလံတို႔လက္ထဲက ဖန္လံုးေလးေတြလည္း အိမ္မဲႀကီးရဲ႕ အလယ္မွာ လင္းလက္ေနတာပဲ၊ ေနာက္ဆံုး စုန္းမဲႀကီးရဲ႔ ဦးေခါင္းထဲ က အလင္းတန္းႀကီးတစ္ခုထြက္လာၿပီး အလင္းတန္းႀကီးက စုန္းမဲႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ကို တြန္႔လိမ္ရစ္ပတ္လိုက္တယ္၊ ေဖါင္း .... စုန္းမဲႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ထည္ႀကီး ေဖါင္းကနဲျမည္သံႀကီးနဲ႔အတူ အမႈံအမႊားေတြ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျပန္႔က်ဲကုန္တယ္၊ စုန္းမဲ ေသၿပီ .. ေနာက္ဆံုး သူ ေသရၿပီေလ ..

ဖိုးပလံတို႔ အားရ၀မ္းသာေအာ္တယ္၊ ဖန္လံုးေလးေတြမွာ ေရခဲလွ်ပ္စစ္ဖန္ေခ်ာင္းေလးေတြလည္း လက္က်န္မရွိေတာ့ဘူး၊ အိမ္ေလးမွာ ဖံုးကာေနတဲ့ အမဲေရာင္ၾကီးေတြ ေနာက္ဆုတ္ေနာက္ဆုတ္နဲ႔ ေရြ႕သြားတာ ေနာက္ဆံုး အျဖဴေရာင္အိမ္ေလးအျဖစ္ျပန္ေပၚလာတယ္၊ အမဲေရာင္ ပစၥည္းေတြလည္း အမဲေရာင္ႀကီးဖမ္းစားထားျခင္းကေန လြတ္ေျမာက္သြားၾကၿပီ၊ ေမာ္စီ ... “ငါ့ လက္ဖ၀ါးေတြ” လို႔ ထေအာ္တယ္၊ ေမာ္စီ့လက္ဖ၀ါးေတြလည္း နဂိုအေရာင္အတိုင္း ျပန္ေျပာင္းလာပါၿပီ၊ အဘြားစုန္းျဖဴက ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ၿပီး ငိုေၾကြးေနရွာတယ္၊ “ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြယ္၊ အဘြားတို႔ကိုကယ္လိုက္ႏိုင္ၿပီ၊ အျဖဴေရာင္အိမ္ ကမၻာေလးကို ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီ ကယ္ခဲ့တာပဲ”  လို႔ တဖြဖြေျပာရွာတယ္၊ ငိုေၾကြးတယ္၊ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ငိုေၾကြးမိတာပါလို႔ စုန္းျဖဴက ေျပာပါတယ္၊ ကေလးျဖဴျဖဴေလးေတြ၊ ငွက္ျဖဴေလးေတြ၊ အေကာင္ပေလာင္ျဖဴျဖဴေလးေတြ အားလံုးပဲ စီစီညံညံ စကားေျပာဆိုၾကတယ္၊ အာလံုး အျဖဴေရာင္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ အေရာင္ေလးေတြအတိုင္း .. နဂိုအတိုင္း အျဖဴထည္ေလးေတြျပန္ျဖစ္သြားၾကပါၿပီ၊

အား .. ေမာ္စီက ရုတ္တရက္ ေအာ္ဟစ္တယ္၊ အားလံုး အထိတ္တလန္႔ျဖစ္သြားၾကပါတယ္၊ ေမာ္စီ့မ်က္ႏွာမွာလည္းတကယ့္ကိုေၾကာက္လန္႔တဲ့ပံုပဲ။

“ေမာ္စီ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”  ဖိုးပလံ ေမာ္စီ့အနားကို ေျပးသြားလိုက္တယ္၊
ဒီမွာ ငါ့ အက်ီ ... ငါ့အက်ီ အမဲေရာင္ႀကီး ... လုပ္ပါဦး ..

“အာ .. ေမာ္စီရာ မင္း၀တ္လာကတည္းက အက်ီက အနက္ေရာင္ပါဟ”

“အမ္ ..”
“ေအာ  ဟုတ္သားပဲ”
ေမာ္စီက သက္ျပင္းရွည္ႀကီးမႈတ္ထုတ္တယ္။

“မေၾကာက္ပါနဲ႔ေတာ့ စုန္းမဲတကယ့္ကို ဇိ၀ိန္ခ်ဳပ္ အဆံုးသတ္သြားပါၿပီ၊ သူ ဘယ္ေတာ့မွ အျဖဴေရာင္ကို ေနာက္တစ္ခါ အေရာင္မဆိုးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး” ဖိုးပလံ ေမာ္စီ့ကို ေျပာတယ္၊

စုန္းျဖဴက ၾကည္လင္၀င္းပတဲ့ အၿပံဳးေလးျပံဳးလို႔ ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီ့တို႔ အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးစရာရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္၊
အဘြားစုန္းျဖဴေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို ဖိုးပလံတို႔ ၾကည့္လိုက္ၾကေတာ့ ......

အိုး ခ်ာခ်ာ ....
ကီးႏို
စုန္းျဖဴက ႏွင္တံေလးနဲ႔ ဖိုးပလံ၊ ေမာ္စီ၊ ကီးႏို၊ ခ်ာခ်ာတို႔ရဲ႕ ေခါင္းေလးေတြကို တစ္ခ်က္စီတို႔ပါတယ္။

အိမ္ေလးဆီမွာ သစ္သားျဖတ္စက္သံရပ္သြားၿပီ၊
ေမာ္စီ ... ေမာ္ ..စီ 
အန္တီေၾကြက ေမာ္စီတို႔ကိုရွာေနပါတယ္၊ ေမာ္စီနဲ႔ ဖိုးပလံ တြင္းေဘးမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္လွ်က္သား ..
ဦးယြန္းက အနားေရာက္လာတယ္၊ သားတို႔ တြင္းတူးလို႔ အဆင္ေျပရဲ႔လား  လို႔ေမးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဦးယြန္းရဲ႕ မ်က္လံုးအစံု ျပဴး၀ိုင္းသြားေတာ့တယ္၊ အန္တီေၾကြက ...   အမေလး .. ခ်ာခ်ာ ... ကီးႏို.. လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။
ေမာ္စီက စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ “ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တြင္းတူးဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး၊ ခ်ာခ်ာနဲ႔ ကီးႏို မေသေတာ့ဘူးေလ” လို႔ ေျပာပါတယ္။
“ေမေမ မလန္႔ပါနဲ႔ သားတို႔ စြန္႔စားခန္းကို ေမေမ့တို႔ကို ေျပာျပရင္ သိပ္အံၾသသြားမယ္” လို႔ ထပ္ၿပီးေျပာလိုက္တယ္။

Friday, February 04, 2011

၁. ေရႊေရာင္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဖြင့္ရတဲ့ကမၻာ

ဖိုးပလံ ဒီေန႔ အိပ္ရာႏိုးလာကတည္းက ဘာကိုေပ်ာ္မွန္းမသိ၊ စိတ္ထဲမွာ မြစိမြစိနဲ႔ ျမဴးေနပါတယ္၊ ညကအိပ္မက္ထဲမွာ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္း ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ဖိုးပလံလက္မွာ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကုိင္ထားတယ္တဲ့၊ အဲဒီေရႊေရာင္ေသာ့ကို ဘယ္မွာဖြင့္ရမွန္းေတာ့မသိဘူး၊ လွလိုက္တဲ့ေသာ့ေလးပဲ၊ ဖိုးပလံရဲ႕ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ျပန္စာေလာက္ရွိတယ္၊ အဲဒီေသာ့ေလးကို မ်က္စိထဲက မထြက္ဘူး၊ မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ကတည္းက ေရႊေရာင္၀င္းေျပာင္ေျပာင္ေတြပဲ ျမင္ေနမိေတာ့တယ္၊ ျပတင္းေပါက္က ခုန္၀င္လာတဲ့ေနေရာင္ေႏြးေႏြးက ေရႊေရာင္တလက္လက္ထေနတယ္၊ ျပတင္းကေနျမင္ေနရတဲ့ မာကလာပင္က သစ္ရြက္စိမ္းေတြေတာင္ ေရႊေရာင္ေတြျဖာေနၾကတယ္၊ ဖိုးပလံရဲ႕ သံပတ္နာရီေလးက “ဖိုးပလံ ထေတာ့၊ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ ႏႈိးေနၿပီ၊ မနက္ ၇နာရီ တိတိ၊ ဒီအျပာေရာင္နာရီေလးက ေဘာလံုးေလးတစ္လံုးလိုပဲ၊ လံုးလံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလး၊ ဖိုးပလံ ၉ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔တုန္းက ေမေမ ေမထားရီ က ဒီနာရီေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာပါ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အသံေတြ အသံဖမ္းထားၿပီး ႏိႈးစက္သံအတြက္ ျပန္ၿပီးသံုးလို႔ရတယ္၊ ေမေမက သူကိုယ္တိုင္ပဲ “ဖိုးပလံထေတာ့ ဖိုးပလံထေတာ့” လို႔ အသံသြင္းၿပီး၊ ေမေမ့အသံကို ငွက္သံအသံစာစာေလးစတိုင္ ေျပာင္းပစ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ႏႈိးစက္အသံမွာ ေမေမ့ရဲ႕ အသံဖိုင္ကို ေရြးေပးလိုက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ႏိႈးစက္နာရီေလးက မနက္တိုင္း ပိက်ိ ပိက်ိ အသံေလးနဲ႔ ႏႈိးေတာ့တယ္၊ ခခ ကလည္း သိပ္ၿပီးသေဘာက်တာပဲ။

အိုး ခခ .. ခခ နာမည္သတိရလိုက္တာနဲ႔ သတိရသြားၿပီ၊ ဒီေန႔ သူ ဖိုးပလံကို ေစာေစာ၀င္ေခၚမယ္တဲ့၊ မေန႔က ေျပာသြားတယ္၊ အိမ္စာေတြ ေက်ာင္းမတက္ခင္ သူ႔ကို ရွင္းျပမယ္ေျပာထားတယ္၊ ညက အိမ္စာေတြမလုပ္လိုက္ရပါဘူး၊ ဖိုးပလံ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အစိမ္းေရာင္လူသားႀကီး ရုပ္ရွင္ကားၾကည့္ေနတာနဲ႔ပဲ၊ ခခ ကိုရွင္းျပခိုင္းရမယ္၊ ခခ က ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ ဆရာက ပုစၦာတစ္ပုဒ္တြက္ျပလိုက္ရင္ အဲဒီတြက္နည္းကို သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး၊ ဂ်ီၾသေမၾတီပုစၦာေတြမွာ အနားမညီႀတိဂံ၊ အနားညီႀတိဂံ၊ ဗဟုဂံေတြရဲ႕ ေထာင့္ေတြ မွာဒီဂရီဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ တြက္ခ်က္ရတာေတြ၊ ဂ်ီၾသေမႀတီပုစၦာေတြအားလံုးကို ဖိုးပလံ အင္မတန္ပ်င္းလွတယ္၊ မတြက္ခ်င္ပါဘူး၊ ခခ ကိုပဲ အကူအညီေတာင္းရတယ္၊ ဖိုးပလံ စိတ္၀င္စားတာက သမိုင္းေၾကာင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြ၊ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံက စဖင့္ရုပ္တုႀကီးေတြရဲ႕သမိုင္း၊ ကမၻာ့သမိုင္းမွာထဲက ဘူဇြာႀကီးေတြရဲ႕အေၾကာင္း၊ စစ္ပြဲေတြအေၾကာင္း အဲဒါေတြကမွ ဖိုးပလံရဲ႕ အႀကိဳက္ေတြေပါ့၊ ကမၻာ့သမိုင္း၊ ဖိုးပလံတို႔ တိုင္းျပည္ႀကီးရဲ႕သမိုင္းေတြ လာေမးၾကည့္ပါလား၊ ဖိုးပလံ အားလံုးကိုစာအုပ္မၾကည့္ပဲ ေျပာျပႏိုင္တယ္၊ ခုႏွစ္ေတြကေတာ့ ေမ့တာေပါ့၊ ပထမကမၻာစစ္တို႔ ဒုတိယကမၻာစစ္တို႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခုႏွစ္ေတြေျဖလိုက္ရင္ေတာ့ ဖိုးပလံရဲ႕ အေျဖအတိုင္းသာဆို တခါတေလ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးက ပထမကမၻာစစ္မစခင္က ျဖစ္ၿပီးေနခဲ့ၿပီ၊ ဖိုးပလံ က ခုႏွစ္ေတြ ကိန္းဂဏန္းေတြမမွတ္ႏိုင္ပါဘူး၊

ေမေမက အခန္းတံခါးကို ခပ္သာသာေခါက္တယ္၊
ေရႊေသာ့ကေန အေတြးေတြမ်ားေနလိုက္တာ အခန္းတံခါး၀မွာ ေမေမလာရပ္တာေတာင္မသိလိုက္ဘူး၊

“မင္းညီ၊ ဖိုးပလံေလး၊ မႏိုးေသးဘူးလား၊ ေမေမ မနက္စာျပင္ၿပီးၿပီ၊”

“ဟုတ္ ေမေမ၊ ႏိုးပါၿပီဗ်”

“ေရခ်ဳိးမ်က္ႏွာသစ္ပါ၊ မနက္စာစားမလို႔ ေဖေဖ ေစာင့္ေနတယ္”

“ေမေမ သိလား၊ ကၽြန္ေတာ္ညက အိပ္မက္မက္တယ္”

“ထမင္းဟင္းေတြက်က္ၿပီ၊ ထမင္းဗူး ကိုယ့္ဘာသာထည့္ရမယ္၊ ေရခ်ဳိးၿပီးရင္ ေအာက္ထပ္ကို ျမန္ျမန္ဆင္းလာခဲ့ေတာ့”

“ညမဟုတ္ပါဘူး ႏိုးခါနီးမွ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီးမက္တာ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္လွတဲ့ေရႊေရာင္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ထားတာတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေသာ့နဲ႔ ဖြင့္ရမယ့္ ေသာ့အိမ္ကို လိုက္ရွာေနတာ၊ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကလည္း ဘာမွမရွိဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဘာေတြရႈပ္ပြေနမွန္းလည္းမသိပါဘူး၊ ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ဘာမွကို မရွိတာ၊ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္ေနတာပဲ၊ အရိပ္ေတြလို အခိုးအေငြ႕ေတြလို၊ ေသာ့ေလးက လွလိုက္တာ ေမေမရာ ေရႊေရာင္ေျပာင္လက္ေနတာပဲ၊ သိပ္လွတာပဲ”

“ကဲ ဖိုးပလံေလး၊ ေမေမလဲ ဖိုးပလံရဲ႕ေရႊေရာင္ေသာ့ေလးေတာ့ ၾကည့္ခ်င္သားပဲ၊ အခုေတာ့ ေဖေဖ ေအာက္မွာ ဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ေအာ္ေနၿပီ၊ ျမန္ျမန္ လုပ္ငန္းစပါေတာ့”

ေမေမက ဖိုးပလံ ေျခဖ၀ါးကို ကလိထိုးရင္းစတယ္၊
“ယားတယ္ဗ်၊ ေၾကာက္ပါၿပီ၊ လုပ္ငန္းစပါေတာ့မယ္”

ဖိုးပလံ ေျခေတြလက္ေတြ ဆန္႔ထုတ္ၿပီး အေညာင္းဆန္႔တယ္၊ ေရခ်ဳိးခန္းထဲျမန္ျမန္ေျပးတယ္၊

ေရတ၀ုန္း၀ုန္းခ်ဳိးရင္း “ေရႊေသာ့ေလး ေရႊေသာ့ေလး ဖိုးပလံရဲ႕ ေရႊေသာ့ေလး” လို႔ ဖိုးပလံ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ပစ္လိုက္တယ္၊ သြားတိုက္တယ္၊ ဆပ္ျပာျမွပ္ေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေအာင္ပြတ္တိုက္ၿပီး လက္သီးေလးကိုဆုတ္ရင္း ဆပ္ျပာပူေဖာင္းမႈတ္ၾကည့္တယ္၊ ေလနဲ႔ မႈတ္တဲ့အခ်ိန္ လက္သီးဆုတ္ေလးထဲက ပူေဖာင္းေလးတိုးထြက္ပံုကို က ေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္းလိုပဲ၊ ပူေဖာင္းေလးကို လက္ကေနကြာသြားေအာင္ လက္သီးဆုတ္ေလးကို ခါထုတ္လိုက္တယ္၊ ပူေဖာင္းေလးက ေလထဲမွာ ေျမာက္တက္သြားပါတယ္၊ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးထဲ ပူေဖာင္းေလးလိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပူေဖာင္းေလးရဲ႕အထဲမွာ ေရႊေရာင္ေသာ့ေလး၊ ေခါင္းကိုငဲ့ၿပီး အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္တယ္၊ ပူေဖာင္းေလးက ေဖာက္ကနဲ ကြဲသြားေတာ့တယ္၊ “ဟား ဟား ဟား ဖိုးပလံလည္း ေတာ္ေတာ္ေပါလာၿပီပဲ၊ ဟိုေျပာင္စပ္စပ္ ေမာ္စီနဲ႔ ေပါင္းလြန္းလို႔ ျဖစ္မယ္၊ ငါလည္း ေမာ္စီလို အဆန္းတၾကယ္ေတြျမင္ေနပါၿပီ၊ ဟီဟီ ..” ဖိုးပလံ သူ႔ဘာသာသေဘာေတြက်ၿပီး မရပ္တမ္းရယ္ေမာပါတယ္၊

ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴ နဲ႔ ေဘာင္းဘီအစိမ္းေလးကို၀တ္၊ လည္စည္းကို ျမန္ျမန္ခ်ည္တယ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ဒီေန႔အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း ပံုႏွိပ္စာအုပ္ရယ္၊ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ရယ္ပစ္ထည့္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းခဲ့ပါတယ္၊ ေဖေဖ က “ဖိုးပလံရာ .. ဘာေတြမ်ား တယ္သေဘာက်ေနတာလဲ၊ သားရယ္ေနတာ ေဖေဖ ဒီက ၾကားေနရတယ္”

“ဟီးဟီးဟီး .. ေဖေဖရာ . တကယ္ပဲ ဟီဟီ”

“ေအာ္ ကဲ .. ရယ္ေမာျခင္းက အသက္ရွည္တယ္ဆိုေပမဲ့၊ ရွည္ေနတဲ့အသက္ေလးကို ဆက္ဖို႔ အတြက္ မနက္စာ စားၾကပါ အေဖနဲ႔ သားေလး ဖိုးပလံရွင့္”  ေမေမ က သူ႔အလုပ္ျမန္ျမန္သိမ္းခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဖေဖ့ကို မနက္စာျမန္ျမန္စားဖို႔ ေျပာေနၿပီ၊

“ဖိုးပလံေရ”  ခခ က သူရဲ႕ ဖီးဆန္႔စက္ဘီးအစိမ္းေရာင္ေလးတြန္းၿပီး အိမ္ထဲ၀င္လာတယ္၊

“ေဟာ ခခ ေတာင္ ေရာက္လာၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ေမေမေျပာတာေပါ့”

“ဂလု ဂလု” ကၽြန္ေတာ္ ႏြားႏို႔ကို ျမန္ျမန္ႀကီး မ်ဳိခ်လိုက္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္းထဲက အသံက်ယ္ႀကီးထြက္လာေတာ့တယ္၊

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းဗူးေလး ကူညီၿပီးထည့္မေပးခ်င္ဘူးလား ေမေမရာ၊ ခခ လာေနၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္ လက္က်န္မလံုေလာက္ေတာ့ဘူး၊ စားရ၀ါးရတာေတာင္ အလ်ဥ္မမီႏိုင္လို႔ပါ၊ ဒီေန႔ တစ္ေန႔ေနာ္ ေမေမ”

“.....xx .....”  ေမေမ က ဘာေတြမွန္းမသိေရရြတ္ေျပာဆိုရင္း ထမင္းဗူးထည့္ေပးပါတယ္။

ေမေမ ထမင္းဗူးလက္ထဲလာထည့္ေပးေတာ့ ေမေမ့ပါးကို တစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္ၿပီး “ကမၻာမွာခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုး ဖိုးပလံေမေမ” လုိ႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္တယ္၊ “ပိုးဖလံ ..  ဖိုးပလံ မင္းကြာ.. တတ္လဲတတ္ႏိုင္တဲ့ကေလး” လို႔ ေျပာၿပီး ရယ္ပါတယ္၊ အိမ္ေရွ႕ဆင္၀င္မွာေထာင္ထားတဲ့ ဂ်ီတီဘရန္း ဘီအမ္အိတ္စ္စက္ဘီးျပာေလးကို ေပၚခုန္တက္ၿပီး ေက်ာင္းဆီကို အျမန္နင္းေတာ့တယ္၊ ခခ က ေဘးကေန တဟဲ့ဟဲ့ ေအာ္ရင္း အမီွလိုက္ နင္းပါတယ္၊ အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းမတက္ခင္ ခခ က စာရွင္းျပေပးခဲ့တယ္၊ ေက်ာင္းမတက္ခင္မွာပဲ အိမ္စာေတြအတြက္ စိတ္ေအးရတဲ့အေနအထားျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္၊ ဒီေန႔ ေမာ္စီ ေက်ာင္းမလာဘူး။

ညေနေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ခခ နဲ႔ ဖိုးပလံတို႔ ေမာ္စီအိမ္ကို သြားၾကဖို႔ တိုင္ပင္ၾကတယ္၊ ဖိုးပလံက ခခအိမ္နဲ႔ ၂လမ္းပဲျခားတယ္၊ ေမာ္စီ နဲ႔ ေတာ့ နည္းနည္းေ၀းတယ္၊ သူတို႔ ေမာ္စီ အိမ္ဘက္ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္၊ ေမာ္စီ က သူ႔ အိမ္ေရွ႕ ေလွကားထစ္ေလးမွာ ေမးေထာက္ၿပီး အျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနပါတယ္၊ ခါးေလးကိုခြက္၀င္ေအာင္ ေကြးထိုင္ထားၿပီး ေမးစိကိုလည္းအေရွ႕ကို ပစ္ထာကာ လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ေထာက္မထားတယ္၊ ဒီ ငပ်င္းေလးတစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္အပ်င္းထူၿပီး ေက်ာင္းမတက္ရတာပါလိမ့္၊ “ေဟး ေမာ္စီ” ဖိုးပလံနဲ႔ ခခ ၿပိဳင္တူေအာ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကတယ္၊ ေမာ္စီက ခါးေၾကာေလးဆန္႔ၿပီး “လာၾကေဟ့” လို႔ ထေအာ္တယ္။

ခခက “ေမာ္စီ၊ ဆရာမက ေျပာတယ္ နင္ ပ်င္းလို႔ ေက်ာင္းမလာတာျဖစ္မယ္တဲ့၊ ဘာျဖစ္တာလဲ နင္က၊ အခုေတာ့လည္း အေကာင္းပကတိႀကီးပါပဲလား” လို႔ ေမးရင္း စပ္စုတယ္၊

ဖိုးပလံနဲ႔ ေမာ္စီတို႔ လက္သီးခ်င္း ခပ္သာသာတို႔ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ “ခခ ေမးတာ ေျဖလိုက္ပါဦး၊ ဘာေတြဘယ္လိုျဖစ္”

“ငါ ညက အိပ္လို႔မရလို႔၊ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ အရုပ္ႀကီးေလ၊ ငါ အိပ္ေတာ့မယ္ဆို လာေႏွာင့္ယွက္ၿပီ ေနရာလဲခိုင္းတာပဲ၊ သူက ငါ့ေနရာေနမယ္တဲ့ ဟီး ဟီး၊ ဒါနဲ႔ ငါလည္း မအိပ္ရဘူး သူ ကေတာ့ တေခါေခါနဲ႔ အိပ္လိုက္တာ သိုးလို႔ ဟီဟိ”

“ေတာ္ပါဟယ္ ေမာ္စီရယ္၊ နင္ကလည္း ေျပာလိုက္ရင္ ေပါက္ကရက စတာပဲ”

“ေအးေလ” ဖိုးပလံက ေမာ္စီ ကုတ္ပိုးကို သာသာေလးဆုတ္ညွစ္ထားၿပီး လက္တဘက္က ၀မ္းဗိုက္ဘက္၊ ခါးဘက္ေတြဆီ ဂလိထိုးတယ္၊ “အန္တီေၾကြတို႔ေရာ”

“ေမႀကီး က ေက်ာင္းကျပန္မေရာက္ေသးဘူး၊ ေဖႀကီးက ေမႀကီးကို သြားႀကိဳတာ၊ ငါလည္း အိမ္ထဲ တစ္ေယာက္တည္းမေနရဲ႕လို႔ အျပင္ထြက္ထိုင္ေနတာေလ၊ ဟီး၊ ၾကက္တူေရြးေကာင္ေလး ခ်ာခ်ာ ကလည္း ေအာ္လိုက္တာဟာ၊ ဘာေတြေအာ္ဟစ္ေနမွန္းမသိဘူး၊ ၾကားလား .. ၾကားလား၊ ေဟာ” ေမာ္စီက  အိမ္ဘက္ဆီ နားစြင့္ရင္းေျပာတယ္၊

ဟုတ္ပါရဲ႕ ၾကက္တူေရြးေလး ခ်ာခ်ာက ေအာ္လိုက္တာလို႔ ဖိုးပလံလည္းေတြးလုိက္မိတယ္၊

“ငါတို႔မွာေတာ့ စိတ္ပူလို႔ ေျပးလာၾကတာ၊ လဲ့ရာေလး ငါ့ကို ေမွ်ာ္ေနေတာ့မယ္၊ နင္ အေကာင္းပကတိႀကီးဆိုလည္း ငါတို႔ ျပန္မယ္ဟာ နက္ျဖန္စေနေနာ္ ေက်ာင္းပိတ္တယ္၊ ေက်ာင္းကို ေယာင္မွားၿပီး ေရာက္မသြားနဲ႔ဦး”

 “ေနၾကပါဦးဟာ၊ ေမႀကီး နဲ႔ ေဖႀကီးျပန္လာမွ ျပန္ၾကပါ ငါ ေၾကာက္လို႔ဟ”  ေမာ္စီက ကိုယ္ကိုက်ဳံ႔ၿပီး ေအာ္တယ္၊

ဖိုးပလံတို႔လည္း ေမာ္စီနဲ႔ စလုိက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ ခဏေနေတာ့ အန္တီေၾကြတို႔ ျပန္လာၾကတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ “အန္တီေၾကြေရ သားတို႔ ျပန္ေတာ့မယ္၊ ေနာက္က်ေနၿပီ” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဖိုးပလံနဲ႔ ခခ တို႔ အသီးသီးကိုယ့္အိမ္ရွိရာ စက္ဘီးေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ နင္းၿပီးျပန္ခဲ့ၾကတယ္၊ အျပန္မွာ ဖိုးပလံ စကားမဆိုႏိုင္ဘူး၊ ေမာ္စီေျပာတဲ့ ေမာ္စီပံုတူအရုပ္ႀကီးအေၾကာင္းကိုစဥ္းစားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းထဲကို ေရႊေရာင္ေတြျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ေျပးသလိုခံစားရၿပီး သိပ္လွတဲ့ေရႊေသာ့ေလးကို သတိရသြားတယ္၊ ခခ ကလည္း ၿငိမ္ေနတာပဲ၊

“ခခ .. ညက ငါ့အိပ္မက္ေျပာရဦးမယ္၊ ေရႊေသာ့ေလးတစ္ေခ်ာင္း ငါ ရတယ္တဲ့၊ လွတယ္ဟ၊ နင့္မ်က္ႏွာထက္ႀကီးတယ္ သိလား၊ ငါ ဘာလို႔လည္းေတာ့မသိပါဘူး စိတ္ေတြလႈပ္ရွားၿပီးေပ်ာ္ေနတာ၊ တကယ္ႀကီးလိုပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ အိပ္ရာႏိုးသြားေရာ၊ အဲ .. ငါ က ေသာ့အိမ္လိုက္ရွာေနတာတဲ့၊ အရုပ္ေတြလို အရိပ္ေတြလို နင့္ပံုစံ အရိပ္လိုလိုလည္း ေတြ႕တယ္ မ်က္ဆန္က်ယ္က်ယ္၊ ပါေဖာင္းေဖာင္း၊ ဂါ၀န္တကားကားနဲ႔ ေျခကားယား လက္ကားယားနဲ႔ ဟီဟိ”

“လာျပန္ၿပီ တစ္ေယာက္၊ အခုပဲ ငါ ေမာ္စီ့ပံုတူအရုပ္ႀကီးအေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာ၊ နင္ကတမ်ဳိး ေရႊေသာ့တဲ့၊ နင္တို႔ေတြက တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကတယ္၊ ငါ ဆြဲႀကိဳးက ငါးရုပ္ဆြဲသီးေလးကိုေတာ့ ငါ့အေဒၚေပးထားတာ၊ ငါ့အေဒၚက အခုနတ္သမီးျဖစ္ေနတယ္လို႔ေျပာေတာ့မယံုဘူး၊ အဲဒီ ငါးရုပ္ေလးက စြမ္းအင္ရွိတယ္၊ ငါ့ကို စြမ္းအားေတြေပးတယ္၊ ငါ့ကို အျမဲေစာင့္ေရွာက္တယ္လို႔ ေျပာေတာ့ နင္တို႔က ငါ့ကို အရူးမ ခခ တဲ့၊ နင္တို႔ကေရာ  အရူး၊ ငေပါ၊ အရူးနဲ႔အေပါ၊ ဒါပဲ သြားၿပီ၊ လဲ့ရာေလးေတာင္ အျပင္ထြက္ႀကိဳေနၿပီ၊ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္၂ရက္ ဂ်ီၾသေမႀတီ ပုစၦာေတြျပန္တြက္၊ ငါ အျမဲ ရွင္းျပမေနႏိုင္ဘူး၊ ဖိုးပလံ အေပါ တာ့တာ”

ခခက စကားေတြ အဆက္မျပတ္ေရရြတ္ၿပီးေျပးေတာ့တယ္၊

“ေအး၊ ခခေရ တာ့တာ”

ဖိုးပလံ ဒီည အိပ္ရမွာ ေပ်ာ္ေနတယ္၊ သူ စိတ္ထဲမွာ ေရႊေသာ့ေလးကို ျပန္မက္ဦးမယ္လို႔ ထင္ေနတယ္၊ မေျပာႏိုင္ဘူး ဒီည ေရႊေသာ့ေလးနဲ႔ ဖြင့္ရမယ့္ေနရာပါ တစ္ခါတည္းေတြ႔ေအာင္ မက္ႏိုင္ေသးတာပဲ၊ ရႊီ .. ဖိုးပလံ ေလေလးခြ်န္ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

ဖိုးပလံ ညစာကို အျမန္စားပါတယ္၊ သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အိပ္ရာေစာေစာ၀င္တယ္၊ ေမေမ့ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြျပဳတ္က်ေနၿပီ အိပ္ငိုက္ေနၿပီလုိ႔  ေျပာခဲ့လိုက္တယ္၊ မအိပ္ခင္ ဘုရားကန္ေတာ့ၿပီး ဆုေတာင္းပါေသးတယ္၊ ေရႊေရာင္ေသာ့ေလး ထပ္ၿပီးမက္ပါေစ။

အျပင္မွာ ညက .. မီးလံုးေရာင္ေတြ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ေရႊေရာင္က်ဲက်ဲနဲ႔လွေနတယ္၊ ေစာင္ကို ရင္ဘတ္အထိ ဆြဲျခံဳလိုက္ၿပီး မ်က္လံုးေတြကိုအတင္းမွိတ္တယ္၊ အိပ္ အိပ္ အခုပဲ အိပ္၊ ေရႊေသာ့ေလးလာ၊ အတင္းႀကိဳးစားအိပ္ပါမွ မ်က္လံုးကတလႈပ္လႈပ္ မွိတ္မရ၊ ျပန္ျပန္ၿပီး ဖြင့္၊ ျပန္မွိတ္၊ ဖိုးပလံတစ္ေယာက္အိပ္လို႔မရပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ တီထြင္ပါရဂူဖိုးဆိတ္ျဖဴကာတြန္းကို ဆြဲယူၿပီးဖတ္ေနလိုက္တယ္၊

တီထြင္ပါရဂူဖိုးဆိတ္ျဖဴျမင္တာနဲ႔ အဘိုးေရမြန္ကိုေတာင္သတိရမိေသးတယ္၊ အဘိုးေရမြန္အိမ္သြားလည္ရရင္ေကာင္းမလား၊ ေမေမတို႔ကေတာ့ တားၾကမွာပဲ၊ ဖိုးပလံကလည္း အထူးအဆန္းဆိုတားမရေအာင္ပဲ သိခ်င္တာပဲ၊ ေရႊေသာ့ေလးလည္း ဒီလိုပါပဲ ေသာ့အိမ္ေလးထဲ ေသာ့ကိုထည့္ဖြင့္လိုက္ၿပီး၊ တခုခုေပါ့၊ အဲဒီတစ္ခုခုပြင့္လာတဲ့အခါ ရလာမယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ႀကံဳခ်င္တာ၊ အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ အိမ္ထဲမွာေရာ ဘာေတြမ်ားရွိမလည္းပဲ၊ ကာတြန္းထဲက တီထြင္ပါဂူဖိုးဆိတ္ျဖဴက ေဆးရည္ေတြ ဖန္ပုလင္းေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္၊ ေဆးရည္အ၀ါေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြကိုပီးပက္ေဆးရည္စုပ္ျပြန္ေလးနဲ႔ စုပ္ယူတယ္၊ အညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ေဆးရည္ေတြရွိေနတဲ့ ေဘကာခြက္တစ္ခုထဲကို တစ္စက္ခ်င္းခ်တယ္၊ အ၀ါေရာင္ေဆးရည္တစ္စက္က်သြားတိုင္း ေရႊေရာင္ေတြအခန္းထဲမွာ ျဖာကနဲ၊ အ၀ါေရာင္ေဆးရည္ေတြ ထပ္ထပ္ၿပီး ထည့္တယ္၊ အခန္းထဲမွာ ေရႊေရာင္ေတြျပည့္ကုန္တယ္၊ ဖိုးဆိတ္ျဖဴက ဒီဘက္ကိုလွည့္လာပါတယ္ အိုး .. အဘိုးေရမြန္ျဖစ္ေနပါေရာ့လား၊ အဘိုးက ဖိုးပလံေလး ဖိုးပလံေလး လို႔ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာေခၚတယ္၊ အဘိုးေရမြန္အနား ဖိုးပလံ တိုးတိုးၿပီး ကပ္တယ္၊ အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ ေဘကာခြက္ႀကီးထဲမွာ ေရႊေရာင္ေသာ့ေလး ဖိုးပလံလက္ဖ၀ါးႏွစ္ခုစာေလာက္အရြယ္အစားအတိုင္းပဲ၊ ေရႊေရာင္တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနတာပါပဲ၊ အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ လက္အိတ္ျဖဴႀကီး၀တ္ထားတဲ့ လက္တစ္ဘက္က ေဘကာခြက္ထဲကို ႏႈိက္ယူတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဖိုးပလံေရွ႕တည့္တည့္မွာ အဘိုးေရမြန္ကလွည့္ၿပီးရပ္တယ္၊ “ဖိုးပလံေလးအတြက္” လို႔ ေျပာၿပီး လက္ကမ္းလိုက္ပါတယ္၊ ဖိုးပလံ လႈိက္ခနဲ ေပ်ာ္သြားတယ္၊ ေမးခြန္းေတြလည္းဆက္တိုက္ေမးေတာ့တယ္၊ “အဘိုးေရမြန္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေရႊေသာ့ေလးနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ ဘယ္မွာ သြားဖြင့္ရမွာလဲ၊ ... ဘယ္ .. လို” ဖိုးပလံစကားမဆံုးခင္မွာပဲ အဘိုးေရမြန္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ခႏၶာကိုယ္ဟာ တျဖတ္ျဖတ္ခါေနတဲ့ ေရႊေရာင္မႈန္ေတြၾကားထဲမွာပဲ ေပ်ာက္သြားေတာ့တယ္။

ဖိုးပလံသိပ္လိုခ်င္ေနတဲ့ေရႊေရာင္ေသာ့ေလးရပါၿပီ၊ ဘာဆက္လုပ္ရပါ့မလဲ၊ ေခါင္းကို တျဗင္းျဗင္းကုတ္ၿပီး ဦးတည္ရာမရွိ အဲဒီေနရာကေန လွည့္ထြက္ခဲ့ပါတယ္၊ သူ ေတာစပ္တစ္ခုရဲ႕အနားစပ္မွာေရာက္ေနပါၿပီ၊ အေရွ႕ဘက္မွာ ေနေရာင္ရွိေနတုန္းပဲ၊ ေတာစပ္စပ္ေလးက ေနေရာင္ထဲမွာလဲေလ်ာင္းေနတယ္၊ ဖိုးပလံကေတာ့ ေနေရာင္ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး အဲဒီသစ္ေတာေလးထဲကို ၀င္သြားဖို႔ ခ်ီတံုခ်တုံျဖစ္ေနတယ္၊ သစ္ပင္ေတြအားလံုးက အိုမင္းေနလိုက္ၾကတာ၊ အကိုင္းအခက္ေတြကလဲ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲပဲရွိေနၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေနေရာင္က သစ္ေတာေလးထဲကို လံုလံုေလာက္ေလာက္တိုး၀င္ေနတယ္၊  ေနေရာင္တိုး၀င္သေလာက္ အဆံုးထိ ဖိုးပလံ တိုး၀င္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ျပင္းျပလာၿပီ၊ သစ္ပင္ေတြရဲ႔ ပင္စည္ေတြက ေနေရာင္ေၾကာင့္အနီေရာင္လိုင္းေတြလို ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္၊ သူတို႔ေတြက ဖိုးပလံကို ေစာင့္ေနၾကတယ္လို႔ သူထင္လာတယ္၊ ရုတ္တရက္ပဲ ေနေရာင္တိုး၀င္ေနတဲ့ သစ္ေတာစပ္စပ္ေလး အဆံုးေနရာမွာ လွပတဲ့အရာတစ္ခု ဖိုးပလံျမင္လိုက္တယ္၊ သက္တံတစ္ခုရဲ႕ အဆံုးလိုပဲ၊ ႀကီးမားၿပီး အင္မတန္လင္းလက္ေတာက္ပတယ္၊ အတြင္းဆံုး မရမ္းေရာင္အျပင္ဘက္က အေရာင္ေတြ တစ္ခုခ်င္းကို ဖိုးပလံေရတြက္ႏိုင္တယ္၊ အျပင္ဘက္ဆံုးအနီေရာင္မေရာက္ခင္အေရာင္ကေတာ့ ေတာက္ပရႊန္းစုိၿပီး ထူးဆန္းလွတဲ့အေရာင္မ်ဳိး၊ သူ ဘယ္တုန္းကမွ အဲဒီအေရာင္ကိုမျမင္ဖူးခဲ့ဘူး၊ ဖိုးပလံေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန၀င္သြားခဲ့ၿပီ၊ ေနေရာင္မရွိေတာ့ပါဘူး၊ သစ္ေတာေလးမွာ သက္တံဆီကအလင္းေတြပဲက်န္ေတာ့တယ္၊ သစ္ပင္ေတြက ဖိုးပလံကို လိုလိုလားလားရွိၾကတယ္။

ျခံဳပုတ္ေလးေတြက ဖိုးပလံအတြက္သြားရမယ့္လမ္းကိုျပေပးေနၾကတယ္၊ သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ၾကားကျမင္ရတဲ့သက္တံႀကီးဟာ ပိုၿပီးေတာက္ပလာတယ္၊ ပိုၿပီးႀကီးလာပါတယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွတယ္၊ ဖိုးပလံလွမ္းေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြေတာင္ အသံေပ်ာက္ေနၾကတယ္၊ ဖိုးပလံေျခလွမ္းလိုက္တိုင္း ေရွ႕ကျမင္ကရဲ႕ အေရာင္ေတြဟာ ပိုလို႔ႏူးညံ့လာတယ္၊ အေရာင္တစ္ခုစီဟာ ထင္ရွားသလို ထိစပ္ေနၾကတယ္၊ မရမ္းေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ အျပာႏု၊ အစိမ္း၊ အ၀ါ၊ လိေမၼာ္ေရာင္ နဲ႔ အျပင္ဘက္ဆံုးကအနီေရာင္အထိ တစ္ခုဆီအေရာင္ေတြဟာ ခမ္းနားလွပလြန္းလွတယ္၊ အေရာင္ေတြရဲ႕အျမင့္ဆံုးအပိုင္းအ၀ိုင္းခံုးေလးေနရာမွာ အေတာက္ပဆံုးပဲ ဘယ္ေလာက္ထိျမင့္တယ္ ဖိုးပလံမခန္႔မွန္းႏိုင္ဘူး၊ ဖိုးပလံ နားထဲမွာ အသံေတြၾကားလာရၿပီ၊ အာလံုး အေလာတႀကီးေျပာေနၾကပါတယ္၊ တိုးတိုးေလး ဖိုးပလံနားနားကို ကပ္ၿပီးေျပာၾကတယ္၊ ဖိုးပလံရဲ႕လမ္းကမွန္ေနတယ္တဲ့၊ အားလံုးက ေခၚေနၾကတယ္၊ ေဘးဘက္ဆီမွာ အရိပ္ေတြလို လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြေေတြ႕ရတယ္၊ ပံုသ႑ာန္ေတြက အမွန္မရွိဘူး၊ ေျပာင္းေနၾကတယ္၊ ေဟာ အရိပ္တစ္ခု၊ ေနာက္ေတာ့ အရိပ္ေတြမ်ားလာၿပီ၊ ေဟာ အမ်ားႀကီးပဲအရိပ္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္၊ ေနာက္ လူေတြ၊ အမ်ိးသားေတြ အမ်ဳိးသမီးေတြ ကေလးေတြ ေတြ႔ရျပန္ၿပီ၊ သူတို႔ ဖိုးပလံကိုႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ ဖိုးပလံ သူတို႔ေျပာတာေတြကို နားလည္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ျပန္ၿပီး ႏႈတ္က ထြက္မျပတတ္ဘူး၊ ဘယ္လိုေျပာတယ္ဆိုတာကို မမွတ္မိလိုက္ႏိုင္ပါဘူး၊ သူတို႔အားလံုး သိပ္ကို လွပၾကတယ္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္နည္းနည္းေလးမွ မတူၾကဘူး၊ အားလံုးကြဲျပားၾကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သိပ္လွၾကတဲ့ လူေတြပဲ၊ ဒါဟာ နတ္သမီးနယ္ေျမလား၊ ဖိုးပလံ အဲဒီလိုေလး ေတြးလိုက္တုန္းမွာ တစ္ေယာက္က ဖိုးပလံနားနားကို ကပ္ၿပီးေျဖသြားတယ္၊ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့တဲ့ ဖိုးပလံ အဲဒီလိုပဲ နားလည္လိုက္ေပမဲ့ သူေျပာသြားတာက ဘယ္လိုစကားသံမ်ဳိးမွန္းမသိပါဘူး၊ သက္တံအလင္းတိုင္ေတြအနီး ပိုၿပီးတိုးကပ္ၾကည့္တယ္၊ သူတို႔ေပ်ာက္သြားၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ေျခကိုေနာက္တစ္လွမ္းျပန္ဆုတ္တယ္၊ အေရာင္မ်ဳိးစံုအလင္းတိုင္ေတြ အဲဒီေနရာနဂိုအတိုင္း ျပန္ေရာက္ေနၾကျပန္ၿပီ၊  အရင္က ေတာက္ပခမ္းနားသလို လွျမဲလွလွ်က္ပဲ၊ အိုး .. သက္တံႀကီးဆီက အေရာင္အလင္းတိုင္ႀကီးေတြကို ဖိုးပလံစိတ္၀င္စားေနမိတာနဲ႔ ေရႊေသာ့ကိုေမ့သြားခဲ့ၿပီ၊ လက္ထဲမွာ ေရႊေသာ့ေလးကရွိမေနေတာ့ဘူး၊ အဘိုးေရမြန္ .. ဖိုးပလံ တိုးတိုးေလးရြတ္ၾကည့္တယ္၊ ညက ပိုနက္လာတယ္၊ အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာပဲ ေကာင္းကင္မွာ လမင္းႀကီးက ေပၚလာၿပီ၊ သက္တံဆီက ေရာင္ျခယ္ေတြတျဖည္းျဖည္းက်ဲပါးသြားၾကၿပီ၊ အရိပ္ေတြလူ ေတြက ပိုၿပီးရႈပ္ေထြးလာၾကပါတယ္၊ တီးတိုးစကားသံေတြက နားနားကို ကပ္ကပ္ၿပီးေျပာသြားၾကတယ္၊ ဖိုးပလံ ေမာပမ္းလာၿပီ၊ အိပ္ငိုက္လာၿပီ၊ လမင္းရဲ႕အလင္းေရာင္နဲ႔ ဖိုးပလံရဲ႕ေရႊေသာ့ကို ျပန္ရွာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္၊ ေနေရာင္ျပန္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ကို သူ ေစာင့္မွျဖစ္မယ္၊ အနားမွာေတြ႕တဲ့ေရညွိအိပ္ရာေလးေပၚမွာ ဖိုးပလံ လွဲခ်လိုက္ပါတယ္။

မနက္ခင္းမွာ ဖိုးပလံႏိုးလာေတာ့ ေနရဲ႕အလင္းေရာင္က မ်က္လံုးတည့္တည့္ဆီကိုထိုးေနတယ္၊ ဖိုးပလံ ကိုယ္ကိုလွိမ့္ရင္း ေနေရာင္ကို ေရွာင္လိုက္တယ္၊ အဲဒီမွာပဲ ဖိုးပလံမ်က္ႏွာနဲ႔ တေပအကြာေလာက္မွာ ေရႊေရာင္တလက္လက္ေသာ့ေလးကို ေရညွိေတြေပၚမွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္၊ သူအသာအယာေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ပက္လက္လွန္လွဲေနရင္းနဲ႔ ေရႊေသာ့ေလးကို ေသခ်ာၾကည့္ပါတယ္၊ ေသာ့တံေလးမွာ ေရႊေရာင္ေျဗာင္၊ ေခ်ာေမြ႔ေနၿပီး လက္ကိုင္မွာ ပံုသြင္းထားပံုက အထူးအဆန္းပဲ၊ ၾကည္ျပာေရာင္လက္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေလးေတြပါတယ္၊ ေရႊေသာ့ေလးကိုတစ္ခါျပန္ေတြ႕တာ ဖိုးပလံ သိပ္၀မ္းသာတာပဲ၊ ခဏေတာ့ လွဲေနလိုက္ရင္း နဲ႔ ကိုယ္ကို ဘယ္ညာလွိမ့္ေနပါတယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕အလွအပေတြကို သူ႔မ်က္လံုးကိုအစာေကြ်းေနလိုက္တယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ခုန္ထလုိက္တယ္၊ သူသိပ္လိုခ်င္ေနတဲ့ သိပ္လွတဲ့ေရႊေသာ့ေလးရေနပါၿပီတဲ့၊ ဒီအလွတရားက သူ႔အတြက္ဘာမွ အသံုးမ၀င္ဘူးလို႔ေတြးေနမိတယ္၊ ဘယ္မွာလဲ ေသာ့အိမ္က၊ တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ရွိရမွာပဲ၊ ေသာ့အိမ္မရွိပဲ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ဘယ္သူကမွ အရူးထၿပီးလုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို႔လည္းေတြးတယ္၊ ဒါဆိုရင္ ေသာ့အိမ္ဘယ္မွာပါလိမ့္၊  ဖိုးပလံ ေလထဲကိုေငးတယ္၊ ေျမႀကီးထဲကိုလည္းေငးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တိမ္ေတြထဲ၊ ျမက္ခင္းေတြထဲ၊ သစ္ပင္ေတြထဲ ေသာ့အိမ္ကိုမေတြ႔ပါဘူး။

ဖိုးပလံ ဒီေနရာက တစ္ေနရာရာကိုေျပာင္းၿပီးရွာၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္၊ ခပ္ေ၀းေ၀းေတာအုပ္ထဲမွာ မီးခိုေငြ႔ေတြလိုေတြ႕ရတယ္၊ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ဆီက ထြက္ေနတဲ့အခုိးအေငြ႔ေတြလိုပဲ၊ ဖိုးပလံ အဲဒီကို သြားမလို႔ေျခလွမ္းျပင္ပါတယ္၊ ေတာအုပ္ေလးဆီေလွ်ာက္လာရင္း ေအးျမေမြးပ်ံ႕တဲ့ေလညွင္းရနံ႔ကို ရႈရိုက္ၾကည့္တယ္၊ ဖိုးပလံဘယ္တုန္းကမွ မရဘူးတဲ့ အေမႊးရနံ႔မ်ဳိးပဲ၊ ေခါင္းထဲကို ၾကည္လင္သြားေစတဲ့ မပ်င္းလြန္း မအီလြန္းတဲ့ရနံ႔မ်ဳိး၊ သစ္ပင္ၾကားေတြထဲမွာ သစ္လံုးအိမ္ေလးတစ္လံုးေတြ႔လိုက္ရတယ္၊ အိမ္ေလးဟာ ၾကြရြေနတာပဲ၊ ေျမႀကီးနဲ႔ပဲ မထိသလို ေလညွင္းသုတ္ကနဲေ၀့လိုက္တိုင္း အိမ္ေလးက ျငိမ့္ျငိမ္ေလးလႈပ္တယ္၊ ဗိုက္ဆာလိုက္တာ၊ ဖိုးပလံ ခပ္တိုးတိုးေလး ညီးညဴလိုက္တယ္၊ “လာေလကြယ္၊ အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္ခဲ့ေပါ့” ဆိုတဲ့ အသံခ်ဳိခ်ုိေလးဖိုးပလံၾကားလိုက္ရပါတယ္၊ အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္လိုက္တဲ့အခါ သက္ရွိသတၱ၀ါရယ္လို႔ မရွိၾကဘူး၊ လူတစ္ေယာက္မွလည္းမရွိဘူးလို႔ ေတြးရင္း ခံုေလးမွာ၀င္ထိုင္ပါတယ္၊ ခံုေလးကျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္လွမ္းၾကည့္တဲ့အခါ ျပတင္းမွာတြယ္ကပ္ေနတဲ့ အိုင္ဗီပင္ေတြၾကားထဲမွာ လူ၀ံႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီးျဖတ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္ရတယ္၊ လူ၀ံႀကီးဟာ သူ႔ကို မ်က္ႏွာအေနအထားအမ်ဳိးစံုလုပ္ျပၿပီး စေနာက္ပါေတာ့တယ္၊ ဖိုးပလံ ရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတဲ့အခ်ိန္၊ အနားက ဖိုးပလံထက္သံုးေလးဆျမင့္တဲ့ သစ္သားဘီရိုႀကီးရဲ႕တံခါးရြက္ဆီက မ်က္ႏွာပံုစံေတြဟာ လႈပ္ရြလာတာေတြ႕ရျပန္တယ္၊ အဲဒီမ်က္ႏွာေတြကေတာ့ ျပံဳးျဖဲျဖဲႀကီးေတြ၊ ေၾကာက္စရာမခ်ိသြားျဖဲပံုစံႀကီးေတြ၊ ေနာက္ .. ပင့္ကူေျခေထာက္ပံုစံေတြနဲ႔ ထိုင္ခံုေလးဟာ ဧည့္ခန္းေလးရဲ႕အလယ္ဆီကိုေရြ႕လာတယ္၊ ကို႔ရိုးကားရားဟန္နဲ႔ ေရွးဆန္ဆန္ႀကီး ကမလို႔ ဟန္ျပင္ေတာ့တယ္၊ ဖိုးပလံလည္း လူ၀ံႀကီးနဲ႔ မခ်ိသြားျဖဲမ်က္ႏွာႀကီးေတြကို ေမ့သြားပါတယ္၊ ဖိုးပလံ တဟားဟားေအာ္ရယ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေလးေတြ သံုးေယာက္ ရယ္က်ဲက်ဲမ်က္ႏွာေပးေလးေတြနဲ႔ စားပြဲေပၚက ပန္းအိုးဆီက ခုန္ထြက္လာၾကတယ္၊ ေခါင္းေပၚမွာလည္း လႈပ္လႈပ္ခါခါေခါင္းေဆာင္းေလးေတြနဲ႔၊ နတ္သမီးေလးေတြက သူတို႔ အမွားအယြင္း လုပ္မိၿပီဆိုတာ သိလိုက္မိၿပီး ပင့္ကူကုလားထိုင္ကို နံရံဆီျပန္ကပ္လိုက္ၾကပါတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးအခန္းထဲက ေပၚထြက္လာပါတယ္။

“ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကေလး ေရာက္လာတာပဲကိုး၊ အဘြား ကေလးကို ေစာင့္ေနတာ ၾကာၿပီးကြဲ႕” လို႔ဆိုရင္း ဖိုးပလံကို လက္ကမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးလွပပံုမ်ဳိးလည္း ဖိုးပလံတခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး၊ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက အရပ္ရွည္ရွည္၊ သန္မာတဲ့ပံုစံမ်ဳိး၊ လည္ပင္းနဲ႔ လက္ေမာင္းေတြက အျဖဴေရာင္ပဲ၊ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာကလည္း ႏူးညံ့ရႊန္းစိုေနတဲ့ပံုစံမ်ဳိး၊ ဆံပင္အေရာင္ကိုေတာ့ ဘာအေရာင္ရယ္လို႔ ဖိုးပလံမေျပာတတ္ဘူး၊ အစိမ္းရင့္ေရာင္ အေရာင္သမ္းေနတယ္လို႔ထင္မိတယ္၊ သူမကိုၾကည့္ရတာက စိန္ေတြရဲ႕ ေတာက္ပျခင္းမ်ဳိးနဲ႔ ျမသားရဲ႕စိမ္းလဲ့လဲ့အေသြးေရာင္ေတြျပည့္ေနတယ္၊ အစိမ္းေရာင္ ေတာက္ေတာက္ပပ၀တ္စံုကို ၀တ္ထားပါတယ္။

“နာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲကြဲ႕” အမ်ဳိးသမီးကေမးပါတယ္၊

“သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကေတာ့ ဖိုးပလံလို႔ ေခၚတာပဲဗ်”

“အိုး ကေလးရဲ႕ဆံပင္ေတြကရွည္လိုက္တာ၊ ဖိုးပလံ .. ပိုးဖလံေပါ့ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား၊ အဘြားလည္း ဒီခ်စ္စရာနာမည္ပဲေခၚမွပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ကြယ္ အဘြား ေမးခြန္းေတြေမးရင္ မင္းစိတ္မရွည္မျဖစ္ပါနဲ႔၊ အဘြား ေမးခြန္းတစ္ခုေမးတိုင္း ကေလးကလည္း တစ္ခုဆီ အဘြားကို ျပန္ေမးႏိုင္သားပဲ”

“ကေလးရဲ႕ အသက္ကဘယ္ေလာက္လဲ”

“ဆယ့္တစ္ႏွစ္ပါ”

“အဘြားကေရာ”

“ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေနပါၿပီေလ” လို႔ အမ်ဳိးသမီးက ေျဖတယ္၊

“ဟင္ .. အဲဒီေလာက္ အသက္ရွိမယ္လို႔ မထင္ရဘူး”

“မထင္ရဘူးလား၊ အဘြားကေတာ့ အဘြားအသက္အတိုင္းပဲလို႔ ထင္တာပါပဲ၊ ကေလးျမင္တယ္မဟုတ္လား၊ အဘြားဘယ္ေလာက္လွလိုက္သလဲလို႔”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေလာက္ရွည္ၾကာေအာင္ ဘယ္လိုရွင္သန္ေနထိုင္လဲ ကၽြန္ေတာ္အခု စဥ္းစားေနတာဗ်”

“အဘြားမွာ အိုမင္းဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူးကြဲ႔” လို႔ အမ်ုိးသမီးကေျပာပါတယ္၊ “အဘြားအတြက္ကေတာ့ အိုမင္းမႈက အလုပ္မလုပ္ဘူး၊ အဘြားရဲ႕ကေလးေတြကိုလည္း မသပ္မရပ္မျမင္ခ်င္ဘူး၊ ဖိုးပလံသိလား၊ ဖိုးပလံမ်က္ႏွာမွာကြယ္ နမ္းစရာ သန္႔ရွင္းတဲ့ေနရာလြတ္ ေသးေသးေလးေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး”

“အာ” ဖိုးပလံရွက္သြားပါတယ္၊

“အဘြားနာမည္ဘယ္လိုေခၚပါသလဲ”

“ဖိုးပလံရဲ႕အဘြားေပါ့”

“တကယ္ .. အဘြား” ဖိုးပလံမယံုသလိုေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္၊၊

“အဘြားပံုျပင္ေတြမေျပာတတ္ပါဘူး၊ ေပ်ာ္စရာရႊင္စရာေတာင္ ၾကံဖန္ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး”

“ေတာ္လိုက္တဲ့အဘြား” ဖိုးပလံ ရယ္ေမာလုိက္ပါတယ္။

အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ဖိုးပလံကို စကားတစ္ခ်ဳိ႕ေျပာတယ္၊ ဖိုးပလံနားမလည္ႏိုင္ပါဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ ဖိုးပလံကို ေရကန္ေလးတစ္ခုထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တယ္၊ ကန္ထဲမွာ ငါေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲ စုျပံဳေနတာပဲ၊ ဖိုးပလံနားမွာ ၀ိုင္းေနၾကတယ္၊ အဲဒီထဲက သံုးေကာင္ ေလးေကာင္ေလာက္က ဖိုးပလံရဲ႕ ဦးေခါင္းနဲ႔ လည္ပင္းေအာက္ထဲကို တိုး၀င္ၿပီး သန္႔ရွင္းေပးၾကတယ္၊ က်န္တဲ့ငါးေလးေတြ အားလံုးက ဖိုးပလံတစ္ကုိယ္လံုးကို သူတို႔ရဲ႕ အေမႊးအေတာင္ေလးေတြနဲ႔ ပြတ္တိုက္ၾကတယ္၊ အဘြားကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုးေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္၊ ငါးေလးေတြ အေကာင္ငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တာပဲ၊ သူတို႔က ဖိုးပလံကို မ ၿပီး ေရကန္အျပင္ဘက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ၾကတယ္၊ အဘြားက လက္တစ္ဘက္ထဲနဲ႔ ဖိုးပလံကို မယူလိုက္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မီးပံုဖိုထားတဲ့ေနရာဆီေခၚသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုး ပိတ္သားေရလဲ၀တ္စံုယူလားေပးတယ္၊ ျမက္သင္းနံ႔ရယ္ လာဗင္ဒါေရေမႊးပန္းရယ္ ေမႊးေနတာပဲ၊ အစိမ္းေရာင္အ၀တ္အစားပဲ၊ အဘြားလိုပဲ၊ အဘြားေတာက္ပသလို ဖိုးပလံလည္းေတာက္ပေနတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ စီးစရာ ဖိနပ္တစ္စံုေလာက္မေပးဘူးလား အဘြား” လို႔ ဖိုးပလံကေမးလိုက္ပါတယ္၊

“ဟင့္အင္း၊ ကေလးရယ္၊ ဘာဖိနပ္မွ မရွိဘူးကြယ္၊ ၾကည့္ေလ အဘြားမွာလည္း ဖိနပ္မရွိဘူး”  အမ်ဳိးသမီးႀကီးက ဂါ၀န္စိမ္းေလးမကာ ေျဖတယ္။

ၿပီးေတာ့ဖိုးပလံကို ေခါင္းဖီးေပးတယ္၊ သစ္လံုးနံရံအကြက္ေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲရွိေနတယ္၊ ပထမနံရံအကြက္ေလးထဲ လက္ႏိုက္လိုက္ေတာ့ ေမႊးပ်ံ႕ေနတဲ့ေပါင္မုန္႔အိအိႀကီးတစ္ခုပါလာတယ္၊ ဖိုးပလံကိုေပးတယ္၊ ေနာက္နံရံကြက္ေလးထဲႏိႈက္တယ္၊ ႏြားႏို႔ခြက္ အႀကီးႀကီးပဲ ရျပန္တယ္၊ ဖိုးပလံကိုေပးတယ္၊ ေနာက္ထပ္နံရံကြက္တစ္ခုဆီ လက္ကိုဆန္႔တန္းၿပီး ႏိႈက္လိုက္တဲ့အခါ အသီးအႏွံေတြ မ်ဳိးစံု အမ်ားႀကီးပဲ ပါလာျပန္တယ္၊ ဖိုးပလံကို ပဲ အကုန္လံုးေပးပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဖိုးပလံလက္ထဲမွာ တခ်ိန္လံုးကိုင္ထားတဲ့ ေရႊေသာ့ေလးကို ေမးတယ္။
“ဖိုးပလံေလး လက္ထဲကဟာ ဘာေလးလဲကြယ္”

“ေရႊေသာ့ပါ၊ ဒါေပမဲ့ ဘာအတြက္လည္းကၽြန္ေတာ္မသိဘူး၊ ေသာ့အိမ္ကိုလည္းရွာမေတြ႔ပါဘူး အဘြားရယ္၊ အဘြားသိရင္ေျပာျပေပးပါလား”

“ေသာ့အိမ္ရွာရမွာေပါ့၊ အဲဒါ ဖိုးပလံအလုပ္ပဲေလ၊ အဘြားမကူညီႏိုင္ပါဘူးကြယ္၊ ကေလး ရွာရင္ .. ေတြ႕မွာပဲ အဘြား ဒီေလာက္ပဲေျပာႏိုင္တယ္၊ အဘိုးပင္လယ္နဲ႔ ေတြ႕ၾကည့္ပါ၊ သူက အဘြားထက္အသက္ႀကီးေတာ့ သူေျပာျပႏိုင္မွာပဲ”

“အခုပဲ သြားလို႔ရမလား အဘြား”

“မရဘူး ဖိုးပလံေလး၊ ဒီညေတာ့ နားပါဦးေလ”

မနက္ေစာေစာမွာေတ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးရဲ႕ သစ္လံုးအိမ္ေလးက ဖိုးပလံထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္၊ သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနလိုက္ေသးတယ္၊ ေခ်ာေမာလွပတဲ့အမ်ဳိးသမီးႀကီးက “ဖိုးပလံ ဒီက ထြက္ခြာသြားပေစဦးေတာ့၊ အဘြားက မင္းရဲ႕အျမဲတမ္းအဘြားျဖစ္ေနတာပဲေလ၊ ကေလး .. သြားရမွာပဲေလ” လို႔ ျဖည္းျဖည္းေလး စကားဆိုရင္းႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။

ဖိုးပလံလည္း ေတာလမ္းေလးအတိုင္းပဲ ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္၊ ေတာနက္ထဲကို နက္သနက္ နက္ေအာင္ တိုး၀င္ရတာပါပဲ၊ အဘြားကေတာ့ ဒီလမ္းက အမွန္ပဲလို႔ေျပာခဲ့သားပဲ၊ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတာနက္ထဲက တိရစၦာန္ေလးေတြအခ်င္းခ်င္း စကားဆိုပံုေတြ နားေထာင္သြားရတာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲေလွ်ာက္သြားေနရသလိုပဲ၊ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ ဖိုးပလံလည္း သူတို႔ စကားသံေတြကို သင္ၾကားလာႏိုင္တယ္၊ သင္တို႔ေျပာတဲ့စကားေတြကို နားလည္လာၿပီး ဖိုးပလံကလည္း ေမးခြန္းထုတ္တတ္လာတယ္၊ ရွဥ့္ေလးေတြက သိပ္ကို ေဖာ္ေရြတာပဲ၊ ေမးသမွ်ေျဖတယ္၊ မေမးပဲနဲ႔ေတာင္ တက်ီက်ီရွင္းျပေနတတ္ေသးတယ္၊ သူတို႔ရဲ႕အသိုက္ထဲမွာ သိုမွီးထားတဲ့ သစ္ေစ့ေတြ ဖိုးပလံကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ထုတ္ေကြ်းတယ္၊ တ၀ီ၀ီပ်ံေနတဲ့ ပ်ားေတြလည္းေတြ႕တယ္၊ ပ်ားေတြကေတာ့ သိပ္ကို တကိုယ္ေကာင္းဆန္တာပဲ၊ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး သူတို႔ကအလုပ္အမ်ားဆံုးလို ဟန္ေဆာင္ေနၾကတယ္၊ တခ်ိန္လံုး အလုပ္ အလုပ္ အလုပ္ .. လုပ္ရမွာေတြမ်ားလိုက္တာလို႔ တဂ်ီဂ်ီညီးညဴေနၾကတယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး၊ သူ႔တို႔ရဲ႕ ဘုရင္မၾကီးကိုပဲ ဂရုစိုက္ၾကတယ္၊ ပ်ားဘုရင္မႀကီးမ်က္ႏွာသာ တကမၻာထင္ၾကတယ္၊ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းျပံဳးရယ္ခ်ုိသာ စကားဆိုၾကေပမဲ့ ဖိုးပလံနဲ႔ တျခားအေကာင္ေလးေတြ ေတြ႕လိုက္တာနဲ႔ မ်က္ႏွာေတြက မာေက်ာသြားၾကတယ္၊ “စကားမဆိုအားဘူးေဟ့” လို႔ ပဲ ေျပာတတ္ၾကတယ္၊ ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းသားပဲ။

ဖိုးပလံေလွ်ာက္လာရင္း ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ သစ္ပင္ေတြဟာ ေသးသည္ထက္ေသးလာတယ္၊ သစ္ပင္ေတြဟာ နည္းသည္ထက္နည္းလာတယ္၊ ျမင္ျမင္သမွ် သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ျမင္ကြင္းထဲကေန သစ္ပင္ေတြ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္၊ သစ္ပင္ေတြအားလံုး ဖိုးပလံ ေက်ာဘက္မွာ က်န္ခဲ့ၾကၿပီ၊ ေနာက္ေတာ့ကုန္းေျမျမင့္ျမင့္ေလးေပၚသူေလွ်ာက္လာတယ္၊ လမ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေဘးႏွစ္ဘက္က ေက်ာက္သားနံရံႀကီးျဖစ္လာေတာ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘြားကနဲ ဖရိုဖရဲ တံခါးေပါက္တစ္ခု ေက်ာက္ေဆာင္ႏွစ္ခုၾကား လမ္းက်ဥ္းေလးအဆံုးမွာ ေပၚလာပါတယ္၊ ဖိုးပလံ ေနာက္ျပန္မလွည့္လိုဘူး၊ ေက်ာက္သားနံရံထဲ ေဖာက္၀င္သြားတဲ့ တံခါးေပါက္ေလးပဲ ရွိေနေတာ့တယ္၊ အေမွာင္ကနက္သည္ထက္ နက္လာတယ္၊ ေနာက္ဆံုးပိမ္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္သြားပါၿပီ၊ ဖိုးပလံကေတာ့ ဒါကလမ္းမွန္ပါပဲလို႔ ခံစားမိေနတုန္းပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ အလင္းေလးတစ္စ ဖြဖြေလးတိုးထြက္လာတယ္၊ အလင္းေရာင္ေလးျပန္ရၿပီ၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါဟာလမ္းမွန္ပဲလို႔ ဖိုးပလံ ကိုယ့္ဘာသာအားေပးပါတယ္၊ အလင္းေလးဆီ ဆက္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္လမ္းသြယ္ေလးေတြ႔တယ္၊ နားထဲမွာ ေရစီးသံေတြလို ၾကားေနရပါတယ္၊ လမ္းသြယ္ေလးရဲ႕အဆံုးမွာေတာ့ မ်က္ေစ့တဆံုး က်ယ္ေျပာလွတဲ့ လြင္ျပင္အက်ယ္ႀကီးပဲ ဖိုးပလံေတြ႕လိုက္ရပါၿပီ၊ သူ႔ရဲ႕ ေျခေထာက္အစံုကို ငံု႔ၾကည့္မိေတာ့ ဖိုးပလံရပ္ေနတာက ခြ်န္ထက္ၿပီး အျပာေရာင္လဲ့ေနတဲ့ ေရခဲေတာင္ကုန္းေလးရဲ႕ထိပ္ပိုင္းမွာ၊ သူ ေနာက္ျပန္လွည့္ရမွာတဲ့လား၊ ေရွ႕ကိုလည္း လွမ္းရမွာက အခက္သား။

 “အား  ... အမေလးဗ်ာ”  ဖိုးပလံ ေတာင္ကုန္းထိပ္ေလးက ေျခေခ်ာ္ၿပီး က်ၿပီ၊ အိုး ဟိုး .. မဆိုးပါဘူး၊ ဖိုးပလံကိုယ္က အေလးခ်ိန္မဲ့ေနသလို၊ ေရထဲမွာ ကူးခတ္ေနရသလိုပဲ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လြင္ျပင္က်ယ္ႀကီးဆီ ကိုယ္ကိုစီးေျမာလို႔ရလာတယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေက်ာက္တုံးေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ တစ္ခါမွ မျမင္မေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ ေနရာမ်ဳိးပဲ၊ လြင္ျပင္ႀကီးရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ အရိပ္ေတြျပည့္ေနတယ္၊ သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ အရိပ္ေတြရွိတယ္၊ အားလံုးက သိပ္လွတာပဲ၊ သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ ပံုစံေတြက ထူးျခားလွတယ္၊ သူတို႔လႈပ္ရွားေနပံုက ေခါက္တံုေခါက္ျပန္ပဲ၊ ေလညင္းတိုက္ခတ္တဲ့အခါ သစ္ရြက္ေတြက တုန္တုန္ရီရီျဖစ္လာၾကတယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာသစ္ေတာမွမရွိဘူး ဘာေတာေတာင္မွ မရွိဘူး၊ သစ္ရြက္ေတြရယ္ သစ္ကိုင္းေတြရယ္၊ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ပင္စည္ အရိပ္ေတြကေတာ့ ျပည့္ေနတာပဲ၊ တကယ့္အပင္ေတြအကိုင္းေတြရွိမေနပဲ အရိပ္ေတြပဲျပည့္ေနေတာ့တယ္၊ ငါးကေလးေတြက ဖိုးပလံရဲ႔ ေဘးနားက ျဖတ္ေျပးသြားၾကတယ္၊ တခ်ဳိ႕ငါးေလးေတြက ဖိုးပလံကို စကားဆိုတယ္၊ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ တခ်ဳိ႕ငါးေတြကေတာ့ ဖိုးပလံကို ျမင္တာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ေတြကို ဂငယ္ပံုတိတိက်က်ရေအာင္ မဲ့ျပၾကေသးရဲ႔၊ ဖိုးပလံ က “အဘိုးပင္လယ္ ကိုေတြ႕လား၊ သူ ဘယ္မွာလဲဗ်ာ” လို႔ ေမးလိုက္တာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို အႀကီးႀကီးပဲ ျပဴးျပၾကတယ္၊ “သိဘူးေဟ့” လို႔ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးေျဖၾကတယ္၊ သစ္ရြက္အရိပ္ေတြ အထူထပ္ဆံုးေနရာ၊ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ ဖိုးပလံထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္၊ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ အရိပ္ႀကီးက လႈပ္ခါခါျဖစ္လာၿပီး သစ္ေခါင္းပံုအရိပ္ႀကီးေပၚလာျပန္ေရာ၊ သစ္ေခါင္ထဲမွာ ဦးေခါင္းရိပ္တစ္ခု၊ အိုး .. အရိပ္မဟုတ္ဘူးဗ်ုဳိ႕၊ တကယ့္ဦးေခါင္းႀကီး၊ ဦးေခါင္းႀကီးကေျပာတယ္၊

“ဟီဟီ .. လူကေလး ငါ့ကိုမ်ား ရွာေနသလားကြယ္”

“အဘိုးပင္လယ္လားပဲ”

“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ငါေပါ့”  ဦးေခါင္းႀကီးက ျပံဳးၿဖီးျဖီးေျဖတယ္၊

ဖိုးပလံေမးၾကည့္မွျဖစ္မယ္၊
“အဘိုးပင္လယ္ .. ဒီအရိပ္ေတြ ဘယ္ေနရာကစၿပီးေပၚလာတာလဲဗ်၊ ဒီအရိပ္ေတြထြက္ေပၚလာတဲ့ ေနရာေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေသာ့အိမ္ေတြ႔မွာပဲ”

“ဟိုး ဟိုး ေရႊေသာ့ေလးပါလားေဟ့၊ ငါ က အသက္ငယ္ေသးတယ္၊ ငါ့ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ အဘိုးေျမႀကီးကို ေမးခ်ည္ကြဲ႕၊ ဒီအရိပ္ေတြ ေပ်ာက္သြားတဲ့ေနရာဆို သူ႔ကိုေတြ႕လိုက္မယ္၊ အဲ ေပ်ာက္တဲ့ေနရာလား၊ ကေလးေျပာတဲ့ စၿပီးထြက္ေပၚတဲ့ေနရာလားေတာ့ မသိဘူးေဟ့၊ အရိပ္ေတြမရွိတဲ့ေနရာပဲ၊ ရွာေတြ႕မွာပါကြယ္၊ ကဲ .. သြားခ်ည္ဦး” လို႔ ေျဖတယ္။

ေျဖၿပီးတာနဲ႔ ဦးေခါင္းႀကီးဟာ သစ္ေခါင္းအရိပ္ႀကီးထဲ စြပ္ကနဲ ျပန္၀င္သြားလိုက္တာ သစ္ေခါင္းရိပ္ပါေပ်ာက္သြားပါတယ္၊ သစ္ပင္အရိပ္ႀကီးကေတာ့ ခဲသားေရာင္ႀကီး လႈပ္တုပ္တုပ္ႀကီး ရွိေနတုန္းပဲ၊ ဒါနဲ႔ ဖိုးပလံလည္း မနားႏိုင္ဘူး၊ အခုထိ သူလမ္းမွန္ေနတုန္းပဲ ဆိုတာ သူ႔ဘာသာသိေနတယ္၊ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္တယ္ အရိပ္ေတြဆံုးတဲ့ ေနရာလား အရိပ္ေတြစတဲ့ေနရာလား၊ အဘုိးပင္လယ္ေျပာတာေတာ့ အရိပ္ေတြမရွိေတာ့တဲ့ေနရာတဲ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ေလွ်ာက္ရျပန္တယ္၊ ေရႊေသာ့ေလးရဲ႕အေရာင္ကလဲ အရိပ္ညိဳႀကီးေတြၾကားမွာ လက္ေနတာပဲ၊ အရိပ္ေတြကလည္း မ်က္စိတဆံုးရွိေနတုန္းပဲ၊ အရိပ္ေတြ ျပည့္သိပ္လာၿပီး အေမွာင္ကပိုလာတယ္၊ ဒါဆို ဖိုးပလံသိေနၿပီ၊ ေနာက္အဆန္းတစ္ခုခုေတာ့ေတြ႕ရတာ့မွာပဲ၊ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို အသစ္အဆန္းကို ၾကည့္ဖို႔ အသင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္၊ မဟုတ္ရင္ သူက မလန္႔ရင္ေတာင္ မ်က္စိေတြကလန္႔ၿပီး ကေမာက္ကမျဖစ္ကုန္ဦးမယ္၊ ဖိုးပလံေတြးထားသလိုပါပဲ အေမွာင္ေတြတစ္ဖန္ ျပန္ေလ်ာ့က်လာၿပီးတဲ့အခါ အရိပ္ေတြက်ဲပါးလာၿပီ၊ ဟိုေ၀းေ၀းမွာ ေတာင္ကုန္းေလးေတြ ေတြ႔ေနရၿပီ၊ ေတာင္ကုန္းေတြကိုအေ၀းကၾကည့္ရတဲ့အခါ လူ႔ဘီလူးႀကီးတစ္ေကာင္ပက္လက္လွန္ လွဲအိပ္ေနသလိုပဲ၊ ဒါေပမဲ့ေလ .. ဗိုက္သားေနရာမွာေတာ့ ခ်ဳိင့္ခြက္ေနလိုက္တာ၊ ရင္အုပ္ေနရာႀကီးက ေမာက္ေမာက္ႀကီး၊ အသက္ျပင္းျပင္းရႈေနတဲ့ ပိန္ေသးက်ဳံလွီ လူဘီလူးႀကီးေပါ့၊ ဖိုးပလံ ဦးေခါင္းပံုစံေတာင္ကုန္းေလးဆီ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္၊ အဲဒီနားမွာ ေလွကားထစ္ေလးပံုစံ ေျမသားျဖဴျဖဴေလးကို သူအေ၀းႀကီးကတည္းက ေတြ႕ထားခဲ့တာကိုး၊ ေျပာရရင္ လူဘီလူးပိန္ပိန္ႀကီး သြားရည္ေတြ တျမွားျမွားက်ေနသလိုပံုစံမ်ဳိးႀကီးပါ၊ ေျမသားျဖဴျဖဴလမ္းေလးအတိုင္း ကုန္းေျမေလးေပၚတက္လာခဲ့တယ္၊ တကယ္ပါပဲ မ်က္ႏွာပံုစံ အခြက္ အခ်ဳိင့္ေတြနဲ႔ မ်က္လံုးေနရာေတြမွာလည္း အခ်ဳိင့္ႀကီးႏွစ္ခုက ထင္းေနတာပဲ၊ အဲဒီနားမွာ လူတစ္ေယာက္ ကုန္းကြကြႀကီး ခ်ဳိင့္ခြက္ထဲကို ဘာေတြမွန္းမသိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုပစ္ခ်ေနတာေတြ႕လိုက္ရတယ္၊ ဖိုးပလံ အနားတိုးသြားပါတယ္၊ အဲဒီလူက အဘိုးပင္လယ္ထက္ အမ်ားႀကီးငယ္ပံုပါပဲ ..

“ဟို .. အဘိုးေျမႀကီးကိုမ်ား သိမလားဗ်ာ”

“ငါေလ .. ငါေပါ့ .. အခု အပင္စိုက္ေနတဲ့လူႀကီး ငါက အဘိုးေျမႀကီးေပါ့ကြယ္”

“ေအာ္ အဲဒါ အပင္စိုက္ေနတာလားပဲ .. ကၽြန္ေတာ္က ခဲေတြနဲ႔ ပစ္ ပစ္ ခ် ေနတယ္ထင္လို႔”

“အိုကြယ္ .. ေျမသားေတြအားလံုးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ သစ္ေစ့ေတြ ဒီေနရာကို ထည့္ေပးရတယ္ေလ၊ ေျပာပါေလ .. ဘာေၾကာင့္မ်ား ငါ့ကိုေတြ႕ခ်င္ရတာတုန္း”

“အဘိုးက အဘိုးနဲ႔လည္း မတူဘူး၊ အဘိုးပင္လယ္ကေျပာတယ္၊ အဘိုးေျမႀကီးက ပိုၿပီးအသက္ႀကီးတယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရႊေသာ့နဲ႔ ဖြင့္ရမယ့္ ေသာ့အိမ္ သိမယ္ဆိုပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အဘိုးက ပိုၿပီးႏုပ်ဳိေနပါလား”

“ႏုပ်ဳိတာ အိုစာတာ ထားပါေလ၊ ငါက အဘုိးပင္လယ္ထက္ အသက္ႀကီးတာလည္းအမွန္ပါပဲ၊ ငါလည္း လူကေလး ရွာေနတဲ့ ေသာ့အိမ္ မသိဘူးကြယ္”

“အဲ .. အဘိုးမီးလွ်ံ ကို ေမးၾကည့္ရင္ သိမွာပဲ၊ သူ႔ကို ေမးခ်ည္ကြဲ႕၊ ကဲလာ ေဟာဒီ ပါးစပ္အသူရာလုိဏ္ထဲကို ၀င္သြားပါေလ၊ အဲဒီလိုဏ္ေခါင္းထဲမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြ႕လိမ့္မယ္၊ အဲဒီ စမ္းေခ်ာင္းေလးအတိုင္းသာ စုန္ဆင္းသြားရင္ သူ႔ကို ေတြ႕မွာ အေသအခ်ာပဲ၊”
အဘိုးေျမႀကီးဆိုသူက ေျဖပါတယ္၊

ဖိုးပလံလည္း အခ်ိန္မဆိုင္းခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အဘိုးေျမႀကီးျပတဲ့ ပါးစပ္ပံုစံ လႈိဏ္ေခါင္းႀကီးထဲ ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။

“အိုး လူကေလးေရ ေနဦးကြဲ႕၊ လာပါဦး”
ဖိုးပလံကို ေခၚေနျပန္တယ္၊ ဒါနဲ႔ အဘိုးေျမႀကီးဆီသြားလိုက္ေတာ့ ေျမႀကီးခဲေတြ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ဖိုးပလံရဲ႕ လက္၀ါးထဲကိုထည့္ေပးပါတယ္၊ ေျမႀကီးခဲေတြက ေအးစက္ေနတာပါပဲ၊ ဖိုးပလံတစ္ကိုယ္လံုး သိမ့္ကနဲ ေနေအာင္ခ်မ္းစိမ့္သြားတယ္၊

“ကဲ ဒါဆို လူကေလး အပူဒါဏ္ခံႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕၊ ကဲ သြား သြား” လို႔ ဆိုတယ္။

ဖိုးပလံပါးစပ္အသူရာလႈိဏ္ေခါင္းထဲကို ဆင္းခဲ့ပါတယ္၊ အဘိုးေျမႀကီးေျပာတဲ့အတိုင္းပါပဲ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးကိုေတြ႕တယ္၊ သူလည္း စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကိုယ္ကိုစိမ္လိုက္ၿပီး အသက္ရႈေအာင့္လို႔ ေရစီးေလးအတိုင္း ေမွ်ာခ်ၾကည့္တယ္၊ သူအတန္ၾကာ ေမ်ာေနခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရက ပိုလို႔ ပိုလို႔ တိမ္လာတယ္၊ လႈိဏ္ေခါင္းနံရံေတြဆီက အပူလႈိင္းေတြဟပ္လာလိုက္တာ ေတာ္ေတာ့ကိုပူလာၿပီ၊ ဖိုးပလံ ဦးေခါင္းကို ေရထဲစိမ္ႏွစ္ၿပီး ကူးခတ္ၾကည့္တယ္၊ တစ္ကိုယ္လံုးေရထဲကေန မထြက္ရဲေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမဲ့လည္း မရေတာ့ဘူး၊ ေရက တိမ္သည္ထက္တိမ္လာၿပီ၊ ဘယ္လိုႏွစ္ႏွစ္ ကိုယ္က ေရေပၚမွာပဲ ေရက အတိမ္ဆံုးေနရာေရာက္ေတာ့ ဆက္ၿပီး ကူးခတ္လို႔လည္းမရေတာ့ပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ပဲ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲက ထြက္လိုက္ရေတာ့တယ္၊ စမ္းေခ်ာင္းေဘးေျမႀကီးကလည္း ပူလိုက္တာ၊ လိႈဏ္ေခါင္းအ၀တစ္ခုေတြ႕တာနဲ႔ အဲဒီကို အျမန္ေျပးပါတယ္၊ လႈိုဏ္ေခါင္းအျပင္မွာေတာ့ အပူဒါဏ္က သိပ္အဆိုးႀကီးမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အပူေငြ႔ေတြက ဖိုးပလံအနားမလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး၊ ေက်ာက္တံုးအနားမွာ ကေလးငယ္တစ္ဦး ေရာင္စံုေက်ာက္တံုးေလးေတြကိုခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ေဆာ့ကစားေနပါတယ္၊ အေရာင္မ်ဳိးစံုေက်ာက္တံုးေလးေတြကို အမ်ဳိးမ်ဳိးေရႊ႔ၿပီး အေရာင္ေတြကို စပ္ေနတယ္၊ ေက်ာက္တံုးေလးေတြ ဟိုဘက္ပို႔လိုက္ ဒီဘက္ျပန္ေရႊ႕လိုက္၊ အေရာင္ေလးေတြလွမလွ ၾကည့္ၿပီး ေဆာ့ကစားေနပံုပါပဲ၊ ကေလးငယ္ေလးက အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပတယ္၊

“ဖိုးပလံက ေမးပါတယ္ ကေလးေရ .. အဘိုးမီးလွ်ံကိုရွာေနပါတယ္၊ သူ႔ကို ေတြ႕ရမွျဖစ္မယ္၊ ကေလး ေျပာျပပါလား”

ကေလးငယ္က ခ်စ္စဖြယ္ ပါးခ်ဳိင့္ေလးေတြ ခြက္ေနေအာင္ျပံဳးရယ္ပါတယ္၊ ၿပီးမွ

“အဘိုးမီးလွ်ံက က်ဳပ္ပဲေပါ့”

“ဟာ”  ဖိုးပလံ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ တအံတၾသႀကီးပဲ ၾကည့္ေနမိတယ္၊ ကေလးငယ္က “ေသာ့အိမ္က ဒီမွာပဲ”

အဘိုးမီးလွ်ံလို႔ ဆိုတဲ့ ကေလးငယ္ေလးျပတဲ့ ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ေရာင္စံုေက်ာက္တံုးေလးေတြက ေဘးကေက်ာက္တံုးနံရံဆီမွာ လွလွပပ အေရာင္ေလးေတြအတိုင္း ေသာ့အိမ္ေလးတစ္ခုပံုစံျဖစ္ေနပါၿပီ၊
“ဆန္းလိုက္တာ”
ဖိုးပလံ ေရရြတ္မိတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဖိုးပလံရဲ႕ ေရႊေရာင္ေသာ့ေလးကို တပ္ၿပီး လွည့္လိုက္တဲ့အခါ လွပတဲ့ ေရာင္စဥ္ေတြျဖာၿပီး အလင္းတိုင္ေတြထြက္လာတယ္၊ အလင္းတိုင္ေတြက သက္တံႀကီးရဲ႕ အေရာင္ေတြအတိုင္းပဲ၊ မရမ္းေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ အျပာႏု၊ အစိမ္း၊ အ၀ါ၊ လိေမၼာ္ေရာင္ နဲ႔ အျပင္ဘက္ဆံုးကအနီေရာင္၊ ခမ္းနားလွပတဲ့ အလင္းတိုင္ေတြေနာက္က အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ခုန္ထြက္လာပါတယ္၊ အဲဒါ ... ခခ .. ခခေပါ့။
ခခ လို႔ ဖိုးပလံ သိလိုက္ေပမဲ့ တကယ့္ အမ်ဳိးသမီးအရြယ္၊ အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းမလွေလးအရြယ္ပဲ၊ ဖိုးပလံလည္း သူ႔ရဲ႕လက္အစံုကိုျဖန္႔ၾကည့္လိုက္တယ္၊ သူ ခရီးေတြထြက္လိုက္ရတာ အေတာ္အတန္ အိုမင္းသြားခဲ့ၿပီကိုး။

“ခခ .. နင္ သိပ္လွတာပဲ” လို႔ ဖိုးပလံ အလန္႔တၾကားေရရြတ္ေတာ့ ခခ က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာပါတယ္၊ သူတို႔ သက္တံအလင္းတိုင္ေတြရဲ႕ေျခရင္းမွာေရာက္ေနခဲ့ၿပီ၊ အလင္းတိုင္ေတြ ေပၚကို ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းစီလွမ္းတက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ သူတို႔ ပိုပိုၿပီး အျမင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ သူတို႔လိုပဲ သက္တံႀကီးေပၚကို လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ တက္လာေနၾကတယ္၊ အထက္မွာ တက္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊ ေအာက္ဘက္ေတြမွာ အခုမွ လွမ္းတက္လာတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ၊ အားလံုးက ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္၊ အားလံုးပဲျပံဳးရယ္ေနၾကတယ္၊
သုတ္ကနဲ တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလညွင္းေလးကလည္း ေအးျမျမေလး ဖိုးပလံတို႔လည္း ကမၻာတစ္ခုဆီကို တက္ရမယ့္ လမ္းေပၚကိုေရာက္လို႔ေနၾကၿပီ။