Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Thursday, October 07, 2010

လမ္းေပၚက အိမ္၊ အိမ္ထဲက ပိုင္ရွင္မဲ့ကြ်န္ေတာ္တို႔


ဒီေကာင္ေတြက ခပ္ဆိုးဆိုးပါ၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း လိမၼာတဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဆိုးတာထက္ သူတို႔က ပိုဆိုးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူ ဆိုေတာ့၊ “လူ”ဆိုး ဆိုးတယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ သူတို႔က ေခြးေတြ၊ လမ္းေပၚကေခြးေတြ၊ ဆိုေတာ့ “ေခြး”ဆိုး ဆိုးတယ္၊ ေခြးဆိုတဲ့ အတိုင္း ကိုက္တယ္၊ ဆြဲတယ္၊ ေဟာင္ တယ္၊ ၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္၊ သူတို႔ကို လူေတြကမုန္းၾကတယ္၊ သူတို႔ကိုမုန္းတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကမုန္းတယ္၊ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးကိုမုန္းတယ္၊ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အမုန္းသံသရာေန႔ရက္ေတြထဲ ဗရုတ္ဗရက္ျဖတ္သန္းေနၾကတုန္းပဲ၊ ေျပးတဲ့အခါေျပးတယ္၊ လိုက္တဲ့အခါ လိုက္တယ္၊ ေျခာက္တဲ့အခါေျခာက္တယ္၊ ေငါက္တဲ့အခါေငါက္တယ္၊ ေတာက္ေခါက္တဲ့လူေတြ၊ တုတ္ဆြဲတဲ့သူေတြ၊ မ်က္စိျပဴးျပေလ့ရွိတဲ့ ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲလူေတြ၊ စက္ေသနတ္ကက်ည္ေတြလႊတ္သလို စကားလံုးေတြ တဒုတ္ဒုတ္ ပစ္လႊတ္တဲ့သူေတြ ဒီလိုလူေတြကို သူတို႔ ခါးခါးသီးသီးမုန္းတယ္။


ကြ်န္ေတာ္ ဒီတိုက္ခန္းနားမွာ ေနလာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ရွိၿပီ၊ ဒီအနီးအနား၀န္းက်င္ကလူေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္အေစးမကပ္လွပါဘူး၊ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္ပဲ၊ ေမးထူးေခၚေျပာေတာင္မဟုတ္ဘူး၊ ေမးရင္လည္းမထူး၊ ေခၚလည္းမေခၚ၊
ေျပာလည္းမေျပာ၊ မ်က္ႏွာလႊဲေနလိုက္တာကေတာင္ ပိုမ်ားပါေသးတယ္၊ ဒီေတာ့ကြ်န္ေတာ္ .. လူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းလို႔မရဘူးေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ္က ဒီၿမိဳ႔ေလးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ နာမည္ႀကီးဘဏ္ႀကီးမွာ ညေစာင့္လုပ္တယ္၊ ညေစာင့္လုပ္ေတာ့ ေန႔မွာအိပ္တယ္၊ မနက္ပုိင္းတစ္ပိုင္းလံုး မြန္းလြဲပိုင္းေလာက္ထိက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အိပ္ခ်ိန္ပဲ၊ အိပ္ယာထရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အေျပးေလ့က်င့္တယ္၊ ၿပီးမွ ေန႔လည္စာလိုလို ညစာလိုလို ၾကားစာ စားတယ္၊ ၿပီးရင္ ညေန ပန္းျခံသြားထိုင္ၿပီး ေကာင္မေလးေတြကိုၾကည့္တယ္၊ ေကာင္မေလးေတြရယ္လို႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ အကုန္လံုးၾကည့္တယ္၊ မ်က္စိထဲ၀င္လာသမွ်ျမင္ကြင္း အကုန္ၾကည့္တယ္၊ မ်က္စိထဲမ၀င္ေတာင္ ေခါင္းငဲ့ၾကည့္တယ္၊ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ ဆံုလည္လိုလည္ၿပီးေတာ့လည္း ၾကည့္တတ္ေသးတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ အေျပးေလ့က်င့္ၿပီဆို အိမ္ေရွ႕နား လမ္းေပၚကအိမ္ေသးေလးထဲက ေခြးသံုးေကာင္က လိုက္လာေလ့ရွိတယ္၊ အစပိုင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ သိပ္ဂရုမစိုက္ပါဘူး၊ အေသးဆံုးေကာင္၊ အေမႊးက အညိဳႏု၊ အညိဳရင့္၊ အမဲေရာင္.. အေရာင္ရွိတဲ့ အေမႊးတဖြားဖြားနဲ႔၊ သူက ဗိုလ္အက်ဆံုးပဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးဆိုးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတြ႕တာနဲ႔ သူက ေျပးေျပးလာတာ၊ ခရီးဦးႀကိဳျပဳတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်ဳိ႕ ကိုက္မလုိ႔ဟန္ပန္ႀကီးနဲ႔၊ ဒါေပမဲ့ .. ကြ်န္ေတာ္က ေခြး၊ ေၾကာင္ အေကာင္ပေလာင္ေတြနဲ႔ သိပ္အကြ်မ္းတ၀င္ရွိတာ၊ ဘယ္လိုေပါင္းသင္းရမလဲ အထာနပ္ၿပီးသား၊ ကိုက္မလို႔ ေျပးလာတဲ့ အဲဒီစုတ္ဖြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္နားေရာက္တာနဲ႔ ေျခလႈပ္၊ လက္လႈပ္ အၿမီးတလႈပ္လႈပ္နဲ႔၊ သူကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့ျမွဴရေတာ့တာ၊ အဲဒီလို အေကာင္ပေလာင္ေတြနဲ႔ အင္မတန္တည့္တဲ့ကြ်န္ေတာ္ေပါ့၊ လူေတြသာ သိပ္ၾကည့္မရတာ၊ ဒီေကာင္ေလးေတြေတာ့ အေတာ္သေဘာက်တယ္၊ ဆိုးတဲ့ေကာင္လဲ ေအာ္ သူ႔ချမာဆိုးရွာတယ္ဆိုၿပီး သေဘာက်၊ ၿငိမ္ျပန္ေတာ့ ေအာ္ သူေလးကေတာ့ ျငိမ္ကုပ္ကုပ္ေလး ဆိုၿပီး သေဘာက်၊ ၀တုတ္ေနတဲ့ ေခြးက်ျပန္ေတာ့ သူ႔ချမာ ၀ေနရွာတယ္၊ အစား ေတာ္ေတာ္ႀကီးရွာတယ္ ဆိုၿပီး ႀကံဖန္သနားၿပီး သေဘာက်ျပန္တာပဲ၊ အဲဒီလို အကုန္ သေဘာက်လိုက္တာ။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ၾကက္သားဟင္းခ်က္ၿပီဆို ပစ္ရတာကခပ္မ်ားမ်ားရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္မစားတဲ့အပိုင္းေတြက မ်ားတယ္၊ အရိုးမကိုက္၊ အေရျပားမစားရဲ၊ အရိုးႏုမစားရဲ၊ ေပါင္သား ေသြးေၾကာရဲရဲမ်ားျမင္ရရင္ အသည္းေတြယားလြန္းလို႔ အဲဒီေနရာကို လွည့္ပတ္ ေရွာင္ရွားၿပီး စားတတ္တာ၊ ဆိုေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္စားၿပီးရင္ေတာင္ အရိုးေတြအသားေတြက တစ္ျပံဳႀကီး က်န္ေသးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ဒီအရိုးေတြကို ဟုိ ေခြးသံုးေကာင္ကို ခ်ေကြ်းတာေပါ့၊ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီသံုးေကာင္ ... ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခြဲျခားမရေအာင္ ခင္မင္ကုန္ၾကေရာ၊

အဲဒီ သံုးေကာင္မွာ အေသးဆံုးေကာင္၊ အငယ္ဆံုးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး၊ သူက အေကာင္ေလးသာေသးတာ မ်က္လံုး ၾကည့္ ၾကည့္ လိုက္ရင္သိတယ္ဗ်၊ ရုပ္ၾကည့္ရတာ အသက္ႀကီးပံုပဲ၊ အဲဒီအေသးဆံုးေကာင္က ေတာ္ေတာ္လည္လည္၀ယ္၀ယ္ ရွိတယ္၊ ေနရာတကာေရွ႕ဆံုးက လမ္းကူးၿပီဆို မီးစိမ္းမွ က်က်နနကူးတယ္၊ လူရွင္းရင္လည္း အေျခအေနၾကည့္ၿပီ လွစ္ကနဲ ခပ္ျမန္ျမန္ ေလးကူးတယ္၊ အင္မတန္စမတ္က်တဲ့ ဟန္ပန္နဲ႔၊ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို စမာ့ထ္(smart) လို႔ေခၚတယ္၊ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေကာင္က ေနာက္လိုက္ေတြ၊ ေနာက္တစ္ေကာင္က အမဲေရာင္ ခပ္သြယ္သြယ္၊ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ေလွ်ာက္တတ္တယ္၊ သူတုိ႔ သံုးေကာင္ထဲမွာ အၿငိမ္ဆံုးပဲ၊ သူ႔ကိုေတာ့ ခြိဳင္းယက္ထ္(quite) လို႔နာမည္ေပးလိုက္တယ္၊ အၾကီးဆံုးက ဘစ္ဂ္(big)၊ အရြယ္အၾကီးဆံုးေပမဲ့ အီးေပါေလာၾကီး၊ လမ္းကူးရင္ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္တယ္၊ ကားလာေနတာေတြ႕ရင္လည္း သူ႔မွာ ျပာယီးျပာယာနဲ႔ ကားကိုၾကည့္လိုက္ လမ္းကိုၾကည့္လိုက္၊ တကယ္တမ္းလဲ ကူးေရာ ၀ရုန္းသုန္းကားၾကီး၊ အလန္႔လန္႔ အျဖတ္ျဖတ္ကူးတယ္၊ လမ္းတ၀က္က်ရင္ တ၀ုတ္၀ုတ္ေဟာင္ၿပီး ေက်ာေကာ့ၿပီး၊ ျပန္ေျပးရင္ေျပး လာတတ္ေသးတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အဲဒီလို ၀ရုန္းသုန္းကားပံုစံနဲ႔ေတြ႕တာ ခဏခဏပဲ၊ ၀တုတ္ႀကီး ဘစ္ဂ္မ်ား လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အသားစိုင္ႀကီးေတြ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ ယမ္းယမ္းၿပီးေလွ်ာက္တယ္၊ အၿမီးႀကီးကို တဖြားဖြားရမ္းတယ္၊ ေၾကာင္ေလးေတြ ေတြ႔ရင္ ဘယ္ေတာ့မွအလြတ္မေပးဘူး၊ ေျပးၿပီး လိုက္ကိုက္တယ္၊ ဘစ္ဂ္လာၿပီဆို ေၾကာင္နယ္နမိတ္က ေၾကာင္ေလးေတြေတာ့ အကုန္လံုး အပင္ေပၚ တက္ေျပးရေတာ့တာ၊ ဘစ္ဂ္ အဲဒီနားက မခြာမခ်င္း အပင္ေပၚမွာ နားနားေနေန ေနေပေတာ့ပဲ။ 
(ဘစ္ဂ္ တုိ႔မလာမွ သူတို႔လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေဆာ့ရတယ္)
သူတို႔ရဲ႕လမ္းေပၚက အိမ္ေလးရွိရာေနရာက သူ႔တို႔ နယ္နမိတ္၊ အဲဒီကေန စၾကၤန္တစ္ခုကို ျဖတ္ရင္ေတာ့ ေၾကာင္ေတြရဲ႕နယ္နမိတ္၊ ေၾကာင္ေလးေတြ အေကာင္ႀကီး အေကာင္ေသး အမ်ားႀကီးပဲရွိတယ္၊ လမ္းေပၚမွာပဲ ေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြ၊ လမ္းေပၚက ဘစ္ဂ္၊ စမာ့ထ္၊ ခြိဳင္းယက္ တို႔လိုပါပဲ၊ ဘစ္ဂ္၊ စမာ့ထ္၊ ခြိဳင္းယက္ တို႔သံုးေကာင္ အရြယ္အစား အမူအက်င့္ကြဲျပားေပမဲ့ တူတာက ဗိုလ္က်တတ္တဲ့အက်င့္ပါပဲ၊ သံုးေကာင္လံုးပဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို လိုက္ကိုက္တယ္၊ နယ္ကြ်ံလာတဲ့ ေခြးေတြဆိုလည္း ေနာက္တစ္ခါ သူတို႔ဘက္ေျခဦးမလွည့္ရဲေအာင္ ၀ိုင္းေျခာက္ၾကတယ္၊ သူတို႔ကို မၾကည္ျဖဴတဲ့သူဆို မွတ္ထားတတ္တယ္၊ ေတြ႔တိုင္း လိုက္ဆြဲတယ္၊ တစ္ခါ စမာ့ထ္ေပါ့ .. ဒီနားက လူတစ္ေယာက္ သူတို႔ေရွ႕ကျဖတ္အသြား၊ အဲဒီတစ္ေခါက္က ေဟာင္လဲမေဟာင္ဘူး အသာေလး ေနာက္ကလိုက္သြားၿပီး၊ ေျခသလံုးသားကို ဆတ္ကနဲ ကိုက္လိုက္တာ၊ ဟုိလူမွာ.. ေအာ္နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ေအာ္ေတာ့တာဗ်ဳိ႕၊  စိတ္တိုတာမ်ား ခုန္ေပါက္ေနတာပဲ၊ ေရွ႕တိုးလိုက္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ တုတ္ေျပးရွာမလို၊ ခဲနဲ႔ ေကာက္ေပါက္မလို ဟန္လုပ္ေသးတာ၊ စမာထ့္တို႔ကလည္း တရွိန္ထိုး ေျပးကိုက္၊ ေအာ္ဟစ္ၿပီးေဟာင္၊ အဲဒီလူက ခုန္ေပါက္၊ အလိုေလးဗ်ာ၊ ဗရုတ္ဗရက္ႀကီး၊ ၾကည့္ရတာ ဆိုး၀ါးလိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္မယ္၊ ဟုိ သံုးေကာင္ကို ဘယ္လိုေခ်ာ့ေမာ့ေခၚရမယ္ မသိဘူး၊ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ေဘးနားကပဲ အသာရပ္ၾကည့္ေနရေတာ့တာ။

ၿပီးေတာ့ ကားေတြကိုလည္း သူတို႔ မုန္းေသးတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိဘူး၊ ကားတစ္စီး ေမာင္းၿပီး သူတို႔နားကျဖတ္သြားၿပီဆို ကားဘီးအနားထိ တိုးကပ္ၿပီး သံကုန္ဟစ္၊ ေဟာင္တတ္ၾကတယ္၊ သံုးေကာင္သား တိုက္ပြဲတစ္ခုမပ်က္မကြက္ တိုက္ေနၾက သလိုမ်ဳိး၊ သူတို႔ အစြမ္းေတြ အားကုန္ထုတ္သံုးေနၾကတာ၊ တကယ္တမ္းက သူတို႔ အႏၱရာယ္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ရွာေနမိမွန္း မသိၾကဘူး၊ ကားလဲ ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားေရာ၊ ေရွ႕တန္းက တာ၀န္ၿပီးဆံုးလို႔ တိုက္ပြဲေအာင္ျမင္ၿပီးျပန္လာတဲ့ တပ္သားေတြ လို ေခါင္းေတြက တေမာ့ေမာ့၊ ခပ္ေက်ာ့ေက်ာ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ျပန္လာတတ္ေသးတာ၊ တစ္ခါ ဘစ္ဂ့္မွာ ေနာက္ပိုင္း အျမီးေဘး အသားစိုင္ႀကီး၊ အသားစေတြလန္ ဒဏ္ရာႀကီးရတာလည္းေတြ႕ဖူးတယ္၊ စမာ့ထ္လည္း ေနာက္ေျခေထာက္ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ေလွ်ာက္ေနခဲ့ရတာလည္းေတြ႕ဖူးရဲ႕၊ ခြိဳင္းယက္ကိုလည္း ဒဏ္ရာတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႕ဖူးတာပဲ၊ ဘယ္လိုေကာင္ေတြလည္း မသိပါဘူး၊ နားကိုမလည္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ သူတို႔ကို ခင္မင္ေနေတာ့ ကားဘီးေအာက္ေရာက္ကုန္မွာစိုးလို႔ ေအာ္ၿပီး တားခဲ့ရတာ အေမာ၊ ဒီလိုနဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ က်န္ခဲ့ရေပါင္းလည္းမ်ားၿပီ။

တစ္ခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတယ္ေျပာရမယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္မသြားရတဲ့ ညေန၊ ေမွာင္ေနခဲ့ၿပီ၊ ဒီအနီးအနား ေျပးမယ္ ဆုိၿပီး ၀တ္စံုျပည့္၀တ္ အိမ္ကထြက္ခဲ့တယ္၊ အိမ္တံခါးမ ဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ “ေဟး” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္၊ သူတို႔က ေျပးလာၾကတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေတာ့ ေနာက္ကလိုက္ၾကတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ျမန္ျမန္ေျပးရင္ သူတို႔ ျမန္ျမန္ေျပးတယ္၊ ကၽြ်န္ေတာ္ ေမာလာလို႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းလမ္းေလွ်ာက္ရင္ သူတို႔လည္း ေျခလွမ္းေႏွးေႏွးလွမ္းလို႔ လမ္းေဘး၀ဲယာ ဟိုဒီ ေခါင္းတထိုးထိုးနဲ႔ စပ္စုခြင့္ရၾကတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္တိုက္ခန္းနား အေဆာက္အဦေတြ သံုး၊ ေလးပတ္ ပတ္ၿပီး ေျပးေနၾကပါ၊ အဲဒီေန႔က နဲနဲေအးေတာ့ ၀တ္ထားရတဲ့ အက်ၤ ီကသယ္ရတာနဲ႔ကို မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနတာဗ်ဳိ႕၊ စႀကၤန္တစ္ခုအေကြ႔အေရာက္ နဲနဲျမင့္ေနတဲ့ တမံသလင္းကို လည္း လွမ္းအတက္၊ မ်က္လံုးထဲ ျပာကနဲ၊ လူကလည္း ခ်ာကနဲ၊ ဘိုင္း .. ဆို လဲပါေလေရာ၊ အိုး .. ဘာေျပာေကာင္းမလဲ .. ဟုိ သံုးေကာင္သား ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေျပးလာၾကတာ၊ ၀ိုင္းေနတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုဒုကၡေရာက္မွန္းေတာ့သိၾကတယ္၊ ဘယ္လို ကယ္ရမယ္သာမသိတာ၊ ဘစ္ဂ္ ဆို လဲက်ေနတဲ့ ကၽြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ႀကီးေပၚကို ေရွ႕လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပစ္တင္ၿပီး ဘာလုပ္မွန္း မသိဘူး၊ ျပာယာကိုခတ္ေနၾကတာပဲ၊ စမာ့ထ္ က ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာအနီးနားတိုးတိုးၿပီး ရႈးရူးရွဲရွဲနဲ႔၊ ခြိဳင္းယက္ထ္လည္း ဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာ ပတ္ခ်ာလည္ လွည့္ေျပးေနတယ္၊ ဘစ္ဂ္ က ပိုဆိုးတယ္ သူ႔လက္ႀကီးႏွစ္ေခ်ာင္းဖိထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိုၿပီး ထရခက္ေနေတာ့တာေပါ့၊ သူ႔ထူပံုထူနည္းႀကီးကလည္း၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒီသံုးေကာင္နဲ႔ ရယ္ရခက္ ငိုရခက္၊ ဒါနဲ႔ လူးလဲထၿပီး၊ အနားက အုတ္ခံုမွာထိုင္၊ ကိုယ့္ဘာသာ၊ ဘယ္ေနရာေတြ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရလည္း တစ္ခုခ်င္း ျပန္စစ္ေဆးရေသးတယ္၊ ဒူးနားက စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းနာသလိုျဖစ္ေနလို႔ ဒူးကိုလွန္ၾကည့္ေရာ၊ သံုးေကာင္သား ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခါင္းနဲ႔ေခြ႕၊ အတင္းတိုးၿပီး ၾကည့္ၾကေသးတာဗ်ဳိ႕၊ အဲဒီလို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ သံုးေကာင္ပါဗ်ာ။

တစ္ည .. အဲဒီခ်စ္ရတဲ့ သံုးေကာင္ေၾကာင့္၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ရိုက္ေပါက္နဲ႔လြတ္ခ့ဲရတာ သီသီေလးရယ္၊ အဲ့ဒီေန႔က ၾကက္ရိုးေတြ တစ္ျပံဳႀကီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္လာၿပီး ဘစ္ဂ္၊ စမာ့ထ္၊ ခြိဳင္းယက္ထ္ လို႔ ေအာ္ေခၚရင္းအလာ ... ကြ်န္ေတာ့္အနား သူတို႔ သံုးေကာင္ေရာက္လာၾကၿပီ၊ ကၽြ်န္ေတာ္က အရိုးေတြ ခ်ေကၽြးမလို႔ ျပင္တုန္းရွိေသး၊ အိမ္နားက အခန္းတစ္ခန္းက လူ ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အနား ေဒါႀကီးေမာႀကီး ေရာက္လာၿပီး “ေဟ့လူ ေဟ့လူ .. ခင္ဗ်ား ဒီေကာင္ေတြကို ဒီေနရာမွာ လာလာမေကၽြးစမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ၊ သြားပါ၊ သြားပါ၊ ဟုိဘက္ ေ၀းေ၀းကို ယူသြားၿပီး ေကၽြးစမ္းပါ၊ ဒီေကာင္ေတြ ညည ေဟာင္ၾကတာ ငါ ဘယ္လိုမွ အိပ္လို႔ မရဘူးကြ၊ ေတာ္ေတာ္ အသံက်ယ္တဲ့ ေကာင္ေတြ၊ တစ္ညလံုး အိပ္ပဲအိပ္ရတယ္မရွိဘူး၊ ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႔ ဒီေကာင္ေတြ ဒီနားကမခြာေတာ့ဘူး” တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္တင္ပါေလေရာ၊ မ်က္ေမွာင္ကို အစြမ္းကုန္ ႀကံဳ႕ထားတဲ့ အဲဒီလူကို မသိမသာအကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ဗလႀကီးက ခပ္ေကာင္းေကာင္းရယ္၊ ခါးမွာလည္း စတီးႀကိဳးႀကီး တြဲေလာင္း ခ်ိတ္ထား ေသးရဲ႕၊ လက္ထဲမွာလည္း ကားေသာ့ေတြလား၊ မီးခံေသတၱာေသာ့ေတြလားပဲ၊ ေသာ့ေတြအမ်ားႀကီးကို တခြ်င္ခြ်င္ ျမည္ေအာင္ လက္၀ါး ႏွစ္ဘက္ ဟိုဘက္သည္ဘက္ပို႔ရင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပေစာင္းေစာင္း ၾကည့္ရင္းေျပာေနတာဗ်ာ၊ ရန္လိုေနတဲ့ ဟန္ကလည္း အျပည့္၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ခပ္ဆိုးဆိုးပဲဟာ၊ ဒီေလာက္ေျခာက္ရုံနဲ႔ ေၾကာက္တတ္တာမွမဟုတ္ပဲ၊ ခပ္ေသးေသး ကြ်န္ေတာ့္ရင္အုပ္ကို နဲနဲက်ယ္ကားလာေအာင္ ခါးကိုဆန္ု႔ရင္း ခ်ဲ႕လိုက္ေသးတယ္၊ ၿပီးမွ .. “ဘာဗ် .. ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ လာမေကၽြးလည္း ခင္ဗ်ားေကာင္ေတြက ဒီမွာပဲ ရွိေနတာေလဗ်ာ၊ ဒီေကာင္ေတြေဟာင္တာ ကြ်န္ေတာ္ေဟာင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ဘယ္ႏွယ့္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္လို႔ ခင္ဗ်ားမအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ရမွာလည္း၊ ေတြ႕လား၊ ဒီမွာ .. ကၽြ်န္ေတာ့္အရင္ ဘယ္သူေကၽြးထားမွန္းမသိတဲ့ အစာေတြ၊ ဟိုနားသြားေကြ်းလည္း သူတို႔ စာၿပီးျပန္လာ၊ ဒီမွာ ေဟာင္ၾကမွာပဲ၊ ခင္ဗ်ား အိပ္မရရင္ ဆရာ၀န္ကိုသာ သြားျပခ်ည္ဗ်ဳိ႕၊ မဟုတ္ရင္လည္း နားထဲ ဂြမ္းသာဆို႔ထားေပေတာ့” လို႔ ဆက္တိုက္ေျပာပစ္လိုက္ေတာ့တယ္၊ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ ဘယ့္ႏွယ္၊ သူ႔ဘာသာ ဘာအပူဖိစီးမွန္းမသိ၊ လမ္းေပၚကေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးေၾကာင့္ တံခါး သံုးထပ္ေလာက္ရိွတဲ့ အခန္းထဲက အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနရတယ္လို႔ပဲ၊ ခက္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕၊ ပထမေတာ့ အဲဒီ ဗလႀကီးႀကီးလူ ေၾကာင္စီစီျဖစ္သြားလိုက္ေသးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေဒါသထြက္မွန္းပဲ သိလို႔လား၊ သူကပဲ တရားနည္းလမ္းမက်ေျပာတာ ျပန္ဆင္ျခင္မိလို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ေနာက္ေတာ့ .. အဲဒီလူ ကၽြတ္ကနဲ စုတ္သတ္ၿပီး ေျခေဆာင့္နင္း .. ထြက္သြားေတာ့တယ္၊ အဲဒီလို အျဖစ္ကလည္းႀကံဳေသးတာ။

ဗိုလ္က်တတ္တဲ့ ဒီေကာင္ေတြ သူတို႔လည္း အလွည့္ဆိုတာေတာ့ႀကံဳတာပဲ၊ တစ္ခါေတာ့ သူတို႔ေတြ ကြ်န္ေတာ္ေျပးတဲ့ ေနာက္ကိုလိုက္ရင္း သူတို႔နယ္ေက်ာ္သြားၾကတယ္၊ တျခားေခြးေတြက နယ္ေက်ာ္လာတဲ့ သူတို႔ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျပန္တြယ္ေတာ့တာဗ်ဳိ႕၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ေတြ႔တဲ့ အေကာင္တိုင္းနဲ႔ ခင္တတ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္၊ အဲဒီတျခားေနရာကေခြးေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါ အရိုးေတြခ်ေကြ်းဘူးတယ္၊ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့ကိုမွတ္မိမယ္ထင္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔ေတာ့ ပထမေတာ့ သူတို႔ အၿမီးလႈပ္၊ ေခါင္းလႈပ္ လုပ္ျပ၊ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကတာ၊ အဲဒီမွာ ဘစ္ဂ္ က ၀ုန္းကနဲ အဲဒီေခြးဆီေျပးသြားလိုက္တယ္၊ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါ မၾကည့္တတ္တဲ့ ဘစ္ဂ္ က ဘယ္ေတာ့မဆို ဒီလိုပဲ၊ အစက အဲဒီေခြး တစ္ေကာင္တည္း ဘစ္ဂ္ လဲ သူ႔နားေရာက္ေရာ ေနာက္ထပ္ ေခြးရဲေဖာ္ရဲဖက္ေတြ ဘယ္ကမွန္းမသိ ထြက္လာလိုက္ၾကတာ၊ ေလးေကာင္ေလာက္ရွိမယ္၊ သူတို႔က ျပန္လိုက္တာေပါ့၊ ဘစ္ဂ္ ချမာ အဲဒီေတာ့မွ အၿမီးၾကီးတန္းလို႔ တဟုန္ထိုး ျပန္ေျပး လာပါေလေရာ ခြိဳင္းယက္ထ္က နဂိုထဲက ေၾကာက္တတ္တဲ့ေကာင္၊ အေဖာ္အားကိုးနဲ႔သာမိုက္ရဲတာ၊ ခု သူဆရာတင္ထားတဲ့ ေကာင္ေတြလည္း အေျခမလွေရာ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္နားကို ေျပးလာၿပီး ေနာက္ေက်ာဖက္၀င္ပုန္း၊ ၿပီးေတာ့ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေျမွာက္ၿပီး ဖက္တက္တာ၊ သူ႔ကိုပဲ ခ်ီေပြ႕ထားရဦးေတာ့မယ္၊ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလန္႔တၾကား ျဖစ္မိရဲ႕၊ ေၾကာင္ေတြလို လက္သည္းရွည္နဲ႔မကုတ္မိလို႔ပဲ ေတာ္ေတာ့တယ္၊ တကယ္ပဲဗ်ာ၊ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ေတာ့သိပ္ခက္တာပဲ၊ အမႈိက္လွည္းေလးေတြနဲ႔ အမႈိုက္လွည့္သိမ္းတတ္တဲ့ ဂ်စ္ပဆီေကာင္ေလးေတြ၊ ဂ်စ္ပဆီလူႀကီးေတြလည္း သူတို႔မုန္းတယ္၊ ရိပ္ကနဲ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ေျပးကိုက္ခ်င္ၾကတာ၊ တစ္ခါကလည္း စမာထ့္၊ တစ္ဖက္ စၾကၤန္ေအာက္က လွည့္၀င္လာတဲ့ ဂ်စ္ပဆီလူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္ကိုျမင္ေရာ ထိုးေဟာင္ရင္း အရွိန္နဲ႔ေျပးတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္ ဘစ္ဂ္ ကအိပ္ေနတာဗ်ဳိ႕၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေဟာင္သံလည္းၾကားေရာ သူကလည္း ဘာမသိညာမသိစြတ္ေျပးၿပီး ေဟာင္ေတာ့တာ၊ သူ ေျပးတာက တစ္ျခားတစ္ဖက၊္ ကၽြန္ေတာ့္မွာဗ်ာ ရယ္လိုက္ရတာ ခြက္ထိုးခြက္လန္ပဲ၊ ေဘးနားက ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လူေတြေတာင္ မ်က္ေစာင္းထိုးသြားၾကေလရဲ႕။

အဲဒီလို ဆိုးၾကလြန္းတာေတြက သူတို႔အတြက္ အႏၱရာယ္ႀကီးေနတယ္ဆိုတာ သံုးေကာင္သား မသိႏိုင္ၾကဘူး၊ တစ္ေန႔ေပါ့ .. ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ သူတို႔ေတြအေၾကာင္းကိုေျပာေနၾကတယ္၊ သူတို႔ .. သိပ္ဆိုးတဲ့ အေၾကာင္း၊ အခုတေလာ သူတို႔ .. ကိုက္လႊတ္လိုက္တဲ့သူ အေရအတြက္ မ်ားလာတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔ကို ဒီအတိုင္းလႊတ္ထားဖို႔ မသင့္တဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ခုခုလုပ္သင့္ေၾကာင္း(သတ္ပစ္ၾကဖို႔အထိ)၊ ေဒါသထြက္ထြက္၊ ခ်ဳိးခ်ဳိးဖဲ့ဖဲ့ေျပာေနၾကတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူမိတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္လို ..သူတို႔ကို အစာေကၽြးေလ့ရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးကို ေမးၾကည့္ရတယ္၊ သူက ေရွ႕ေနတဲ့၊ သူကေျပာျပပါတယ္၊ ဒီလို အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြကို အသက္ရန္ရွာတာ၊ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရမယ့္ေနရာတစ္ေနရာမွန္း မေသခ်ာႏိုင္ရင္ အဲဒီတစ္ေနရာရာ ပို႔ပစ္တာေတြက တရားဥပေဒနဲ႔ မလြတ္ကင္းဘူးလို႔ ရွင္းျပတယ္၊  သူတို႔အတြက္ေပးထားတဲ့ အသံုးအေဆာင္ မိႈ႕ယာ၊ အိမ္ခန္းေတြကေတာ့ စည္ပင္သာယာနဲ႔ဆိုင္ေနေတာ့ ရွင္းပစ္လို႔ရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ကဲ .. ေကာင္းေရာ .. ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူေနတဲ့အတိုင္းပဲ၊ သူတို႔နားခိုစရာ .. သူတို႔ရဲ႔အိမ္ေလး၊ သူတို႔ရဲ႕ မိႈ႔ယာထူႀကီး အဲဒါေတြ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ အလကားေနရင္း လမ္းေပၚကေခြးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္လိုတဲ့လူတစ္ခ်ဳိ႕က ဖ်က္ဆီး ပစ္လိုက္ၾကၿပီ၊ အခုအခ်ိန္က ေဆာင္းဦးရာသီ၊ သူတ႔ို ေအးေနၾကေတာ့မွာပဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ထဲလည္း ေခၚသြားလို႔မရ၊ ဒီေကာင္ေတြကလည္း အေဟာင္၊ အကိုက္မေလွ်ာ့ေလေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရပါ့မလဲ၊ လမ္းေပၚက အထိန္းအကြပ္မရွိတဲ့ ဘစ္ဂ္၊ စမာထ့္၊ ခြိဳင္းယက္ထ္တို႔ကေတာ့ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုး၊ ထင္တိုင္းၾကဲေနတုန္းပါပဲ၊ သူတို႔ ဆိုးေလေလ၊ သူတို႔အတြက္ အႏၱရာယ္ႀကီး ေလေလ ျဖစ္ေနၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး၊ အဲဒီလူေတြကို ဘာလုိ႔မုန္းတာလဲ၊ အဲဒီလူေတြက ဘာလို႔ မုန္းၾကတာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာဆို အဆိုးဆံုး စမာထ့္ေတာင္ ခ်ဳိသာႏူးညံ့ေနတတ္တာပါဗ်ာ၊ သူဆို လမ္းမေပၚေက်ာလွန္ခ်၊ ကိုယ္ကိုတြန္႔ၿပီး ခၽြဲေနတတ္တာ၊ ခြိဳင္းယက္ထ္ဆိုလည္း စမာထ့္က အဲဒီလိုဟန္မ်ဳိးလုပ္ေနၿပီဆို အားက်မခံ လုပ္ျပတတ္တာ၊ တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္အံ့ၾသေရာ၊  သူတို႔ ရင္ဘတ္ကိုပြတ္ေပးရင္ ေက်ာနဲ႔ တမံတလင္းပြတ္၊ ကိုယ္ကို တြန္႔လိမ္ တြန္႔လိမ္ မနားတမ္း လုပ္ျပတတ္တာ၊ ဒီေလာက္နားလည္တတ္တဲ့ သူတို႔သံုးေကာင္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ နားလည္ၾကသလို နားလည္ေအာင္ လူေတြကို ဘယ္လိုေျပာျပရပါ့မလဲ။

အဲဒီေန႔ က ပန္းျခံမွာသြားထိုင္တယ္၊ ေငးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ျမင္ကြင္းထဲမွာ လူေတြ ပန္းျခံထဲမွာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတယ္၊ သူတို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ ေခြးေလးေတြ၊ ေခြးႀကီးေတြ ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္၊ ေခြးပိုင္ရွင္ေတြက စကားစျမည္ေျပာေနၾကတယ္၊ မိတ္ဆက္ၾကတယ္၊ ေခြးေတြကလည္း ႏႈတ္သီးခ်င္းတို႔ထိ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ ေခြးလည္ပတ္ႀကိဳးေလးေတြ ျဖဳတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္၊ အျဖဴေရာင္အေမႊးဖြားဖြားနဲ႔ ေခြးႀကီးတစ္ေကာင္ ပန္းျခံထဲက ေရပန္းေအာက္မွာ ေရစက္ေတြနဲ႔ေဆာ့တယ္၊ ေရပန္းကထြက္ေနတဲ့ေရကို လွ်ာနဲ႔ွလ်က္ရင္း ေရေသာက္တယ္၊ ေရလ်က္တယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ပန္းျခံထဲက လူေတြအားလံုးရဲ႕အၾကည့္က အဲဒီေခြးႀကီးဆီကို စုျပံဳေနတယ္၊ အဲဒီေခြးႀကီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေပ်ာ္ေနတယ္၊ ေရပန္းက က်လာတဲ့ေရေအာက္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္ေျပးတယ္၊ ေမာရင္ ေရလ်က္ျပန္တယ္၊ လူေတြၾကည့္တယ္၊ သေဘာက်ၾကတယ္၊ ေခြးပိုင္ရွင္က အင္မတန္ႏွစ္လိုတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးေနတယ္၊ ေခြးႀကီးနားကို ေခြးေလး ႏွစ္ေကာင္ေရာက္လာၾကတယ္၊ သူတို႔ေတြ ေျပးလႊားရင္း ေဆာ့ၾကတယ္၊ လူေတြၾကည့္တယ္၊ သေဘာက်ၾကတယ္၊ လူေတြက သူတို႔ကို ခ်စ္တယ္၊ သူတို႔ကလည္း လူေတြကို ခ်စ္တယ္။
ပန္းျခံထဲက ေခြးသံုးေကာင္ ...
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နားက ... ေခြးသံုးေကာင္ .. ဘာေတြကြာျခားေနၾကတာလဲ၊
ဘစ္ဂ္၊ စမာ့ထ္၊ ခြိဳင္းယက္ထ္ .. သူတို႔ က လူေတြကို မုန္းတယ္၊ လူေတြက သူတို႔ကို မုန္းတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္က လူေတြကို မုန္းတယ္၊
ကဲ.. ဘာေတြမွားေနၾကၿပီလဲ... ဘာေတြကြာျခားေနၾကၿပီလဲ ..
ပိုင္ရွင္ရွိ၊ အထိန္းအကြပ္ရွိ၊ အမိအဖရွိ၊
ပိုင္ရွင္မဲ့၊ အထိန္းအကြပ္မဲ့၊ အမိအဖမဲ့၊
ဒီလို ရွိ/မဲ့ ကြာျခားမႈေတြ နဲ႔အတူ ..
အမုန္းတရားေတြကေရာ ...
ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းေတြဆီ .. ဦးတည္ေနတာလားပဲ ..

ကၽြန္ေတာ္ မမုန္းခ်င္ပါဘူး၊ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘယ္သူမွ ခ်စ္မယ့္သူမရွိတဲ့ ဘစ္ဂ္၊ စမာ့ထ္ နဲ႔ ခြိဳင္းယက္ တို႔ကိုေပါ့။
 ဘစ္ဂ္
 စမတ့္ထ္(ခုေတာ့လည္း သူမဟုတ္သလို)
 ဘစ္ဂ္ အဲဒီလို ခြ်ဲၿပီဆို ခြိဳင္းယက္ထ္ကလည္း လိုက္လုပ္တာပဲ
 ဘစ္ဂ္က အစသန္တယ္

 ေၾကာင္ေလးလည္း ဘစ္ဂ္လာမလား မ်က္စိျပဴးေနေအာင္ ၾကည့္ေနရရွာတယ္
 သနားကမားမ်က္ႏွာေပးနဲ႔( ဟုိေန႔က လိုက္ကိုက္ေနတာ သူမဟုတ္သလိုပဲ)
 ခြိဳင္းယက္ထ္ က အားအားရွိ အိပ္ေနတာပဲ

4 comments:

Anonymous said...

စဥ္းစားစရာ ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႕ ညီမဝတၳဳေလး ကိုဖတ္သြားတယ္


ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေခြးသံုးေကာင္ရဲ႔ စရိုက္ကို ဖြဲ႕တာမ်ား ပီျပင္လြန္းလိုက္တာ။
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ႕ တစ္ေယာက္ရဲ႕ကလည္း ဘယ္သူမ်ားပါလိမ္႕
ျဖိဳး ၀တၳဳေရးတာသိပ္ေကာင္းတာဘဲ။ လူေတြရဲ႕ စရိုက္ကိုေရာ အေကာင္ေတြရဲ႔ စရိုက္ေလးေတြပါ ပီပီျပင္ျပင္ေရးဖြဲ႕ႏိုင္တယ္...
ျပီးေတာ႕ တိရိစာၧန္ေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ႕စိတ္ကို အထင္းသား ျမင္ရတယ္..
အမ်ားၾကီးေရးႏိုင္ပါေစ။

လြတ္ျငိမ္းေလေျပ (breeze) said...

I feel that these dogs are smiling to camera :)
I also love dogs.
Thanks Phyo :)

မိုးယံ said...

ဦးႏုရဲ႕ မိတၱဗလဋီကာေတာ့ ေသခ်ာမဖတ္ဖူးဘူး။ ၿဖိဳးၿဖိဳးရဲ႕ ေခြးဋီကာကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ဖတ္သြားတယ္။ ေရးတတ္လိုက္ပံုမ်ား ဖတ္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာ။ အဲ လို ရသေလးေတြ အေတြ႕အႀကံဳ ေလးေတြ မိုက္တယ္။